کتاب حقوق مدنی و آیین دادرسی در ایران باستان

کتاب حقوق مدنی و آیین دادرسی در ایران باستان نوشتهٔ علی اصغر مصطفوی است. انتشارات امید سخن این کتاب تاریخی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب حقوق مدنی و آیین دادرسی در ایران باستان

کتاب حقوق مدنی و آیین دادرسی در ایران باستان به شرح قوانین و آیین دادگستری در ایران باستان و دین زرتشت پرداخته و آن را به‌صورت دقیق واکاوی کرده است. علی اصغر مصطفوی در این کتاب تاریخی به تفسیر چند واژهٔ قضایی، ادوار حقوقی ایران باستان، ردپای سوگند و آزمایش‌های ایزدی در نخستین قوانین جهان، آیین‌های سوگند در ایران باستان، خدایان سوگند و «ور» در ایلام، ردپای سوگند و «ور» در متن‌های پهلوی، روایات داراب هرمزدیار و سوگندنامه پرداخته است.

نویسندگان ایرانی و غیرایرانی، ایران را زادگاه تاریخ و یکی از گاه‌واره‌های تمدن بشری خوانده‌اند. یکی از امتیازهایی که تاریخ گذشتۀ این سرزمین را نسبت به دیگر ممالک جهان ممتاز کرده است، وجود قانون و «آیین داد» در میان فرمانروایان باستانی است که در این بخش از گیتی شهریاری داشته‌اند. فرّه و شکوه ایران باستان در پرتو قوانینی بوده که چرخ‌های عظیم امپراتوری‌های کهن ایران را به گردش می‌آورد است.

خواندن کتاب حقوق مدنی و آیین دادرسی در ایران باستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد ایران باستان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حقوق مدنی و آیین دادرسی در ایران باستان

«پادشاهان ساسانی خود را پرستندگان مزدا = مزدیسنان خوانده‌اند اما در عین حال خود را شخصی ربانی و از نژاد خدایان هم می‌دانستند. تا آنجا که شاپور دوم در نامه‌ای که به امپراتور «روم» کنستانس نوشته است، خود را به القاب مجلل «شاه شاهان، قرین ستارگان، برادر مهر و ماه» ملقب نموده است. خسرو اول به این اوصاف مباهات کرده خود را «وجودی الهی، نیکوکار، گسترنده صلح، واجب الاحترام و ساخته شده به‌وسیله یزدان» می‌خواند. حتی در یکجا خود را «آدمی فناناپذیر از میان خدایان، خدایی بسیار جلیل در میان مردمان و کسی که چشمان شب، عطای اوست» (ایران در زمان ساسانیان ص ۳۵۶) خطاب کرده است. در امپراتوری ماد و پارس، شاه واضع قانون و «دادشاه» از شهرت و اعتبار کافی برخوردار بوده است. چنان شهرت یافته بود که قانون مادها و پارس‌ها تغییرناپذیر است. در کتیبۀ داریوش بزرگ در بیستون آمده: «به خواست اهورامزدا، این‌ها کشورهایی هستند که داد مرا فرا رفتند (دنبال کردند-پذیرا شدند)» آنگاه نام کشورها را بیان می‌کند.

پس از تشکیل شاهنشاهی ماد و به دنبال آن، امپراتوری عظیم هخامنشی، ایجاد مجموعه قوانینی تازه و جهان شمول که در سراسر شاهنشاهی بدان عمل شود، نیازی واقعی بود. جامعۀ واحد و بزرگی به وجود آمده بود که شرایط تازه‌ای را طلب می‌کرد. هرچند که شرایط اقتصادی و اجتماعی، عمیقاً دگرگون نشده بود اما به قدرت رسیدن مادها و پارس‌ها و یکپارچه شدن آسیای غربی - مصر و بخش‌هایی از بالکان- شرایط سیاسی را دگرگون کرده بود.»