کتاب خرده روایت های شبه الکی

کتاب خرده روایت‌های شبه الکی نوشتۀ جواد نژادبخش (شهریار هدایتی) در انتشارات نوروزی به چاپ رسیده است. این کتاب مجموعه‌ای از شبه داستان‌هایی با رویکرد تحلیلی و تفسیری هستند.

درباره کتاب خرده روایت های شبه الکی

کتاب خرده روایت‌های شبه الکی، نوشته‌هایی با رویکرد تفسیری و تحلیلی هستند. پایۀ فکری این نوشته‌ها چیزی است که نویسنده دیکانستراکته تفسیری ژاک دریدایی پست مدرنیته نامیده است. بنا به این تعبیر، همۀ تفسیرها درست هستند و هیچ ارجحیتی بر یکدیگر ندارند. نویسنده می‌گوید ممکن است گفته شود چنین گفتمانی منجر به هرهری مذهبی شود؛ اما درواقع آنچه می‌تواند سبب رجحان یکی بر دیگری شود، قضاوت‌های اجتماعی است. همین موضوع باعث می‌شود پدیده‌ای برای کسی خنده‌آور و برای کسی گریه‌آور باشد؛ زیرا انسان‌ها اسیر نژاد، طبقه، کشور، قرن و فناوری‌های زمان هستند و تفسیرهای آن‌ها نیز از همین دریچه صورت می‌پذیرد.

 نویسنده روایت خود را در کتاب خرده روایت‌های شبه الکی عرضه کرده است و می‌گوید با توجه به موضوع پیش‌گفته، تفسیر داستان‌ها با خواننده باشد. تعدادی از عنوان‌های این کتاب عبارت‌اند از: بابا نان داد؛ احمق و احمق‌تر؛ ضریب جنینی و انسانیت؛ تاریخ پر افتخار؛ دلسوزی‌های نابه‌جا؛ نشانه مهندسی؛ صرفه‌جویی؛ مکتب شیکاگو؛ استفاده از زرنگی به جای هوش؛ کار دیگران و خستگی من؛ من، فرید زکریا، سالوزینسکی.

خواندن کتاب خرده روایت های شبه الکی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران داستان‌های کوتاه فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خرده روایت های شبه الکی

بابا آب دارد و بابا نان داد، شروع بیداری یک نوستالژی عمیق کودکانه است برای چند نسل تحصیل‌کرده ایرانی! معلمی که معمولاً با مهربانی و گاهاً با خشونت و صبعیت می‌گفت «بابا نان داد» و بچه‌ها یک صدا و یک دل تکرارش می‌کردند... (می دونم الان خیلی هاتون با همین یه جمله برگشتین پشت نیمکت‌های کلاست اول، هی! منم برگشتم اونجا؛ یادش بخیر). ولی همین دو جملۀ بابا آب داد و بابا نان داد کلاس اول ابتدایی بسیاری از ما را افلیج کرد چرا که فکر می‌کردیم که باید پدر کل وسایل زندگی ما را فراهم کند. آب، نان، ماشین، مسکن، ازدواج، تحصیلات وظیفۀ پدر خان قدیم و پدر جان جدید است! تا مدت‌ها کسی نگفت: مگر پدران ایرانی همه «بیل گیتس» تشریف دارند؟ اصلاً هم داشته باشند و بیل گیتس باشند، چرا ما «کلنگ گیتس» نباشیم؟ و خرج خودمان را از کفۀ اقتصاد روزگار در نیاوریم؟ تا کی چشمانمان به دستان پدر باشد؟ (البته پدر نقش فرد قدرتمند اجتماعی را بازی می‌کند.) که بعدها این نقش در نمایشنامۀ تربیت فرزندان ایرانی به دولت محول شد. تیکه خواری و دریوزگی تا کی؟»