کتاب فقر فلسفه

کتاب فقر فلسفه نوشتهٔ کارل مارکس و ترجمهٔ وحید اسلام زاده است. انتشارات اندیشه احسان این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی پاسخ به نظرات اقتصادی و فلسفیِ یک آنارشیست فرانسوی.

درباره کتاب فقر فلسفه

کتاب فقر فلسفه (به انگلیسی: Collected Works of Karl Marx) در سال ۱۸۴۷ میلادی و در پاریس و بروکسل منتشر شد. نسخهٔ اصلی کتاب به زبان فرانسوی و در پاسخ به نظرات اقتصادی و فلسفیِ یک آنارشیست فرانسوی به نام «پیر - ژوزف پرودون» در کتاب «فلسفهٔ فقر» به قلم او بوده است. کارل مارکس کتاب پرودون را در اواخر سال ۱۸۴۶ خواند و در نامه‌ای به خبرنگار روسی آننکوف در ۲۸ دسامبر ۱۸۴۶ انتقادات خود بر آن را شرح داد. همین نامه تبدیل به هستهٔ اصلی مباحث او در کتاب «فقر فلسفه» شد. مارکس از ژانویهٔ ۱۸۴۷ شروع به نوشتن کتاب خود کرد و در آوریل همان سال کتاب برای انتشار آماده بود و در ژوئیهٔ ۱۸۴۷ به زبان فرانسوی برای اولین‌بار در بروکسل منتشر شد. با وجود انتشار اولیهٔ کتاب در سال ۱۸۴۷، این کتاب تا پیش از مرگ او در سال ۱۸۸۳ به‌صورت کامل منتشر نشد. نخستین نسخه آلمانی کتاب در سال ۱۸۸۵ و ترجمهٔ روسی آن توسط گروه «رهایی کارگر» در سال ۱۸۸۶ منتشر شد. نسخهٔ تصحیح‌شدهٔ فرانسوی کتاب توسط «فردریش انگلس» در سال ۱۸۹۶ میلادی منتشر شد. کتاب فقر فلسفه در ردهٔ کتاب‌های کلاسیک و در واقع پایه و اساس کتاب بعدی کارل مارکس به نام «سرمایه» است. این اندیشمند معاصر جهان، کتاب حاضر را در دو فصل نوشته است؛ «یک کشف علمی» و «متافیزیک اقتصاد سیاسی». پیشگفتار کتاب حاضر به سه بخش تقسیم شده است؛ «محیط و جوهر اندیشهٔ کارل مارکس»، «مارکس و مارکسیسم؛ اصول و فلسفه» و «فقر فلسفه».

خواندن کتاب فقر فلسفه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران فلسفه و آثار کارل مارکس پیشنهاد می‌کنیم.

درباره کارل مارکس

کارل مارکس در ۵ می ۱۸۱۸ به دنیا آمد و در ۱۴ مارس ۱۸۸۳ درگذشت. او فیلسوف، جامعه‌شناس، تاریخ‌دان و اقتصاددان آلمانی و از تأثیرگذارترین اندیشمندان تمام اعصار بوده است. در دانشگاه بن به تحصیل رشتهٔ حقوق پرداخت. یک سال بعد به برلین رفت و در دانشگاه آن شهر در رشته‌های فلسفه و تاریخ به تحصیل ادامه داد. در سال ۱۸۴۱ با ارائهٔ تز دکترای خود دربارهٔ اختلاف فلسفهٔ طبیعت دموکریتوس و اپیکور، تحصیلات دانشگاهی خود را به‌روش مکاتبه‌ای در دانشگاه ینا به پایان رساند. به امید آنکه بتواند در دانشگاه بن تدریس کند، به آن شهر رفت ولی دولت پروس اجازهٔ این کار را به او نداد. پس از این به روزنامهٔ لیبرال‌های جبههٔ اپوزیسیون شهر کلن پیوست و به‌عنوان عضو ارشد هیئت‌تحریریه مشغول به کار شد. مبارزهٔ عملی، سیاسی و فلسفی را همراه با دوست نزدیکش «فردریک انگلس» آغاز کرد و با او بود که یک سال پیش از انقلاب‌های ۱۸۴۸، «بیانیهٔ کمونیست» را به رشتهٔ تحریر درآورد. در این سال‌ها با محیط دانشگاهی و ایدئالیسم آلمانی و هگلی‌های جوان قطع رابطه کرد و به مسائل جنبش کارگری اروپا پرداخت. از ابتدا در انجمن بین‌الملل اول که در ۱۸۶۴ تأسیس شد، فعالیت کرد و سرانجام دبیر این انجمن شد. اولین جلد کتاب مشهورش به نام «سرمایه» را در ۱۸۶۷ منتشر کرد. برخی از کتاب‌های کارل مارکس عبارت‌اند از «سانسور و آزادی مطبوعات» و «نقد فلسفهٔ حق هگل» و «دربارهٔ مسئلهٔ یهود» و «نتایج فرایند مستقیم تولید‮» و «فقر فلسفه» و «آقای فوکت».

بخشی از کتاب فقر فلسفه

«در میان‌همه شهرهای انگلستان رادیکالیسم [افراطی‌گری] در بولتون بیشتر از همه‌جا توسعه‌یافته است. کارگران بولتون از این شهرت برخوردارند که تا حد ممکن انقلابی هستند. دراثنای آزیتاسیون [تعرض] بزرگ در برابر گمرکات گندم کارخانه‌داران انگلیسی معتقد بودند که فقط به‌وسیله فرستادن کارگران به میدان می‌توانند با مالکیت مقابله کنند. اما مغایرت میان منافع کارگران با منافع کارخانه‌داران در گرد هم‌آیی‌های کارگری همواره در اقلیت بودند. پس آن‌ها چه کردند؟ برای آن‌که حفظ ظاهر را کرده باشند، گرد هم‌آیی‌هایی را ترتیب می‌دادند که بخش اعظم شرکت‌کنندگان در آن‌ها از مدیران کارخانه‌ها، از تعداد قلیلی کارگرانی که تسلیم و مطیع آن‌ها بودند و در واقع از خود طرفداران سوداگری، تشکیل یافته بودند و آن‌وقت اگر کارگران واقعی می‌خواستند در این تجمعات شرکت نمایند – مثل بولتون و منچستر – تا بر ضد تظاهرات تصنعی اعتراض کنند، به بهانه آن‌که جزء مدعوین نیستند، از ورودشان ممانعت به عمل می‌آمد. مفهوم این نوع تجمعات آن بود که فقط افرادی حق شرکت در آن‌ها را داشتند که دارای کارت ورودی بودند، با وجود آن‌که آگهی‌های دیواری شرکت در این تجمعات را برای همگان آزاد اعلام کرده بودند. هر وقت که یک چنین گرد هم‌آیی صورت می‌گرفت نشریات کارخانه‌داران گزارش‌ها پر آب‌وتاب و مشروحی درباره سخنرانی‌هایی که در این تجمعات ایراد شده بودند، منتشر می‌کردند. بدیهی است که مدیران کارخانه‌ها بودند که این سخنرانی‌ها را ایراد می‌کردند و روزنامه‌های لندن آن‌ها را کلمه به کلمه نقل می‌کردند. بدشانسی آقای پرودن این است که مدیران کارخانه‌ها را کارگران عادی تلقی کرده است و عبور از دریای مانش را برایشان اکیداً ممنوع ساخته است.»