کتاب نشتی

کتاب نشتی نوشته نیک هورنبی و ترجمه علیرضا برازنده‌نژاد است؛ رمانی که از دل یک تماس تلفنی ظاهراً معمولی، ترک‌های عمیق یک زندگی مشترک را بیرون می‌کشد. راوی زنی پزشک است که میان فرسودگی زناشویی، عذاب وجدان، میل به تغییر و مسئولیت‌های خانوادگی گیر افتاده و مدام از خودش می‌پرسد چه چیزی در یک رابطه آرام‌آرام نشت می‌کند. این کتاب را نشر هیرمند منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نشتی

کتاب نشتی نوشته نیک هورنبی رمانی است درباره فرسایش تدریجی زندگی مشترک؛ نه با حادثه‌ای بزرگ و ناگهانی، بلکه با انباشت دلخوری‌های کوچک، سکوت‌های آشنا، کنایه‌های تکرارشونده و خستگی‌ای که کم‌کم به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می‌شود. راوی داستان زنی به نام کتی است؛ پزشکی که در ظاهر زندگی باثباتی دارد: همسر، فرزند، خانه و شغل. اما همان ابتدای روایت روشن می‌شود که این نظم بیرونی، درون آرامی ندارد. جمله‌ای که او در یک پارکینگ و پشت تلفن به شوهرش می‌گوید، فقط شروع یک بحران نیست؛ نشانه‌ی چیزی است که مدت‌ها پیش آغاز شده و حالا دیگر پنهان‌کردنش ممکن نیست.
این کتاب فقط درباره جدایی یا خیانت نیست. این کتاب بیشتر به لحظه‌هایی می‌پردازد که آدم‌ها در دل یک رابطه، تصویر خودشان را گم می‌کنند و نمی‌دانند باید بمانند، بروند یا از نو خودشان را تعریف کنند. بخش مهمی از کشش رمان از همین تردید می‌آید. کتی نه قهرمان بی‌نقص است و نه قربانی مطلق. او درگیر تناقض‌های خودش است؛ از یک‌سو می‌خواهد از فضای سمی خانه فاصله بگیرد و از سوی دیگر هنوز به عادت‌ها، نقش‌ها و پیوندهای قدیمی وابسته است. نیک هورنبی این وضعیت را با طنزی تلخ و جزئی‌نگر نشان داده است؛ طنزی که از دل گفت‌وگوهای زناشویی، سوءتفاهم‌ها، دلخوری‌های روزمره و نگاه تیز راوی به خودش و دیگران بیرون می‌آید.
کتاب نشتی فضای خانوادگی، عاطفی و ذهنی را هم‌زمان پیش می‌برد. رابطه‌ی کتی با شوهرش دیوید، ارتباطش با فرزندان، حضور مردی دیگر در زندگی‌اش و گفت‌وگوهایش با دوستان و نزدیکان، همگی لایه‌هایی از بحران او را روشن می‌کنند. رمان به‌جای داوری‌کردن، موقعیتی پیچیده را پیش چشم می‌گذارد: اینکه آدم‌ها گاهی در میانه‌ی زندگی‌ای که خودشان ساخته‌اند، احساس غریبی می‌کنند و نمی‌دانند چه چیز را باید نجات دهند؛ رابطه را، تصویر خودشان را یا فقط امکان ادامه‌دادن را.

خلاصه داستان نشتی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب نشتی با تماس تلفنی کتی به شوهرش دیوید آغاز می‌شود؛ تماسی که قرار بوده فقط یادآوری یک کار روزمره باشد اما ناگهان به حرف از طلاق می‌رسد. کتی که پزشکی شاغل و مادر 2 فرزند است، در همان حال با مرد دیگری هم وارد رابطه شده و میان عذاب وجدان، خشم، دلزدگی و نیاز به دیده‌شدن سرگردان است. او مدام زندگی مشترکش را مرور می‌کند: سال‌هایی پر از رنجش‌های کوچک، بحث‌های فرساینده و نزدیکی‌هایی که دیگر معنای سابق را ندارند. در ادامه، داستان کشمکش او را میان ماندن، رفتن و فهمیدن آنچه واقعاً از زندگی می‌خواهد دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب نشتی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب نشتی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب فرسودگی زندگی مشترک را از دل موقعیت‌های روزمره و گفت‌وگوهای ظاهراً ساده نشان می‌دهد.
• خواننده با لایه‌های متناقض ذهن راوی روبه‌رو می‌شود؛ جایی که خشم، وابستگی، میل به تغییر و عذاب وجدان هم‌زمان حضور دارند.
• رمان تصویری دقیق از این می‌دهد که چگونه دلخوری‌های کوچک می‌توانند به بحرانی بزرگ تبدیل شوند.
• طنز تلخ و نگاه خودانتقادی راوی، فضای داستان را از یک روایت صرفاً تلخ جدا می‌کند.
• این کتاب برای فهم پیچیدگی رابطه‌هایی به‌کار می‌آید که از بیرون عادی به نظر می‌رسند اما از درون پر از شکاف‌اند.
• خواندن این کتاب امکان فکرکردن به نقش عادت، سکوت، رنجش و نیاز به دیده‌شدن را در روابط عاطفی فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب نشتی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های رابطه‌محور که تنش اصلی آن‌ها در گفت‌وگوها و زندگی روزمره شکل می‌گیرد.
• خوانندگانی که به داستان‌های روان‌شناختی درباره ازدواج، دلزدگی و بحران هویت علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند روایت زنی را بخوانند که میان مسئولیت خانوادگی و میل به تغییر گرفتار شده است.
• مخاطبانی که از شخصیت‌های خاکستری و موقعیت‌های عاطفی پیچیده لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که طنز تلخ را با تنش خانوادگی و عاطفی کنار هم می‌آورند.

بخشی از کتاب نشتی

«توی پارکینگی در لیدز هستم که به شوهرم می‌گویم دیگر نمی‌خواهم زنش باشم. حتی خودِ دیوید اینجا توی پارکینگ پیشِ من نیست. خانه است، مواظب بچه‌ها و من فقط زنگ زده‌ام تا به او یادآوری کنم که باید یادداشتی برای معلم مولی بنویسد. بقیه‌اش هم یک‌جورهایی... از دهانم پرید. چنین کاری بدونِ شک اشتباه است. اگرچه من زنی هستم که ظاهراً به شوهرش می‌گوید دیگر نمی‌خواهد همسرِ او باشد ـ چیزی که آشکارا خودم را هم غافلگیر کرده‌ ـ اما دیگر فکر نمی‌کردم زنی باشم که چنین حرفی را توی پارکینگ بگوید. از پشت موبایل. حالا دیگر معلوم است که این تلقیِ خاصِ من از خودم جای فکر دارد.
کمی بعد در اتاق هتل، موقعی‌که خوابم نمی‌برد، مدام مکالمه را توی ذهنم مرور می‌کنم تا بالأخره بفهمم چطور شد که ما ظرف سه دقیقه یا شاید هم ۱۰ دقیقه، از آن‌جا یعنی قرار دندانپزشکی مولی، رسیدیم به اینجا یعنی طلاق حتمی در آینده‌ای نزدیک. و همین تبدیل می‌شود به یک وسواس فکری سه صبحی بی‌پایان دربارهٔ اینکه اصلاً چطور شد ما ظرف ۲۴ سال از آن‌جا، یعنی ملاقات توی یک مراسم رقص دانشگاهی، رسیدیم به اینجا، یعنی طلاق حتمی در آینده‌ای نزدیک.»