کتاب نبرد من

کتاب نبرد من نوشتهٔ آدولف هیتلر و ترجمهٔ مهدی افشار است و بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب نبرد من

«نبرد من» نوشتهٔ آدولف هیتلر (۱۹۴۵-۱۸۸۹)، رهبر آلمان نازی است. هیتلر در این کتاب، نگاه و رویکرد خود در ایجاد حزب نازی و روش ایدئال رهبری کشور آلمان را بیان می‌کند. این کتاب به نوعی هم زندگی‌نامه و هم تصویر ذهنی هیتلر از جهانی را که می‌خواست بسازد بازگو می‌کند. او این کتاب را در سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ در زندانی در آلمان و پس از کودتای نافرماجش نوشت و تا سال ۱۹۴۵ بارها این کتاب را مورد بازبینی قرار داد.

بخش اول کتاب نبرد من در حالی نوشته شده که نویسنده در یک دژ نظامی در باواریا زندانی بوده است. چگونه او به آن دژ روانه شد و چرا؟ پاسخ این سؤال بسیار مهم است، زیرا این کتاب با وقایعی در ارتباط است که نویسنده را دچار مصیبت و گرفتاری کرده و به این دلیل نویسنده تحت فشارهای عاطفی ناشی از حوادث تاریخی زمان خود این کتاب را نوشته است. آن هنگام، زمان حقارت شدید آلمان و تا حدودی استمرار وقایعی بود که طی یک قرن گذشته رخ داده بود. این دورهٔ یک‌صد‌ساله از هنگامی آغاز می‌شود که ناپلئون، امپراتوری کهن آلمان را تکه‌تکه کرد و سربازان فرانسه تقریباً کل این کشور را به اشغال خود در‌آوردند.

با خواندن این کتاب و دانستن تاریخ آن زمان متوجه می‌شویم کتاب نبرد من تحت تأثیر چند نوع فشار عاطفی و روحی نوشته شده است؛ هیتلر ذاتاً نسبت به مقامات دولتی باواریا، نسبت به جوامع میهن‌پرست خودفروش که ناخواسته آلت دست فرانسه شده بودند و نسبت به فرانسه شدیداً آزرده و خشمگین بود، بنابراین نگاه خشمگینانۀ او به فرانسه در چنین شرایطی امری طبیعی می‌نماید. در این زمان، نامیدن فرانسه به‌عنوان دشمن ابدی و سرسخت آلمان به‌هیچ‌وجه اغراق‌آمیز نبوده است. چنین شیوۀ بیانی حتی توسط صلح‌طلبان، نه تنها در آلمان که در خارج از آن نیز مورد استفاده قرار گرفت، و گرچه جلد دوم نبرد من پس از رهایی هیتلر از زندان نوشته و پس از خروج فرانسه از روهر منتشر شد، صدای گام‌های ارتش متجاوز هنوز در گوش آلمان‌ها طنین‌افکن بود و ویرانی‌های وحشتناکی که در حیات اقتصادی و صنعتی آلمان ایجاد شده بود، این کشور را دچار هرج و مرج اجتماعی و اقتصادی کرد، و تمامی این ویرانی‌ها ناشی از تجاوز فرانسه بود. در فرانسه فرانک به پنجاه درصد ارزش قبل خود سقوط کرده بود. در‌واقع، در پی تجاوز فرانسه به روهر و راین‌لند، کل اروپا در آستانۀ نابودی قرار گرفته بود، اما از آن‌جا که چنین وقایعی متعلق به گذشته‌ای فراموش شده است، هیچ‌کس خواستار یادآوری آن‌ها نیست. اغلب این سؤال طرح می‌شود که چرا هیتلر کتاب نبرد من را بازبینی نکرده است؟ پاسخی که فوراً به ذهن هر منتقد بی‌طرفی خطور می‌کند، این است که نبرد من سندی تاریخی ا‌ست که نقش زمان خود را به تصویر می‌کشد. اگر بخواهیم این کتاب را تصحیح کنیم باید آن را از بافت تاریخی‌اش جدا سازیم. علاوه بر این، هیتلر اعلام کرده است اعمال و اظهاراتش بازبینی نسبی کتاب را شامل می‌شود و باید به معنای واقعی کلمه در نظر گرفته شوند. این نکته، به‌ویژه به اظهارات و بیاناتی در نبرد من مربوط می‌شود که در‌خصوص فرانسه و قومیت آلمانی است که تا آن زمان به رایش ملحق نشده بودند. هیتلر به نمایندگی از آلمان، قاطعانه بخش آلمانی تیرول جنوبی را به‌عنوان متعلقات دائمی ایتالیا دانسته و در‌خصوص فرانسه، بارها اعلام می‌کند که هیچ دلیلی برای کشمکش منافع سیاسی میان آلمان و فرانسه وجود نداشته و آلمان هیچ‌گونه ادعای ارضی نسبت به فرانسه ندارد. هیتلر هم‌چنین اعلام می‌کند از آن‌جا که او تنها رهبر سیاسی بوده و هنوز در جایگاه مسئول سیاسی قرار نداشته ــ زمانی‌که این کتاب را نوشته است‌ــ آنچه در کتاب نبرد من بیان کرده از نگاه فردی است که در موقعیت سیاسی نیست و در مقام صدراعظم رایش قرار ندارد.

خواندن کتاب نبرد من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران و پژوهشگران تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنید.

بخشی از کتاب نبرد من

«دولت مردمی که سعی کردم خطوط کلی آن را ترسیم کنم، به دلیل یک واقعیت ساده که از شرایط ضروری برای وجود آن دولت آگاه هستیم، تحقق نمی‌یابد. دانستن و آگاهی از جنبه‌هایی که این دولت ارائه می‌کند کافی نیست. مسئلۀ تأسیس دولت بسیار مهم‌تر است. از احزاب موجود که از دولت کنونی منافع خود را تأمین می‌کنند نمی‌توان انتظار داشت تغییری اساسی در نظام ایجاد کنند یا این‌که نگرش خود را نسبت به قوۀ ابتکار تغییر دهند. این مسائل همه چیز را غیر‌ممکن جلوه می‌دهد، زیرا در همه جا یهودیان قدرت و ادارۀ امور را در اختیار دارند. روند پیشرفتی که اکنون تجربه می‌کنیم، اگر بدون مانع ادامه یابد، به تحقق پیش‌بینی یهودیان مبنی بر این‌که آن‌ها یک روز ملت‌های دیگر را نابود خواهند کرد و اربابان جهان خواهند شد، منتهی می‌شود. در مقابل میلیون‌ها <بورژوا> و <پرولتاریا>ی آلمانی، که به‌سبب بزدلی، حماقت و جهل به‌سمت ویرانی و نابودی می‌روند، یهودی دائماً راه خود را می‌گشاید و همیشه به هدف بعدی خود می‌نگرد.

هر حزبی را که رهبری می‌کند فقط برای منافع او می‌جنگد و مطمئناً منافع او با منافع آریایی‌ها مشترک نیست. اگر بخواهیم تصویر آرمانی دولت مردمی را به واقعیت تبدیل کنیم، باید استقلال نیروهایی را که حیات عمومی را کنترل می‌کنند حفظ کنیم و به دنبال نیروهای جدیدی باشیم که به‌خاطر مبارزه برای چنین آرمانی آماده و توانا باشند، زیرا اولین هدف مبارزه تاسیس دولت مردمی نیست، بلکه نابود‌کردن دولت یهودی کنونی است.»