کتاب مرگ غریب اروپا

کتاب مرگ غریب اروپا نوشتهٔ داگلاس ماری و ترجمهٔ حمیدرضا‬ خطیبی است. نشر هنوز این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب مهاجرت، هویت و اسلام است.

درباره کتاب مرگ غریب اروپا

کتاب مرگ غریب اروپا (The Strange Death of Europe) از دو بحران بالقوه‌ ویرانگر اروپا سخن گفته است؛ مهاجرت گسترده از دیگر سرزمین‌ها به‌ویژه از خاورمیانه و نیز بحران خستگی وجودی تمدن غرب و ازدست‌رفتن انگیزهٔ این تمدن برای بقای خود. گفته شده است که لحن تند و صریح نویسنده را باید در چارچوب نگرانی و خشم نهفتهٔ محافظه‌کاری اجتماعی و گرایش‌های راست غرب تحلیل کرد. به باور او کاهش زادوولد، مهاجرت گسترده از سرزمین‌هایی با فرهنگ‌هایی نامتجانس با غرب و نیز احساس گناه غربی‌ها، دست‌به‌دست هم داده است تا اروپایی‌ها در مواجهه با این تهدید ویرانگر ناتوان بنمایند. داگلاس ماری کتاب حاضر را در ۱۹ فصل نوشته است. با او همراه شوید. او معتقد بوده است که اروپا در حال خودکشی است یا دست‌کم رهبران آن چنین تصمیمی گرفته‌اند.

خواندن کتاب مرگ غریب اروپا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب مهاجرت، هویت و اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مرگ غریب اروپا

«اگر قرار بود صدراعظم مرکل، همتایانش و اسلاف آن‌ها پیش از آن‌که قارهٔ خود را با دگرگونی مواجه کنند به این موارد بیندیشند، می‌توانستند از مشورت ارسطو ــ در میان فلاسفهٔ بزرگ اروپا ــ برخوردار شوند. آنان در مراجعه به ارسطو درمی‌یافتند که این پرسش‌ها چرا تا این حد پیچیده به نظر می‌رسند. محاسبات رهبران سیاسی قاره بر سر خیر و شر نبود؛ آن‌ها در واقع ارزش‌های متضاد را سبک‌سنگین می‌کردند؛ در این مورد خاص، «عدالت» در برابر «ترحم». به باور ارسطو، این‌که چنین فضیلت‌هایی در تقابل با یکدیگر قرار گیرند، ناشی از درک نادرست ما از آن‌هاست. در سراسر این عصر مهاجرت خارج از کنترل، «ترحم» همیشه دست بالا را [در مقایسه با «عدالت»] داشته است. ترحم فضیلتی است که خیلی راحت می‌توان آن را ستایش کرد، فضیلتی که مزیت‌هایی آنی در پی دارد و در جامعه‌ای برخوردار از این مزیت‌ها، مورد احترام بیشتری قرار می‌گیرد. البته به ندرت پرسیده می‌شد که این چه «ترحم» ی است که مردم را ترغیب کنیم از مناطق مختلف جهان بگذرند تا به قاره‌ای برسند با خانه‌هایی محدود و فرصت‌های شغلی محدود، جایی که کمتر از همیشه به این تازه‌واردها نیازی احساس می‌شود. با این همه، عدالت ــ که حتی با وجود زیر  پا گذاشته شدن تمام قوانین و موازین قاره، اهمیت کمتری [در مقایسه با فضیلت ترحم] داشت ــ اهمیت خاص خود را داشت. و اگر تحقق عدالت برای اجرای معاهدهٔ سوم دوبلین یا قوانین مرتبط برای باز گرداندن متقاضیان ردشده تا این حد به کاغذبازی و روال اداری وابسته بود، می‌بایست تلاش برای رسیدن به عدالت بیشتر در دستور کار قرار گیرد. وقتی بحث عدالت به میان می‌آمد، فقط عدالت درخواستیِ از راه رسیدگان مطرح بود. طرف غایب این بحث که عدالت برای‌شان هیچ‌گاه لحاظ نمی‌شد عامهٔ مردم در اروپا بودند. آنان مردمانی بودند که کارها برخلاف میل آن‌ها پیش می‌رفت و درخواست‌شان برای عدالت ــ حتی اگر می‌توانست به زبان بیاید ــ شنیده نمی‌شد.»