کتاب پساحقیقت

کتاب پساحقیقت نوشتهٔ لی مک اینتایر و ترجمهٔ نگار صابر آرا است. نشر نیماژ این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی فلسفی که حقیقت رسانه‌های در دنیای امروز را به چالش می‌کشد. این اثر از مجموعهٔ «استخوان‌های روح» است.

درباره کتاب پساحقیقت

لی مک اینتایر در کتاب پساحقیقت (Post - Truth) بیان کرده است که حقیقتی که اینترنت، مجله‌ها و اخبار پیش روی مخاطب قرار می‌دهند، جهت‌گیری‌ دارد و نمی‌توان از طریق این رسانه‌ها به حقیقت دست یافت. این اثر فلسفی خواننده را به تفکر دربارهٔ حقیقت و چیستی آن فرا می‌خواند. لی مک اینتایر، فیلسوف علم مجموعه‌ای از دیدگاه‌های خود درباره‌ٔ حقیقت‌ را در کتاب حاضر گردآوری کرده است. نویسنده در این کتاب ابتدا مخاطب را با مفهوم پساحقیقت آشنا می‌کند. به گفته‌ٔ او، منظور از پساحقیقت، ادعایی است که سلاطین انتشار اخبار در سطح بین‌المللی برای اثبات برتری ایدئولوژیک خود دارند. اصحاب رسانه‌های بین‌المللی، مطالب را به گونه‌ای آماده می‌کنند تا مخاطب بدون هیچ چون‌و‌چرایی، این مطالب را باور کند و در این شرایط، مخاطب شواهد را نادیده می‌گیرد و اخبار منتشر‌شده را قبول می‌کند، اما نویسنده حقیقتی را که از طریق این رسانه‌ها فهم شود، جعلی شمرده است. بسیاری دنیای امروز را دنیای حقایق دست‌کاری‌شده و جایگزین می‌دانند که جای حقیقت‌های واقعی را گرفته‌اند. با مطالعهٔ اثر حاضر می‌توانید از مسیر رسیدن انسان به حقیقت آگاهی پیدا کنید و مثال‌های مختلفی را از نمونه‌های دست‌کاری اخبار که در جوامع بین‌المللی مطرح شده، بخوانید.

خواندن کتاب پساحقیقت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران فلسفه و پژوهشگران رسانه‌ای پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پساحقیقت

«گفتن اینکه انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۶ برای رسانه‌ها موهبت بود کم‌نمایی افراطی است. آمار مخاطبان به‌شدت افزایش یافت و سود چون سیل سرازیر شد. سی‌ان‌ان از سود ناخالص یک میلیارد دلاری خود در سال ۲۰۱۶ خبر داد که بهترین سال در تاریخ این شبکه بود.  هدف فاکس نیوز (سودآورترین شبکهٔ کابلی) کسب ۶۷. ۱ میلیارد دلار گزارش شد. با وجود اخبار شبانه‌روزی، مردم به‌شدت پیگیر انتخابات بودند. «طی سال‌ها، درصد مخاطبان روزانه به میزان ۶۰ درصد برای فاکس نیوز، ۷۵ درصد برای سی‌ان‌ان و میزان چشمگیر ۸۳ درصد برای ام‌اس‌ان‌بی‌سی افزایش یافت.» چطور این کار را انجام دادند؟ تا حد زیادی، با ارائهٔ آنچه مردم می‌خواستند ـ و از قرار معلوم خواستهٔ مردم پوشش اخبار دونالد ترامپ در حد اشباع بود. البته فاکس از اینکه همدست ترامپ باشد خوشحال بود؛ از نظر عده‌ای پوشش خبری فاکس چیزی جز تبلیغ به نفع حزب جمهوری‌خواه نبود.  اما حتی در سی‌ان‌ان، اجتماعات طرفداران ترامپ به‌طور زنده و کامل گزارش می‌شد و از تحقیق و بررسی و گزارش سردبیری خبری نبود. طبق برخی برآوردها، طی انتخابات ۲۰۱۶ شبکه‌های خبری کابلی حدود ۵ میلیارد دلار در رسانه‌های آزاد به ترامپ داده بودند. البته به نفع خودشان بود. ترامپ تبدیل به بزرگ‌ترین منبع سودآوری شد، و حتی با اینکه از پوشش خبری آن‌ها سود برد، شبکه‌های تلویزیونی هم سود بردند. آیا آن‌ها مسئولیت خود برای ارزیابی دروغ‌های ترامپ را نادیده گرفتند؟ عدهٔ زیادی این‌طور فکر می‌کنند، زیرا تنها چند شبکه به جای تاکتیک «هم‌ارزی کاذب» که پیش‌ازاین در مباحث علمی به‌کار برده بودند، و به‌موجب آن طرفداران ترامپ و کلینتون را در پنل‌های مرشدگرایانه دسته‌بندی می‌کردند از استاندارد برتر حقیقت‌گویی استفاده کردند. برخی حتی معتقدند سی‌ان‌ان به پیروزی دونالد ترامپ کمک کرد.  جف زوکر، رئیس شبکه، این ادعاها را قبول ندارد، اما می‌پذیرد که «اگر در سال گذشته اشتباهی کرده‌ایم، این بوده است که بسیاری از کمپین‌های تبلیغاتی او را در ماه‌های اولیه پخش کرده‌ایم.» وانگهی ترامپ در تمام این اجتماعات به رسانه‌ها حمله می‌کرد. او آن‌ها را در مکان‌هایی محصور کرد و اجازه نداد هنگام سخنرانی‌اش از جمعیت عکس‌های گزینشی بگیرند. او چگونه به این اقدام دست زد؟ شبکه‌های خبری با او موافقت کردند تا از گنج بادآوردهٔ ترامپ نصیبی ببرند. حالا با این وضعیت که روزنامه‌ها به سیستم حفظ حیات وصل شده‌اند و شبکه‌های خبری تلویزیونی در شرایط ورشکسته به چیزی جز منافع خود نمی‌اندیشند، مردم برای ابراز سرخوردگی از اهانت رسانه‌ها یا کسب اخبار مستقیم از افراد مورد اعتمادشان به کجا روی می‌آورند؟ به رسانه‌های اجتماعی!»