کتاب سی سال سینما

کتاب الکترونیکی «سی سال سینما» نوشتهٔ احمد ضابطی جهرمی در نشر نی چاپ شده است. این اثر دربردارندهٔ گزیده مقالات سینمایی (۱۳۸۵ - ۱۳۵۵) است و به بررسی جنبه‌های مختلف نظری، تاریخی و عملی هنر سینما می‌پردازد.

درباره کتاب سی سال سینما

این کتاب شامل ۶۰ مقاله در چهار حوزهٔ اصلی سینما است: تدوین تصویر و صدای فیلم، نظریه، تاریخ و نقد فیلم، سینمای مستند و سینمای ایزنشتین. این مقالات بازتاب‌دهندهٔ دو دورهٔ متمایز از پژوهش‌های سینمایی نویسنده‌اند: دوره اول (۱۳۵۵ تا ۱۳۶۰) شامل پژوهش‌های اولیه درباره تدوین، سینمای ایزنشتین و نقد فیلم است که عمدتاً با تمرکز بر «نقد فنی و زیبایی‌شناسی فیلم» نوشته شده‌اند. دوره دوم (۱۳۶۰ تا ۱۳۸۵) شامل مقالاتی است که در زمان ورود نویسنده به حیطۀ آموزش دانشگاهی سینما و تلویزیون با رویکردی آموزشی و پژوهشی نوشته شده‌اند. کتاب سی سال سینما از نظر ساختار به فصل‌هایی موضوعی تقسیم شده است که به ترتیب بر نظریه‌ها، تاریخ و نقد فیلم، سینمای مستند، سینمای ایزنشتین، کارکردهای هنری و زیبایی‌شناسی صدا در سینما، و سینمای کلاسیک پارسی تمرکز دارند. فصل پایانی کتاب با عنوان «سینمای هزارساله» به تحلیل جلوه‌های بیان سینمایی در شاهنامه می‌پردازد که یکی از دغدغه‌های پژوهشی مهم نویسنده بوده است. سی سال سینما افزون بر مقالات تألیفی، شامل چند مقالۀ ترجمه‌شده است که به‌عنوان منابع آموزشی و پژوهشی معرفی شده‌اند. این ترجمه‌ها شامل بیانیه‌ها و اسنادی از تاریخ سینما و مقالاتی مرتبط با سینمای مستند و تدوین هستند. این کتاب به دلیل محتوای علمی و تخصصی‌اش، در پژوهش‌های دانشگاهی مرتبط با سینما و به‌ویژه در حوزه‌های تدوین، نقد و مستندسازی ارجاعات بسیاری دارد.

کتاب سی سال سینما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب مناسب دانشجویان سینما، پژوهشگران حوزۀ هنر و رسانه، و علاقه‌مندان به تاریخ، نظریه و زیبایی‌شناسی فیلم است.

بخشی از کتاب سی سال سینما

«الف) بررسی تاریخی سینما به‌مثابه هنر

در این جنبه از تاریخ‌نگاری، سینما در مقام یک شکل هنری، مثل دیگر هنرها، در نظر گرفته می‌شود و تحولات تاریخی شیوه‌های بیان آن مورد بررسی قرار می‌گیرد. چون فیلم‌ساز در جایگاه هنرمند قرار داده می‌شود، در نتیجه ساختن فیلم به‌طورکلی فعالیتی خلاقه و هنری به شمار می‌آید. بنابراین، فیلم یک اثر هنری در نظر گرفته می‌شود و در بوته نقد یا داوری هنری قرار می‌گیرد. عمده‌ترین جنبه‌ها و عرصه‌های هنری فیلم، مثل فیلم‌نامه‌نویسی، کارگردانی، فیلم‌برداری، تدوین، صدا و موسیقی و موضوعات دیگری که در زیرمجموعه‌های آن‌ها قرار می‌گیرند (نور، رنگ، میزانسن، صحنه‌آرایی، بازیگری، شخصیت‌پردازی و نظایر این‌ها)، نه‌فقط در یک یا مجموعه آثار یک فیلم‌ساز، بلکه در بین مجموعه‌ای از آثار فیلم‌سازان یک مکتب یا یک کشور یا یک دوره خاص، از دیدگاه تمایلات زیبایی‌شناسی یا سبکی، بررسی می‌شود.

علاوه بر این‌ها، مقوله‌های کلی دیگری چون تلقی‌های گوناگون از ماهیت هنری فیلم، زیبایی‌شناسی سینما و نظریه‌های سینمایی در این حیطه قرار می‌گیرند. در جنبه‌های اخیر، فعالیت تاریخ‌نگار، اغلب و به‌ضرورت، به حیطه فعالیت نظریه‌پرداز سینما نزدیک می‌شود. اما، درهرحال، تاریخ‌نگار محور اصلی پژوهش خود، یعنی تغییرات و تحولات تاریخی هر جنبه، را حفظ می‌کند.

بررسی این تحولات ممکن است با رعایت ترتیب زمانی از آغاز اختراع سینما تا زمان حاضر را دربرگیرد یا یک مقطع خاص از تاریخ سینما را شامل شود.»