کتاب من، اما جدید

کتاب من، اما جدید نوشته محبوبه آقایی (شیدا) که توسط نشر آنان منتشر شده، اثری در حوزه‌ی خودسازی و خودشناسی است. این کتاب با نگاهی شخصی و روایی، به موضوع تغییر شخصیت و بازنگری در خود پرداخته و تلاش کرده مخاطب را به تماشای بی‌واسطه‌ی خویشتن دعوت کند. نویسنده با بهره‌گیری از تجربه‌های زیسته و دانش روان‌شناسی، مسیر تغییر و رشد فردی را از زاویه‌ای ملموس و انسانی روایت می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من، اما جدید

کتاب من، اما جدید، اثری در حوزه‌ی روان‌شناسی و خودسازی است که محبوبه آقایی (شیدا) آن را با رویکردی تجربی و تأمل‌برانگیز نوشته است. این کتاب در سال ۱۴۰۴ منتشر شده و ساختار آن بر پایه‌ی روایت‌های شخصی، تحلیل‌های علمی و تمرین‌های عملی شکل گرفته است. محبوبه آقایی (شیدا) در این اثر، نه از موضع یک متخصص، بلکه به‌عنوان کسی که خود مسیر تغییر را پیموده، مخاطب را به بازنگری در باورها و عادت‌های شخصیتی دعوت می‌کند. 

کتاب حاضر از فصل‌های موضوعی تشکیل شده که هرکدام به یکی از ابعاد شخصیت و موانع تغییر می‌پردازند؛ از برون‌گرایی و روان‌رنجوری تا گشودگی به تجربه، مهربانی، نظم و مواجهه با بن‌بست‌ها. در پایان هر فصل، تمرین‌هایی برای خودکاوی و رشد فردی ارائه شده است. کتاب من، اما جدید با ترکیب روایت‌های شخصی و یافته‌های علمی، تصویری از فرایند تغییر و تثبیت شخصیت در زندگی روزمره ترسیم می‌کند و خواننده را به تجربه‌ی زیسته و بازنگری در خود فرا می‌خواند.

خلاصه کتاب من، اما جدید

کتاب من، اما جدید با روایتی صمیمانه و خودافشاگرانه، به دغدغه‌ی تغییر شخصیت و بازگشت به خویشتن اصیل می‌پردازد. نویسنده، محبوبه آقایی (شیدا)، مسیر شخصی خود را در مواجهه با باورهای کهنه، نقش‌های تحمیلی و ترس‌های درونی روایت می‌کند و این تجربه‌ها را با مفاهیم علمی روان‌شناسی پیوند می‌زند. در آغاز، کتاب به این پرسش می‌پردازد که شخصیت چگونه شکل می‌گیرد و تا چه اندازه انتخابی یا تحمیلی است. 

محبوبه آقایی (شیدا) با اشاره به مدل پنج‌عاملی شخصیت، توضیح می‌دهد که ویژگی‌هایی مانند برون‌گرایی، روان‌رنجوری، گشودگی به تجربه، توافق‌پذیری و وظیفه‌شناسی، هم ریشه در ژنتیک دارند و هم تحت‌تأثیر محیط و انتخاب‌های فردی‌ هستند. در ادامه، کتاب به موانع تغییر شخصیت می‌پردازد: مقاومت‌های ذهنی، ترس از ناشناخته، وابستگی به نقش‌های قدیمی و فشارهای محیطی. نویسنده با مثال‌های شخصی و تحلیل‌های علمی، نشان می‌دهد که چرا تغییر دشوار است و چگونه می‌توان با این مقاومت‌ها روبه‌رو شد.

فصل‌های بعدی به تجربه‌های زیسته در زمینه‌ی برون‌گرایی، ابراز وجود، پذیرش احساسات، گشودگی به تجربه‌های تازه، بازنگری در مفهوم مهربانی و نظم شخصی اختصاص یافته‌اند. نویسنده تأکید می‌کند که تغییر شخصیت فرایندی تدریجی و روزمره است و با تمرین‌های کوچک، بازنگری در عادت‌ها و پذیرش خود واقعی، می‌توان به‌سوی من جدید حرکت کرد. در بخش‌های پایانی، کتاب به تثبیت تغییر در زندگی روزمره، مواجهه با جامعه‌ای که هنوز نسخه‌ی قدیمی فرد را می‌شناسد و ساختن آیین‌های شخصی برای حفظ رشد می‌پردازد. نویسنده یادآور می‌شود که تغییر پایانی ندارد و مهم‌تر از همه، پذیرش خود و زندگی کردن با خود جدید است.

چرا باید کتاب من، اما جدید را بخوانیم؟

این کتاب با روایتی شخصی و ملموس، به دغدغه‌هایی می‌پردازد که بسیاری از افراد در مسیر رشد و تغییر با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند. کتاب من، اما جدید نه‌تنها مفاهیم روان‌شناسی شخصیت را به زبان زندگی روزمره نزدیک می‌کند، بلکه با تمرین‌ها و مثال‌های واقعی، امکان تأمل و خودکاوی را برای خواننده فراهم می‌سازد. این اثر به‌جای ارائه‌ی نسخه‌های کلیشه‌ای، مخاطب را به بازنگری در باورها و عادت‌هایش دعوت می‌کند و نشان می‌دهد که تغییر، فرایندی تدریجی و انسانی است. خواندن این کتاب فرصتی برای شناخت بهتر خود، مواجهه با ترس‌ها و ساختن آیین‌های شخصی برای رشد و آرامش فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای کسانی مناسب است که دغدغه‌ی خودشناسی، تغییر شخصیت، رشد فردی و عبور از نقش‌های تحمیلی را دارند. افرادی که با اضطراب، کمال‌گرایی، ترس از تغییر یا احساس نارضایتی از خود مواجه‌ هستند، می‌توانند از محتوای این اثر بهره ببرند؛ همچنین دانشجویان و علاقه‌مندان به روان‌شناسی و خودسازی، کسانی که به‌دنبال تمرین‌های عملی برای تغییر عادت‌ها و بازنگری در زندگی شخصی هستند، مخاطبان اصلی این کتاب به‌ شمار می‌آیند.

بخشی از کتاب من، اما جدید

«گاهی شخصیت ما نه حاصل انتخاب، که نتیجه‌ی هزاران نخ نادیدنی است که از کودکی به گرد ما پیچیده‌اند؛ نخ‌هایی از ترس، توقع، و نقش‌هایی که هرگز نخواستیم بازی کنیم. این فصل دعوتی است برای دیدن این نخ‌ها و یافتن جایی که "من واقعی" پشت آن پنهان شده است. قبل از اینکه تصمیم بگیرم تغییر کنم، باید اعتراف می‌کردم که خیلی از چیزهایی که «من» می‌نامیدم‌شان، اصلاً ‌ انتخاب خودم نبودند. نه خجالتی بودنم را انتخاب کرده بودم، نه آن موج بی‌پایان اضطراب را، نه تمایلم به رضایت دیگران به جای خودم. من ساخته شدم؛ در سکوت خانه، در سایه‌ی نگاه معلم، در ترس ناگفته‌ی کودکانه، در الگویی که هرگز نفهمید چقدر به من نمی‌آمد.»