کتاب تاریخچه خوشبختی

کتاب تاریخچه خوشبختی اثر نیکلاس وایت، به پرسش‌های مهم ما درمورد معنای واقعی خوشبختی پاسخ می‌دهد و به بررسی نظرات فیلسوفان بزرگ دنیا، تاریخ، فلسفه و اخلاق می‌پردازد و نظرات آن‌ها را به هم پیوند می‌زند.

درباره کتاب تاریخچه خوشبختی

نیکلاس وایت در کتاب تاریخچه خوشبختی سعی کرده تا ۲۵۰۰ سال تفکر فلسفی درمورد خوشبختی را مرور کند. در این کتاب او به بعضی از سوالات بنیادی مانند خوشبختی چیست؟ چگونه می‌توانیم با تعارضات بین چیزهای مختلفی که ما را خوشحال می‌کند کنار بیاییم؟ و ... پاسخ دهد. او روش‌هایی را که متفکران بزرگ از زمان باستان تا امروز برای خوشبختی ارائه کرده‌اند، در این کتاب جمع کرده و آن‌ها را مرور می‌کند. نیکلاس وایت در کتاب تاریخچه خوشبختی از مفهوم هماهنگی روح که توسط افلاطون بیان شده، تا قهرمانی نیچه در کشمکش بر سر هماهنگی را بررسی کرده است.

هدف وایت از نوشتن این کتاب دستیابی به قدردانی از ماهیت خوشبختی است و در کتاب تاریخچه خوشبختی خوانندگان خود را به سفر می‌برد. او روایتی آموزنده و بسیار جذاب از تلاش‌های مختلفی را که در طول سال‌ها در فلسفی غرب برای بیان معنای اصطلاح دست‌نیافتنی انجام شده است، در این کتاب به ما ارائه می‌دهد. این کتاب نگاهی تاریخی، به روش‌ها و اندیشه‌های متفکران از دوران باستان دارد و نقطه‌ نظر و فرضیه‌های آنان را به شکل‌های مختلف به چالش می‌کشد و درمورد آن‌ها صحبت می‌کند.

هر انسانی در زندگی شخصیش تعریفی از خوشبختی دارد و همه فکر می‌کنند که معنای حقیقی خوشبختی را می‌دانند؛ با این وجود سال‌‌هاست که نظرات مختلفی درمورد این موضوع وجود دارد و حتی اخلاقیات را نیز درگیر خودش کرده است.

چرا باید کتاب تاریخچه خوشبختی را مطالعه کنیم؟

نیکلاس وایت با نوشتن کتاب تاریخچه خوشبختی یک اثر منحصربه‌فرد و پر از تفکر تولید کرده است که با درک انسان‌ها از خوشبختی هم‌خوانی دارد. همه‌ی انسان‌ها تصور می‌کنند که معنی حقیقی خوشبختی را می‌دانند ولی بسیاری از آن‌ها اشتباه می‌کنند. این کتاب به ما کمک می‌کند معنی واقعی آن را درک کنیم.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کسانی که به مباحث فلسفی و تاریخی علاقه‌مند هستند و دوست دارند مفهوم واقعی خوشبختی در زندگی را بدانند می‌توانند از خواندن این کتاب لذت ببرند.

درباره نیکلاس وایت

پدر وایت جیمز وایت مباشر یک ارل بود، او متخصص تاریخ فلسفه است و به طور ویژه درمورد افلاطون، ارسطو، شریعت و اخلاق کار می‌کند. نیکلاس وایت فارغ‌التحصیل رشته فلسفه از دانشگاه هاروارد است و از سال ۱۹۸۱ به عنوان استاد تمام گروه فلسفه دانشگاه میشیگان تدریس می‌کند. نیکلاس وایت از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ در دانشگاه یوتا و از سال ۲۰۰۰ در دانشگاه کالیفرنیا استاد فلسفه در ایروین بود و از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ نیز به عنوان رئیس انجمن فلسفه یونان باستان فعالیت می‌کرد. او اکنون ۷۹ سال دارد.

فهرست کتاب تاریخچه خوشبختی

معرفی

1. آشنایی با مفهوم خوشبختی

2. تضادها، چشم اندازها و شناسایی خوشبختی

3. لذت، لذت طلبی و اندازه‌گیری خوشبختی

4. خوشبختی، ساختار و هماهنگی

5. اخلاقیات، خوشبختی و تضاد

6. خوشبختی، امر واقع و ارزش

7. سر کردن بدون این مفهوم؛ تلاش برای جور کردن این جورچین

تکه هایی از کتاب تاریخچه خوشبختی

افلاطون زیاده از حد از خودش مطمئن بود که گزارشش از خوشبختی تا چه حد درست و برای همه قانع کننده است اما اولا درک و برداشت خاص او از هماهنگی شخصیت و نیز دولت‌شهر بسی کمتر از آنچه که او فکر می‌کرد و انتظار داشت به نظر بقیه قانع کننده می‌آید.

تعداد چشم‌گیری از فیلسوفان در طول سالیان این تز او را رد کردند که هماهنگی هر چه بیشتر، بهتر. در میان این فیلسوفان ارسطو نخستین کس بود. ارسطو در حوزه سیاست منکر این بود که بهترین دولتشهر، دولتشهری‌ست که بیشترین وحدت را داشته باشد. او به هنگام بحث درباره سقراط ظاهر شده در جمهوری می‌نویسد: سخن من درباره این فرض اولیه سقراط است که هرچه وحدت در دولتشهر یا پلیس بیشتر باشد، بهتر است اما آیا روشن نیست که وحدت وقتی از حد معینی در می‌گذرد، دولتشهر رو به نابودی می‌گذارد؟

افلاطون علی‌الخصوص از چنین نتیجه‌ای ناخرسند بود. به تصویری بنگریم که او از «انسان دموکراتیک» به دست می‌دهد: هر روز را در خدمت هوسی که بر حسب اتفاق همان روز سر برداشته است می‌گذراند: روزی به باده‌خواری می‌نشیند و گوش به نوای نی می‌دهد، روزی دیگر جز آب نمی‌نوشد و از خوردن می‌پرهیزد تا لاغر شود. گاه به ورزش روی می‌آورد و گاهی دیگر دست به هیچ کاری نمی‌زند و همه امورش را معطّل می‌گذارد. گاه هم چنان وانمود می‌کند که گویی با دانش و فلسفه سروکار پیدا کرده است. بیشتر اوقات به سیاست دلبستگی نشان می‌دهد و در مجامع سیاسی بر کرسی خطابه می‌جهد و هرچه به تصادف به ذهنش می‌رسد به زبان می‌آورد... خلاصه نه درونش نظمی حکمفرماست و نه زندگی‌اش تابع ضرورتی است. زندگی زیبا و آزاد در نظر او همین است و ازاین‌رو تا پایان عمر به همین شیوه روزگار می‌گذراند.