کتاب غرب زدگی، بسته بندی نوستالژیک تاریخی

کتاب الکترونیکی «غرب زدگی، بسته بندی نوستالژیک تاریخی» نوشتهٔ محسن قانع بصیری در نشر قطره چاپ شده است. کتاب در پی آن است که نشان دهد چگونه تصویرسازی‌های نوستالژیک از غرب می‌تواند بر درک و تصور ما از تاریخ و فرهنگ خودمان تأثیر بگذارد.

درباره کتاب غرب زدگی، بسته بندی نوستالژیک تاریخی

کتاب غرب زدگی، بسته‌بندی نوستالژیک تاریخی به بررسی پدیدهٔ غرب‌زدگی از منظر تاریخی و فرهنگی می‌پردازد. نویسنده در این کتاب تلاش می‌کند تا نشان دهد چگونه نگرش‌ها و تصورات مربوط به غرب، در میان مردم و فرهنگ‌های غیرغربی، شکل گرفته و تحول یافته‌اند. از این رو مطالعهٔ این کتاب می‌تواند برای افرادی که به نقد فرهنگی و تحلیل تأثیرات غرب بر جوامع غیرغربی علاقه‌مند هستند، مفید باشد.

محسن قانع بصیری از طریق تحلیل متون تاریخی، ادبیات و رسانه‌ها، به نحوهٔ تأثیرگذاری تصویرسازی‌های غرب بر هویت فرهنگی و تاریخی جوامع می‌پردازد. این کتاب به خوانندگان این فرصت را می‌دهد که درک کنند چگونه افسانه‌ها و تصورات نوستالژیک می‌توانند بر دیدگاه‌ها و تصمیمات فرهنگی تأثیر بگذارند و چگونه این دیدگاه‌ها می‌توانند به شکل‌گیری سیاست‌های فرهنگی و اجتماعی منجر شوند. 

کتاب غرب زدگی، بسته بندی نوستالژیک تاریخی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای دانشجویان و پژوهشگران علوم اجتماعی، تاریخ، جامعه‌شناسی و مطالعات فرهنگی مناسب است.

بخشی از کتاب غرب زدگی، بسته بندی نوستالژیک تاریخی

«در مسیری دیگر، آن‌گاه که نگاه به آینده داریم و می‌خواهیم از این ظرفیت تاریخی برای دست‌یابی به اهداف‌مان بهره گیریم، چه در مرحلهٔ انتخاب اهداف و چه در مرحلهٔ دست‌یابی به راه‌حل‌های عملی، لازم است از فاکت‌ها و تجربیاتی بهره‌جوییم که قادرند ما را به سوی هدف به حرکت درآورند. طبیعی است که هرچه در مرحلهٔ اول اصل نگاه به تمامی تجربیات را به‌کار برده باشیم، در مرحلهٔ دوم انتخاب ما به اشتباه کم‌تری آلوده خواهد شد و بهتر می‌توانیم روندهای انتخاب را صورت دهیم. توسعه در این مرحله به‌مثابه علوم کاربردی عمل می‌کند و میدانی از کار و فعالیت را برای دست‌یابی به اهداف‌مان در مقابل ما قرار می‌دهد. حال تصور کنید کسی بخواهد این روند را غلط به‌کار گیرد و بخواهد در مرحلهٔ اول که شناسایی آن است انتخابی عمل کرده و خواسته‌های خود را به آن تحمیل کند. این روندی است که اکثر ایدئولوژی‌ها که مدعی پشتوانهٔ تاریخی‌اند به‌کار می‌گیرند تا حضور خود را اثبات کنند. حزب توده به تاریخ این‌گونه می‌نگریست و آل‌احمد هم چنین می‌نگریست. آل‌احمد تا آن‌جا پیش می‌رود که حتی فاکت‌های فردی که قابل‌تأمل نیستند را ابزار نتیجه‌گیری‌هایی می‌کند که ممکن است تمامی مسیر تاریخ را دستخوش ابهام سازند، درحالی‌که به سهولت بسیاری از فاکت‌های تاریخی را که نظر دیگری از آن‌ها نتیجه گرفته می‌شود، به کنار می‌گذارد. او بدین ترتیب ما را به مغاک‌های ناشناخته توهّم رسانده و سرانجام از تاریخ میدانی برای فرهنگی که در آن تربیت یافته است می‌سازد و متوجه نیست که چه بهای سنگینی برای این اشتباه باید پرداخت شود.

او به سهولت می‌تواند از سخنرانی یک واعظ و نظر یک یهودی، تیمور را تبدیل به قدرت دست‌آموز غرب کند و هیچ از خود نمی‌پرسد که برای چنین نظری نمی‌توان تنها به چنین فاکتی تکیه کرد. او حتی یک مطالعهٔ ساده بر روی وضع غرب در آن زمان نمی‌کند و غرب را به صورت مجموعه‌ای وارد می‌کند که از دسترس تحلیل خواننده‌اش خارج می‌شود. او حتی این اصل مهم را که هر پدیده‌ای از طریق تکثرش قابل‌تحلیل خواهد بود با عرضهٔ غرب به‌عنوان یک کلیت به سهولت از ذهن تحلیلی خوانندهٔ اثرش خارج کرده و آن‌گاه هر کاری که بخواهد با این مفهوم انجام می‌دهد تا آن‌جایی که از غرب غولی می‌سازد که تنها می‌توان در برابرش تسلیم شد یا به دل‌خوشی‌های نوستالژیک آل‌احمد پناه برد.»