کتاب انسان شناسی

کتاب انسان شناسی به قلم ناصر فکوهی تالیف شده است و انتشارات اندیشه احسان آن را به چاپ رسانده. این کتاب مجموعه‌ای است از مقالات، گفتگو‌ها و یادداشت‌ها و چند ترجمه کوتاه در حوزه نظری انسان‌شناسی مدرن و کاربردهای آن در جهان معاصر و برای شروع مطالعه دربارۀ انسان‌شناسی کتابی مفید است. 

درباره کتاب انسان شناسی

انسان‌شناسی از کهن‌ترین علوم بشر به حساب می‌آید چرا که انسان‌ها همواره به دنبال کشف ابعاد وجودی خود بوده‌اند. انسان‌شناسی مطالعه تمام ابعاد زندگی انسان در همه جوامع و فرهنگ‌ها و همه زمان‌هاست. این علم به شاخه‌های بسیار متنوعی تقسیم می‌شود: انسان‌شناسی جسمانی، انسان‌شناسی باستان‌شناختی، زبان‌شناختی و فرهنگی. در کتاب انسان شناسی تلاش شده است که نوشته‌ها، یادداشت‌ها و گفت‌وگوهایی که هریک به یکی از موضوعات اجتماعی می‌پردازد، با دیدی واحد یعنی نگاهی انسان‌شناسانه، اجتماعی و فرهنگی دور هم جمع شوند و نویسنده سعی کرده تا از پراکندگی مطالب پرهیز کند. 

خواندن کتاب انسان شناسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب می‌تواند برای دانشجویان، اساتید و افراد علاقه‌مند به حوزه فرهنگ و جامعه‌شناسی مفید باشد. 

درباره ناصر فکوهی 

ناصر فکوهی در ۲۳ اردیبهشت سال ۱۳۳۵ در تهران متولد شد. او پس از اخذ دیپلم خود، در سال ۱۳۵۳ برای ادامه تحصیل در رشتهٔ علوم طبیعی راهی شهر ساوت‌همپتون شده و در کالج سنت جیمز شروع به تحصیل کرد. طولی نکشید که تغییر رشته داده و به جامعه‌شناسی علاقه‌مند و برای تحصیل به فرانسه رفت. به مدت یک سال نیز در دانشگاه هنرهای زیبای پاریس (بوزار) معماری و شهرسازی خواند. رساله دکترای او «مفهوم سیاست در مزدیسنای ساسانی» در سال ۱۳۷۳ ارائه شد؛ رساله‌ای که چهار سال بعد از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان برندهٔ جایزه پژوهش‌های بین‌المللی سال شناخته شد. او هم‌اکنون موسس و مدیر موسسه انسان‌شناسی و فرهنگ است. 

بخشی از کتاب انسان شناسی

«بله، اکنون این انسان جدید پس از رنسانس، که جایگاه خدا را از آن خودش کرده، تلاش می‌کند در حوزۀ سیاسی هم جای حاکمیت پیشین را اشغال کند. طبعا حوزۀ سیاسی جایی بود که قدرت به وجود می‌آمد و تمرکز می‌یافت. دقت داشته باشیم که تا پیش از رنسانس دربارۀ مفهوم ذاتی قدرت یک اصل موضوعه پذیرفته شده بود؛ این‌که منشا و پشتوانۀ قدرت، الهی است. انسان‌شناس بلژیکی، لوک دوهش، می‌گوید: «هر قدرتی، به دلیل قدرت بودنش، یک تجلی الهی است. و به قول پول قدیس: «حاکمان همواره نمایندگان خداوند بوده‌اند.» روشن است که با تکیه بر چنین تاویلی، تمام آدمیان ناچار به اطاعت مطلق از حاکمان خود و پرهیز از هرگونه اعتراضی بودند. مثلا در قرن اول میلادی که امپراتور رومی، دومیسین، دست به کشتار گستردۀ مسیحیان زد، سن کلمان به روشنی ابراز داشت مسیحیان باید از این کشتار، که بی‌شک اراده‌ای الهی در پشت آن است، استقبال کنند و از خداوند و بازوی او، یعنی دومیسین تشکر کنند. چنین تفکری سالیانی دراز بر مسیحیت غربی حاکم بود و کسی جرات انکار یا حتی انتقاد از آن را به خود نمی‌داد. اما بعدا تلاش شد با تاویلی دینی، این اندیشه مطرح شود که خداوند آفریدگاری عادل است، پس چگونه ممکن است قدرت‌های زمینی، که رفتاری بی‌رحمانه و به دور از عدالت دارند، نمایندۀ او باشند؟»