کتاب سازمان افسران حزب توده ایران ۱۳۳۳ - ۱۳۲۳

کتاب سازمان افسران حزب توده ایران ۱۳۳۳ - ۱۳۲۳ به‌قلم محمدحسین خسروپناه را انتشارات شیرازه کتاب ما منتشر کرده است. این کتاب به سیر تاریخی فعالیت‌های حزب توده در ایران و به‌صورت ویژه شاخهٔ نظامی آن می‌پردازد.

درباره کتاب سازمان افسران حزب توده ایران ۱۳۳۳ - ۱۳۲۳

حزب توده یکی از احزاب فعال ایران در دهه‌های ۲۰ و ۳۰ بود که به‌صورتی گسترده در میان اقشار مختلف جامعه ازجمله دانشگاهیان، روزنامه‌نگاران و افسران عضو فعال داشت. کتاب سازمان افسران حزب توده ایران ۱۳۳۳ - ۱۳۲۳ کوشیده است طی ۳ فصل به بررسی سیر شکل‌گیری و سازمان‌دهی حزب توده در ایران و روند فعالیت‌های شاخهٔ نظامی آن پرداخته، علل و عوامل فروپاشی آن را نیز تشریح نماید و فتح بابی برای مطالعهٔ بیشتر در این حوزه گردد.

خواندن کتاب سازمان افسران حزب توده ایران ۱۳۳۳ - ۱۳۲۳ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

دانشجویان و پژوهشگران رشته‌ٔ تاریخ و نیز علاقه‌مندان به مطالعهٔ تاریخ معاصر ایران از خواندن این کتاب لذت خواهند برد.

بخشی از کتاب سازمان افسران حزب توده ایران ۱۳۳۳ - ۱۳۲۳

«انقلاب مشروطیت ایران (۱۲۸۵) و تعمیق بحران ساختاری انجام اصلاحات و نوسازی سیاسی و اجتماعی جامعه‌ٔ ایران را به ضرورتی گریزناپذیر مبدل ساخت. در شرایطی که بحران سیاسی و اجتماعی و مداخلهٔ روزافزون بیگانگان در امور داخلی ایران کشور را به پرتگاه فروپاشی سوق می‌داد طبیعی بود که افراد و گروه‌های مختلف بکوشند تا بحران را برطرف سازند. پدید آمدن احزاب سیاسی، گروه‌های فشار و روزنامه‌ها ازجمله چنین تلاش‌هایی است. به‌تدریج با آشکار شدن ناتوانی بسیاری از این احزاب و گروه‌ها در تحقق چنین اصلاحاتی، نظامیان کشور نیز که از تمایلات اصلاح‌طلبانه بر کنار نبودند، با مشاهدهٔ ضعف و زبونی اقتدار ملی کوشیدند حرکتی را آغاز کنند که منجر به دگرگون‌سازی و اصلاح کشور و بازگشت اقتدار ملی شود. این قبیل حرکات که در خلال سال‌های جنگ اول جهانی با مداخلهٔ مستقیم ژاندارمری دولتی ایران در تحولات سیاسی نمود مشخص و پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷روسیه، وجوه بارزتری یافت در این زمینه می‌توان به کودتای ۱۲۹۹، قیام‌های کلنل پسیان، ماژور لاهوتی، لهاک خان سالار جنگ و... اشاره کرد. در دههٔ دوم سلطنت رضاشاه در شرایطی که احزاب و گروه‌های سیاسی و به‌ویژه حرکت‌های ترقی‌خواه و انقلابی سرکوب شده و امکان فعالیت نداشتند خواست مشارکت سیاسی در جامعه، بار دیگر بر نیروهای مسلح کشور تأثیر گذارد و به‌صورت ایجاد محافل و گروه‌های ناراضی در ارتش بازتاب یافت. شکل‌گیری و بازداشت گروه سرهنگ محمودخان پولادین در سال ۱۳۰۵ و تشکیل گروه ستوان دوم وظیفه محسن جهانسوزی شامل ستوان یکم هوایی غلامعلی جاوید، ستوان دوم هوایی سید حسن کهنمویی، ستوان یکم پیاده حسین میرمحمد صادقی، ستوان دوم نورهاشمی و... در سال‌های پایانی سلطنت رضاشاه که به داشتن گرایش‌های فاشیستی شهرت یافت، از نمونه‌های بارز و برجسته آن است. براساس اسناد و مدارک موجود در سال‌های بعد از پایان جنگ اول جهانی، توجه احزاب سیاسی به‌ویژه گرایش‌های چپ به ارتش و ارزیابی آن به عنوان نیروی مهم و تعیین‌کننده در تحول سیاسی‌اجتماعی ایران به کنگرهٔ دوم حزب کمونیست ایران در سال ۱۳۰۶ باز می‌گردد. رهبری حزب کمونیست با ارزیابی از عملکرد نظامیان در تحولات سیاسی و اجتماعی جامعهٔ ایران در فاصلهٔ انقلاب مشروطیت تا سلطنت رضاشاه و همچنین تحول کیفی ارتش ایران از نیرویی پراکنده و ضعیف به ارتش واحد متمرکز و نوسازی شده به این نتیجه رسید که در دورهٔ اخیر کسانی به ارتش می‌پیوندند که با طبقهٔ حاکمهٔ ایران پیوند سیاسی و اجتماعی نداشته و نیرویی بالقوه انقلابی هستند. احتمالاً تجربهٔ حزب بلشویک روسیه در انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ و پیوستن برخی از واحدهای نظامی به آنان نیز در رسیدن به چنین تحلیلی مؤثر بوده است.»