کتاب قدرت ما

کتاب قدرت ما نوشتهٔ جی ون بیول و دامینیک پکر و ترجمهٔ صدرا صمدی دزفولی است. نشر مون این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر درمورد به‌کارگیری هویت جمعی برای ترویج همکاری و همبستگی اجتماعی است.

درباره کتاب قدرت ما

کتاب قدرت ما که در ۱۰ فصل نوشته شده، در حوزهٔ خودیاری اجتماعی قرار گرفته است. این کتاب قصد دارد درک عمیق‌تری از معنای هویت ارائه دهد؛ درکی که باعث شود از پرسشِ «من کیستم؟» به پرسشِ «من می‌خواهم که باشم؟» برسیم. در قدمه آمده است که در این کتاب، به قدرت نهفته در احساس «ما»بودن پرداخته شده و توضیح داده شده است که سازوکارهای هویتی برای درک زندگی بشری چه نقش مهمی دارند. ارسطو در سخن مشهوری گفته است که «شناخت خویشتن، سرآغاز حکمت است»، اما نویسنده‌های کتاب حاضر معتقد هستند که شناخت حقیقی خود به‌معنای تلاش برای رسیدن به جوهری تغییرناپذیر و ثابت نیست؛ بلکه شناخت خویشتن به‌معنای درک چگونگی شکل‌گیری و بازشکل‌گیری هویت از طریق تعامل با جهان اجتماعی پیرامون ماست که جزئی تفکیک‌ناپذیر از آن هستیم و نیز درک چگونگی تأثیر ما در شکل‌گیری هویت افراد دیگر.

خواندن کتاب قدرت ما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران حوزهٔ فلسفه، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب قدرت ما

«در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ بنیاد برنامه‌ریزان شهری آمریکا، به مناسبت پنجاهمین سال تأسیسش، مجموعه‌مقالاتی از اندیشمندان و سیاست‌گذاران برتر این حوزه را منتشر کرد. از این افراد خواسته شده بود که به آینده فکر کنند و پنجاه سال بعد را به تصویر بکشند. حالا که بیش از نیم قرن از آن زمان می‌گذرد، مرور تصورات این متفکران بزرگ بسیار جالب است. مقالات آن‌ها یادآور این هشدار طنزآمیز مارک تواین است که گفته بود: «پیش‌بینی واقعاً کار سختی است، به‌خصوص دربارهٔ آینده.»

یکی از این مقالات به مشکلاتی پرداخته بود که ممکن است ظرف چند دههٔ آینده به علت پیشرفت‌های فناوری ایجاد شود. البته بعضی از این ترس‌ها ناشی از جنگ سرد بود و نگرانی‌های موجود دربارهٔ فناوری هسته‌ای و اختراع نوعی «ماشین کشتار آخرالزمانی». بعضی دیگر از این پیش‌بینی‌ها هم، حالا که به گذشته نگاه می‌کنیم، عجیب‌وغریب به نظر می‌رسند: نگرانی دربارهٔ ضربهٔ امواج جت‌های فراصوت، خطر کشتی‌های چند میلیون تُنی و حتی هواپیماهای چند میلیون تُنی!

البته این متفکران به مشکلاتی که امروزه واقعاً به مسائلی اساسی تبدیل شده‌اند هم توجه کرده بودند. آن‌ها دربارهٔ نابرابری فزایندهٔ جهانی و تهدیدات علیه دموکراسی هشدار داده بودند. احتمال تغییرات اقلیمی جهانی که آن را «تغییرات اقلیمی شدید در سطح سیاره‌ای» نامیده بودند، در دسته‌بندی متفرقهٔ «مسائل نادر و عجیب» قرار گرفته بود. اما به‌هرحال دربارهٔ چالش‌های عمدهٔ اقلیمی به‌درستی پیشگویی کرده بودند که «آسیب درازمدت باید در طول زمان قابل‌تشخیص باشد تا بتوان اشتباهات را تصحیح کرد، اما اغلب واکنش مؤثر نسبت به مشکلات درازمدت، آن هم در سطح وسیع، دشوار است، زیرا این مشکلات اغلب ‘مشکلات همگانی’ تلقی می‌شوند و نهایتاً به دلیل فقدان نهادهای قضایی الزام‌آور هیچ‌کس به آن‌ها نمی‌پردازد.»»