کتاب بهشت و دوزخ در باور بابلیان باستان

کتاب الکترونیکی بهشت و دوزخ در باور بابلیان باستان نوشتهٔ آلفرد ارمیا با ترجمهٔ جعفر کریمی در انتشارات امید سخن چاپ شده است. این کتاب که اولین بار در سال ۱۹۰۲ چاپ شده است، به بررسی عمیق باورهای دینی و اساطیری بابلیان در مورد حیات پس از مرگ و جهان زیرین می‌پردازد.

درباره کتاب بهشت و دوزخ در باور بابلیان باستان

این کتاب که یکی از اولین تلاش‌ها برای ارائهٔ نظام‌مند از دین کهن بابل است، با استفاده از منابع باستانی و اسطوره‌های به‌جامانده، تصویری دقیق از دین و اعتقادات بابلیان درباره جهان پس از مرگ ارائه می‌دهد و منبع مناسبی برای مطالعات دین‌های باستانی است. ارمیا به لطف کشف آثار ادبی و اساطیری بابلیان که طی کاوش‌هایی توسط باستان‌شناسان پیدا و رمزگشایی شده‌اند، کوشیده است تا تصویری جامع از مفهوم زندگی پس از مرگ در بین‌النهرین باستان ارائه دهد. ارمیا از نقش تخیل عامه مردم در شکل‌گیری تصورات اساطیری بابلی درباره جهان مردگان سخن می‌گوید. نویسنده همچنین به ارتباط نزدیک بین باورهای بابلیان و یهودیان در مورد زندگی پس از مرگ و جهان زیرین اشاره می‌کند و تأثیرات متقابل فرهنگی را مورد بررسی قرار می‌دهد. ارمیا به این نکته اشاره می‌کند که با کشف کامل معبد نرگال در کوتا، می‌توان اطلاعات بیشتری در مورد دیدگاه‌های بابلیان درباره مرگ و دنیای زیرین کسب کرد. ارمیا در مقدمه‌اش اشاره می‌کند که در مقایسه با دین مصریان که به‌شدت به زندگی پس از مرگ و جهان مردگان توجه داشتند، دین بابلی بیشتر بر زندگی روزمرهٔ و واقعی تمرکز داشت. ایزدان بابلی، حتی نرگال که به خدای جهان زیرین شناخته می‌شد، در اصل خداوندگاران زندگان تلقی می‌شدند. بر همین اساس، بررسی دقیق دنیای مردگان در بابل بیشتر ناشی از تخیل عامه مردم و اسطوره‌های رایج بود.

کتاب بهشت و دوزخ در باور بابلیان باستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای محققان تاریخ ادیان، اسطوره‌شناسان و علاقه‌مندان به مطالعات تمدن‌های بین‌النهرین مناسب است. کسانی که به بررسی تأثیرات فرهنگی بابل بر تمدن‌های سامی و یهودی علاقه‌مندند، می‌توانند از محتوای این اثر استفاده کنند.

بخشی از کتاب بهشت و دوزخ در باور بابلیان باستان

«باری کسی را توان گریختن از پنجهٔ هیولای مرگ نیست. مرگ نابهنگام و ناگهانی در اوان زندگی، گریبانگیر همگان می‌شود. زندگی مثل شاخهٔ خیزرانی، قطع می‌شود. کسی که تا همین عصر، در قید حیات بود، صبح فردا شاید مرده باشد. دست تقدیر چنان رقم‌زده که مردمانی بسیار، در روزی بمیرند که روز رخت بربستنشان از دنیای فانی، فرانرسیده بود. چه بسیار سرنوشت مردمانی که ایزدان در تالار سرنوشت رقم می‌زنند، بدین خاطر، روز مرگ را روز سرنوشت می‌نامند. هرکسی که در آن روز بمیرد، از آن با عنوان روز تقدیر مرگ وی یاد می‌کنند. هر کس که می‌میرد، گفته می‌شود که روز تقدیر وی، او را به کام مرگ کشاند، اما در مورد خودکشی، وحشت و ترس، وجود وی را در خود فرامی‌گیرد، چون با میل و اراده خود و نه به خواست ایزدان، دست به خودکشی زده است. هیچ گیاه طبی نمی‌تواند پادزهر مرگ باشد؛ هیچ طلسمی نمی‌تواند افسون مرگ را باطل کند. به فرمودهٔ حضرت نوح۱۲۴ ِ اسطوره‌های بابل، مادام که آدمیان خانه بنا می‌کنند تا وقتی‌که پای قراردادها را مهروموم می‌کنند، باهم نزاع می‌کنند و تنفر در میان آن‌ها ریشه دوانده و تا وقتی‌که رودخانه‌ها طغیان می‌کنند، هیچ طلسمی برای دفع و جلوگیری از مرگ، کارساز نخواهد بود.»