کتاب فرهنگ گفت و گو

کتاب «فرهنگ گفت و گو» اثری از محمدحسن یعقوبیان و ویراستۀ جعفر مروجی است و انتشارات سروش آن را منتشر کرده است. کتاب فرهنگ گفتگو اطلاعات مفیدی را دربارۀ موضوع بااهمیت گفتگو‌کردن در اختیار خوانندگان قرار می‌دهد. 

درباره کتاب فرهنگ گفت و گو

جامعۀ ایران همواره نوعی فرهنگ ترکیبی داشته است، درواقع چهارراه تمدن و فرهنگ بوده و تنوع درونی قومی داشته است به همین دلایل نیازمند گفت‌وگوی درون‌فرهنگی و میان‌فرهنگی است. تاکنون گفتمان‌های متعددی شکل گرفت است که بر مدل‌های مختلف تأکید دارند. اما باید توجه داشت که فرهنگ سنتی ایرانی در مواردی از فقر فرهنگ گفت‌وگو و تک‌گویی رنج می‌برد هرچند که گفتمان مدرن هم از این مشکل دور نبوده است.

امروز جامعۀ ایران بیش از همیشه نیازمند این است که از میان گفتمان‌هایی که مطرح‌شده و مدل‌های پیشنهادی، مزایا و معایب نظری و عمل آن‌ها را شناسایی کرده و آگاهانه انتخاب کند تا بتواند با استفاده از ظرفیت گفتگو، تنوع دیگری‌های درون‌فرهنگی و برون فرهنگی را به رسمیت بشناسد و تعادل اجتماعی-فرهنگی خود را حفظ کند و ارتقا دهد.

طرح اولیۀ کتاب فرهنگ گفت‌و‌گو با تأمل و تأکید بر گفتگو در مطالعات تطبیقی و میان‌فرهنگی به وجود آمد تا علاوه بر اینکه به گفتگو به‌عنوان نوعی معرفت‌شناسی علوم‌انسانی توجه شود و به پیدایش علوم‌انسانی دموکراتیک یا تطبیقی یا میان‌فرهنگی کمک ‌کند، به ارائۀ نقش گفتگو در حوزۀ تخصصی هم بپردازد.

تابستان ۱۴۰۱ گفتگوهایی در برنامۀ رادیویی بوستان گفتگو تهیه و پخش شد. این گفتگوها در کتاب فرهنگ گفت‌وگو تنظیم، ویرایش و پیاده سازی شد. محمد حسن یعقوبیان تلاش کرده است تا کتاب فرهنگ گفت‌وگو ابزار و راهنمای خوبی باشد تا حوزۀ عمومی رشد و تکامل عقلانی پیدا کند و منطق گفتگویی در یادگیری اجتماعی پررنگ‌تر شود.

 خواندن کتاب فرهنگ گفت و گو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به کتاب‌های جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فرهنگ گفت و گو

«در کنار آسیب‌شناسی تک‌گویی و فقر گفتگو که مدل‌های مختلف گفتگویی در ایران کوشیده‌اند به درمانش بپردازند، آسیب مهم دیگر زیاده‌گویی و حرف مفت است؛ چنان‌که برخی چون هری فرانکفورت به بررسی آن پرداخته‌اند. ترویج فرهنگ گفتگو به‌عنوان یک فضیلت شهروندی که یک فرد در مباحث مختلف، باید اظهارنظر و گفتگو کند، و ترویج شکاکیت در معرفت‌شناسی معاصر، باعث افزایش حرف مفت در جهان مدرن شده است و ازآنجاکه حرف مفت دغدغۀ حقیقت ندارد، حتی خطرناک‌تر از کذب است. در جامعهٔ ایرانی که استعارۀ ایرانی «دانای کل» یا «همه‌چیزدان» در فرهنگ عامیانه وجود داشته، نرخ تولید حرف مفت، چه‌بسا بیشتر هم بوده و با پیدایش شبکه‌های اجتماعی تشدید هم شده است.»