کتاب پژوهش هایی در شناخت هنر ایران

کتاب پژوهش‌هایی در شناخت هنر ایران نوشتهٔ احمد ضابطی جهرمی توسط نشر نی منتشر شده است. این کتاب به پژوهش‌های مؤلف در زمینه تحلیل تطبیقی هنر ایران در دو دوره تاریخی هخامنشی و ساسانی و همچنین بررسی نمادهای طبیعی در هنر ایرانی می‌پردازد.

درباره کتاب پژوهش‌هایی در شناخت هنر ایران

کتاب پژوهش‌هایی در شناخت هنر ایران ۲ بخش اصلی دارد:

۱. پژوهش‌های دانشگاهی:

این بخش شامل تحلیل زیبایی‌شناسی فیزیکی یا کالبدی هنر هخامنشی و ساسانی است. مؤلف با مقایسه هنر این دو دوره با تمدن‌های هم‌عصرشان، تلاش می‌کند ویژگی‌های منحصر به فرد هنر ایران را شناسایی و نحوه تأثیرگذاری و تأثیرپذیری آن‌ها را بررسی کند. در این بخش، به ارتباط هنر این دوره‌ها با اسطوره‌شناسی، فرهنگ و باورهای دینی نیز پرداخته شده است.

۲. پژوهش‌های اسنادی و کتاب‌خانه‌ای:

این بخش شامل نتایج تحقیقاتی است که مؤلف برای ساخت مجموعه مستندهایی درباره انقراض گربه‌سانان بزرگ ایران، نمادهای طبیعی در هنر ایران (مانند شیر و سرو)، و تصویر گیاهان مقدس انجام داده است. اگرچه بیشتر این مستندها به دلایل مختلف تولید نشدند، اما یافته‌های پژوهشی در این کتاب گردآوری شده است.

احمد ضابطی جهرمی استاد دانشگاه و پژوهشگر برجسته حوزه هنر است. وی علاوه بر تدریس در حوزه سینما و هنرهای تجسمی، آثاری در زمینه نقد و تحلیل هنر ایران نیز منتشر کرده است. از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به تحقیق در زمینه‌های فرهنگی و هنری اشاره کرد.

کتاب پژوهش‌هایی در شناخت هنر ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب مناسب دانشجویان و پژوهشگران حوزه‌های هنر، اسطوره‌شناسی، تاریخ، و مطالعات فرهنگی است. همچنین افرادی که به نمادشناسی در هنر ایران علاقه دارند، می‌توانند از این اثر بهره‌مند شوند.

بخشی از کتاب پژوهش‌هایی در شناخت هنر ایران

«تاریخ تمدن ایران تا قبل از دوره هخامنشی، درواقع در پرتو کاوش‌های باستان‌شناسی نوشته شده، لیکن با توجه به آن‌چه که روی خاک و در مسیر حوادث روزگار و صدمات انسانی و طبیعی از آن دوره برای ما باقی مانده، هم‌چنین به کمک حفاری‌های باستان‌شناسی در حوالی آن مناطق، از سال ۱۹۳۵ م. به بعد، قدرت حیرت‌انگیز هنر ایران بر جهان عیناً آشکار شد. «عالی‌ترین هنر ایرانی، به معنی حقیقی هنر، همیشه معماری آن بوده است. این برتری نه‌تنها در دوره‌های هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان که آثار ساختمانی‌شان را می‌شناسیم محقق است، بلکه در مورد دوره اسلامی ایران هم صادق است. شاید معماری قدیم ایران است که در شکل جدیدش به بهترین و صحیح‌ترین وجهی، معماری اسلام را از نظر هنری و طرز تأثیرش بر تمدن کهن ایرانی به ما می‌شناساند.»

این نکته را باید بر سخنان آندره گدار، پژوهشگر و استاد فرانسوی متخصص تاریخ معماری و هنر ایران، افزود که: اگر هنرِ عمده و عظیم ایرانیان باستان معماری بوده و برای همیشه این هنر در همه ادوار به‌عنوان افتخار ملی آن‌ها برجای مانده، ولی در دوره بعد از اسلام، ادبیات، به‌ویژه شعر، یکی دیگر از ارکان و پایه‌های اصلی هنر ایرانی به‌صورت کم‌نظیری در جهان تجلی کرده است. البته شکوفایی موسیقی از عصر ساسانیان و ترکیب شعر با موسیقی و معماری، که حاصل آن هنرهای تزیینی مانند منبت‌کاری، فرش، منسوجات و مینیاتور است هم باید درنظر داشت، که در این زمینه نیز ایرانیان در تاریخ هنر جهان کم‌نظیرند.»