کتاب گربه ای به نام می

کتاب گربه ای به نام می (Mornings With My Cat Mii) نوشته مایومی اینابا، روایت پیوند زنی نویسنده با بچه‌گربه‌ای است که صدای گریه‌اش از نرده‌های مدرسه به گوش او می‌رسد. این دیدار اتفاقی، جای گربه‌ای به نام می را در خانه و زندگی راوی باز می‌کند؛ حضوری که با کار، نوشتن، جابه‌جایی و تجربه‌ی تنهایی گره می‌خورد. نگین فراشیانی این مموار و خاطرات را ترجمه و انتشارات دانش‌آفرین آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گربه ای به نام می

کتاب گربه ای به نام می خاطرات مایومی اینابا از هم‌زیستی با گربه‌اش را به تجربه‌های شخصی او در خانه، محیط کار و مسیر نویسندگی پیوند می‌دهد. راوی اول‌شخص، هم رفتارهای حیوان را مشاهده می‌کند و هم تغییرات احساس و زندگی خودش را بازمی‌شناسد. دو بخش با عنوان‌های «گربه‌ای در نسیم» و «حسِ پیش از جدایی»، موضوع‌هایی مانند نخستین دیدار، خاطرات کودکی، نام‌گذاری، اسباب‌کشی و دگرگونی زندگی مشترک را در بر می‌گیرند.

مایومی اینابا در کنار شرح اتفاق‌ها، شعرهایی آورده که از صدا، حرکت و حضور گربه شکل می‌گیرند. طبیعت در این خاطرات پس‌زمینه‌ای تزئینی نیست؛ نسیم رودخانه، عطر گل‌ها، خاک باغ و نور پنجره‌ها با احساس امنیت و تعلق ارتباط دارند. خانه‌ها نیز با بوها، صداها و فاصله‌شان از محیط بیرون شناخته می‌شوند. این توجه به جزئیات، تجربه‌ی زندگی در کنار می را به خاطره‌ای وابسته به مکان تبدیل کرده است؛ خاطره‌ای که هر بخشش از نشانه‌های محیط اطراف جان می‌گیرد.

کتاب گربه ای به نام می رابطه‌ی انسان و حیوان را صرفاً به نوازش و بازی محدود نمی‌کند. مراقبت، ناآگاهی، نگرانی و احساس گناه نیز در این رابطه حضور دارند. راوی گاهی رفتار می را با تعبیرهای انسانی توضیح می‌دهد اما بارها نیز ندانستن خود را می‌پذیرد؛ او از مسیرهای شبانه، ترس‌ها و خواسته‌های گربه‌اش شناختی کامل ندارد. خاطره‌ی شیرو، گربه‌ی خانه‌ی کودکی، وجه دیگری از این همراهی را آشکار می‌کند: حیوانی که برای یکی از زنان خانه مایه‌ی آرامش است اما غیبتش زندگی دیگران را آشفته می‌کند.

تجربه‌ی زن‌بودن در محیط کار، نیاز به درآمد و کشش مداوم به نوشتن نیز بخشی از دغدغه‌های راوی‌اند. متن میان مشاهده‌ی بیرون و پرسش‌های درونی حرکت می‌کند. خواننده در این رفت‌وبرگشت، هم رشد یک دلبستگی را دنبال می‌کند و هم با دشواری حفظ خواسته‌های شخصی در میان مسئولیت‌های زندگی آشنا می‌شود. لحظه‌های طنزآمیز و بازیگوشانه نیز در کنار اضطراب و تردید باقی می‌مانند.

خلاصه کتاب گربه ای به نام می

راوی در شبی کنار رودخانه، صدای بچه‌گربه‌ای گرفتار در نرده‌های مدرسه را می‌شنود و او را به خانه می‌آورد. مراقبت از این موجود کوچک، از پیداکردن شیوه‌ی غذاخوردنش تا انتخاب نام، به بخشی از زندگی او و همسرش تبدیل می‌شود. نام می از صدای خود گربه می‌آید و به‌تدریج با عادت‌ها، بازی‌ها و ترس‌هایش معنا پیدا می‌کند. ضرورت اسباب‌کشی، مسئله‌ی پیداکردن خانه‌ای مناسب برای زندگی همراه حیوان را پیش می‌کشد. راوی همزمان با تغییر وضعیت شغلی و رابطه‌ی زناشویی‌اش، فرصت و نیاز بیشتری برای نوشتن احساس می‌کند.

