کتاب ایستاده استوار در ۲۴ سالگی

کتاب الکترونیکی ایستاده استوار در ۲۴ سالگی نوشتهٔ ژانگ ییشینگ و ترجمۀ راضیه کریم پور بلداجی است و انتشارات دانش‌آفرین آن را منتشر کرده است. کتاب ایستاده استوار در ۲۴ سالگی، زندگی‌نامه ژانگ ییشینگ خواننده و آهنگ‌ساز و بازیگر چینی است.

درباره کتاب ایستاده استوار در ۲۴ سالگی

کتاب ایستاده استوار در ۲۴ سالگی روایتگر داستان واقعی زندگی ژانگ ییشینگ که خواننده، رقصنده، ترانه‌سرا، نویسنده، آهنگ‌ساز، تهیه‌کننده و بازیگر اهل چین است و با نام هنری لی شناخته می‌شود، است. او در این کتاب، دوران زندگی خودش را از کودکی تا زمانی که به عنوان یکی از اعضای گروه اکسو به رسمیت شناخته شد، به تصویر می‌کشد و از اتفاقات و سختی‌هایی که در طول مسیر زندگی‌اش پشت سر گذاشته می‌گوید. ییشینگ تفکرات و باورهای خود را به اشتراک می‌گذارد و گاه آن چنان زیبا و تأثیرگذار سخن می‌گوید که خواننده انگیزه‌ای تازه برای تلاش‌کردن پیدا می‌کند و می‌تواند باوری نو نسبت به دنیا به دست بیاورد. اکسو یک گروه موسیقی کره‌ای - چینی است که کار خود را از سال ۲۰۱۱ آغاز کرده و با وجود تغییراتی که در طول زمان در ساختار و اعضای آن به وجود آمده، همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

درباره ژانگ ییشینگ

ژانگ ییشینگ که با نام هنری لِی شناخته می‌شود، یک خواننده، ترانه‌سرا، نویسنده، رقصنده، تهیه‌کننده، آهنگ‌ساز و بازیگر اهل چین است.

ژانگ ییشینگ سال٢٠١٢، به‌عنوان عضوی از گروه کره‌ای اکسو، آغاز به کارکرد.

او در سال ٢٠١٥، با انتشار کتاب زندگینامه خود در ۲۴ دقیقه رکورد فروش آنلاین را با فروش۶۸۵۳۷ نسخه شکست. این کتاب در کمتر از سه ماه به ۱/۴ میلیون نسخه فروش دست یافت.

ییشینگ در این کتاب از دوران کودکی تا نوجوانی، سختی‌های دوره کارآموزی و آغاز فعالیت رسمی به‌عنوان عضوی از گروه اکسو و همچنین تفکرات و باورهای خود می‌گوید.

خواندن کتاب ایستاده استوار در ۲۴ سالگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان خواندن زندگی‌نامه هنرمندان معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ایستاده استوار در ۲۴ سالگی

«هنوز وقتی بالای صحنه قرار می‌گرفتم با فکر به اینکه آیا واقعا متعلق به این استیج هستم یا نه اضطرابی شدید در وجودم پدید می‌آمد. اما می‌دانستم که در هر صورت آهنگ‌ها باید خوانده و اجرا می‌شدند. زمانی که مغزم از تفکر باز می‌ایستاد و پوچ می‌شد، به طور کامل در اختیار ماهیچه‌هایم و خاطراتی که از تمریناتم در آنان ثبت شده بود قرار می‌گرفتم تا اجرا را پشت سر بگذارم. خوشبختانه وقتی به ویدئوهای زمان دبیویمان نگاه می‌کنم، اضطراب و دستپاچگی در چهره‌ام معلوم نیست.

آن لحظه بود که بالاخره فهمیدم تمام صدها و هزاران هزار جلسه و تمرینات وسواس گونه و اجباری دوران کارآموزس که در آن‌ها هر حرکتی باید از زوایای مختلف بررسی و تأیید می‌شد و تا اصلاح آن مجبور به ماندن در کلاس بودیم، برای همین موقعیت بود که ذهنمان به کلی فلج می‌شد و تنها چیزی که از حرکت باز نمی‌ایستاد ماهیچه‌های بدنمان بود که رقص را کاملا واضح به خاطر می‌آورد.بدن من ادامه می‌داد، اما قلبم نه. برای همین تنها چیزی که در برابر هجوم اصوات و نورهای کورکننده استیج به من شجاعت می‌داد، خاطره‌ای بود که از بدنم نشات می‌گرفت.

به همین دلیل نمی‌توانستم سال‌های کارآموزی را فراموش کنم. زیرا این جسم من است که به یاد می‌آورد، نه ذهنم. در آن دوران، بدنم هیچ گاه از حرکت، جنبش و تحرک دست نکشید و از تلاش و تمرین مکرر برای واقعی کردن ایده‌هایی که در ذهن و رویاهایی که در قلبم بود بازنایستاد...»