کتاب تعقیب آزار و هنر نوشتن

کتاب تعقیب آزار و هنر نوشتن نوشتهٔ لئو اشتراوس با ترجمهٔ یاشار جیرانی و شروین مقیمی در گروه انتشاراتی ققنوس به چاپ رسیده است. این کتاب از ۴ مقاله تشکیل شده است.

درباره کتاب تعقیب آزار و هنر نوشتن

موضوع مقالاتی که در این اثر گرد آمده‌اند در قلمرو جامعه‌شناسی شناخت قرار می‌گیرد. می‌توان انتظار داشت که جامعه‌شناسی شناخت همچنین به شناخت اصیل کل یا همان فلسفه نیز میزانی از توجه را اختصاص دهد. از همین رو به نظر می‌رسد جامعه‌شناسی فلسفه یکی از زیرشاخه‌های مشروع جامعه‌شناسی شناخت باشد. مقالات پیش رو مواد مفیدی برای نوعی جامعه‌شناسی فلسفه در آینده فراهم می‌کند. مسئله‌ٔ واحدی که در همهٔ این مقالات به چشم می‌خورد، مسئلهٔ نسبت میان فلسفه و سیاست است.

مقاله‌های این کتاب عبارت‌اند از:

تعقیب و آزار و هنر نوشتن 

خصیصهٔ نوشتاریِ راهنمای سرگشتگان 

قانون عقل در کتاب الخزری 

چگونه رسالهٔ الهیاتی‌سیاسی اسپینوزا را مطالعه کنیم

کتاب تعقیب آزار و هنر نوشتن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران فلسفه و جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب تعقیب آزار و هنر نوشتن

 «ما به‌آسانی می‌توانیم تصور کنیم که مورخی در یک کشور توتالیتر، یعنی یکی از اعضای محترم و معتمدِ تنها حزب موجود، به واسطهٔ تحقیقاتش در صحت تفسیرهای مورد حمایت حکومت از تاریخ دین تردید کند. هیچ‌کس او را از انتشار حمله‌ای پرشور به آنچه او نظر لیبرال می‌نامد باز نخواهد داشت. البته او باید قبل از حمله به نظر لیبرال آن را بیان کند. او این اندیشه را به شیوه‌ای خاموش، غیرچشمگیر و ملال‌آور بیان خواهد کرد که کاملاً طبیعی به نظر برسد؛ او از اصطلاحات فنی و نقل‌قول‌های زیادی استفاده خواهد کرد و برای جزئیات پیش‌پاافتاده اهمیتی بیجا قایل خواهد شد؛ به نظر خواهد رسید که او جنگ مقدس بشریت را در مشاجرات حقیر ملانقطی‌ها به فراموشی سپرده است. فقط وقتی او به هستهٔ استدلال رسید، سه یا چهار جمله به سبکی موجز و پرشور خواهد نوشت که می‌تواند توجه جوانانی را به خود جلب کند که عاشق تفکرند. آن فقرهٔ میانی ادعای مخالفان را واضح‌تر، مجاب‌کننده‌تر، و بی‌رحمانه‌تر از گفتن آن در دوران شکوفایی لیبرالیسم بیان می‌کند، زیرا او خموشانه تمام زواید ابلهانهٔ مرام لیبرال را که در دوران موفقیت لیبرالیسم ــ از همین رو در زمانی که لیبرالیسم به خواب [و رکود] نزدیک می‌شد ــ رشد کرده بود دور می‌ریزد. اولین بار چشم خوانندهٔ جوان و عاقل او به میوهٔ ممنوعه می‌افتد. حملهٔ او [به این نظر]، یعنی بخش اعظم اثر، شامل بسط زهرآگینِ زهرآگین‌ترین سخنان کتاب یا کتب مقدس حزب حاکم خواهد بود. جوان باهوشی که به سبب جوانی‌اش تا آن زمان جذب این سخنان غیرمعتدل شده بود، اکنون صرفاً از آن‌ها بیزار می‌شود، و پس از چشیدن میوهٔ ممنوعه، این سخنان برای او ملال‌آور می‌شود. او با خواندن دوباره و سه‌بارهٔ آن کتاب، در خودِ ترتیب نقل‌قول‌ها از کتب مرجع, اضافات مهمی برای گزاره‌های موجزی می‌یابد که در میانهٔ بخش اول و نسبتاً کوتاه کتاب بیان می‌شوند.»