کتاب گربه ای به نام می از میان این تجربه‌ها، شکل‌گرفتن پیوندی را دنبال می‌کند که هم مایه‌ی دلگرمی است و هم مسئولیتی آمیخته به نگرانی. حضور گربه، توجه راوی را به لحظه‌هایی جلب می‌کند که ممکن است در شتاب زندگی نادیده بمانند.

چرا باید کتاب گربه ای به نام می را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب گربه ای به نام می را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• جزئیات مراقبت از حیوان، فاصله‌ی میان دوست‌داشتن و شناخت نیازهای او را نشان می‌دهد.
• خاطرات نویسندگی، تعارض میان تأمین معاش و اختصاص‌دادن زمان به نوشتن را ملموس می‌کند.
• توصیف خانه‌ها و باغ‌ها، نقش مکان در شکل‌گیری احساس تعلق را برجسته می‌کند.
• شعرهای میان خاطرات، دریافت راوی از همراهی گربه را بیان می‌کنند.

خواندن کتاب گربه ای به نام می را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب گربه ای به نام می به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات زندگی نویسندگان و تجربه‌ی نوشتن.
• خوانندگان علاقه‌مند به رابطه‌ی عاطفی انسان و حیوان.
• کسانی که موضوع‌های تنهایی، استقلال و دلبستگی را دنبال می‌کنند.
• علاقه‌مندان به توصیف طبیعت و جزئیات زندگی روزمره.

بخشی از کتاب گربه ای به نام می

«اواخر تابستان سال ۱۹۷۷ بود. یا حداقل من اینطور به یاد دارم. گربه‌ای پیدا کردم، یک گلولهٔ کوچک از پشم. یک بچه‌گربهٔ ریز و نحیف.

صورتش به اندازهٔ یک سکه بود و دهان بزرگ و کاملاً بازش، آن را به دو نیم تقسیم می‌کرد. در تاریکی معلق مانده بود. او در نرده‌های یک مدرسهٔ راهنمایی، در کنار رودخانهٔ تاماگاوا، در محله‌ای در شهر فوچو، در غرب توکیو گیر افتاده بود.

آن شب باد از چه سمتی می‌وزید؟ احتمالاً نسیم ملایمی بود که از سمت رودخانه به سوی خانه‌ام روانه بود. من با شنیدن صدای گریه‌هایش که همراه این نسیم می‌آمد، او را دنبال کردم. ابتدا میان شکاف‌های پرچین اطراف خانه‌ام و بین علف‌های هرز زمین‌های خالی خیابانمان را جستجو کردم. اما صدای گریه‌هایش، نه از پایین، بلکه جایی بلندتر می‌آمد. سرم را بالا گرفتم و ناگهان نقطهٔ کوچک سفیدی دیدم.

حیاط وسیع مدرسه در نور کمرنگی فرو رفته بود. مقابل من، یک نردهٔ بلند، جاده را از مدرسه جدا می‌کرد. حتماً کسی بچه‌گربه را درون نرده گیر انداخته بود. او آنقدر بالا آویزان بود که حتی وقتی روی نوک پا می‌ایستادم، به سختی می‌توانستم به او برسم، در حالی که او که با تمام وجودش به نرده چسبیده بود.

با گوش‌هایی نوک‌تیز، چشمان معصوم و درخشانی که با ترس به من نگاه می‌کردند و دهانی کوچک و صورتی، تمام تلاشش را می‌کرد تا بدنش را پف دهد و خود را از افتادن حفظ کند. کاملاً مشخص بود که او از ناکجاآباد آنجا نیفتاده یا خودش بالا نرفته، بلکه عمداً و از روی بدخواهی یا شیطنت در آنجا قرار داده شده است.»