کتاب بعد دیگر نمی توان خوابید

مجموعه‌داستان بعد دیگر نمی توان خوابید نوشتهٔ ناتاشا امیری است. نشر چشمه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این مجموعه به وقایعی در زندگی چند راوی، تلاش آن‌ها برای حل‌کردن یک گره و پرسش‌هایشان در مواجهه با واقعیتی طعنه‌آمیز می‌پردازد.

درباره کتاب بعد دیگر نمی توان خوابید

کتاب بعد دیگر نمی توان خوابید ۱۱ داستان کوتاه از ناتاشا امیری را در بر گرفته است. عنوان بعضی از این داستان‌ها عبارت از «پندارهای یک دکترمنزوی»، «کاکتوس، سیگار و هنرمند پسامدرن»، «کوچه‌های تاریک پیچ‌درپیچ»، «بعد دیگر نمی‌توان خوابید» و «از چیزی که هستی بترس» است. این داستان‌ها حاوی درون‌مایه‌هایی اجتماعی هستند. جهان این داستان‌ها جهانی نزدیک به واقعیت است و به همان اندازه، شخصیت‌ها نیز چندبعدی و پیچیده هستند. نویسنده در نگارش این مجموعه تلاش کرده است تا به تجربه دست بزند و در فرم و زبان مبتکرانه عمل کند. گفته شده است که او در این اقدام موفق بوده است. در نگاه نخست زبان داستان‌ها است که توجه مخاطب را جلب می‌کند. توصیفات نویسنده هم تصویرسازی زنده‌ای از کوچک‌ترین نکات و جزئیات ارائه کرده است. توجه به زبان و جزئیات منجربه از دست‌رفتن پیرنگ نشده است و همین فرم خلاقانه کمک کرده تا نویسنده بتواند به‌صورت هم‌زمان به گذشته و حال، افکار راوی و وقایع اطرافش و گره‌های داستان بپردازد.

داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب بعد دیگر نمی توان خوابید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

درباره ناتاشا امیری

ناتاشا امیری ۱۷ شهریور ۱۳۴۹به دنیا آمد. او داستان‌نویس و منتقد ادبی ایرانی است. امیری در رشتهٔ مهندسی کشاورزی فارغ‌التحصیل شد، اما در رشتهٔ تحصیلی خود فعالیت نکرد. او داستان‌نویسی را از سال ۱۳۷۴ و پس از آشنایی با «غزاله علیزاده» آغاز کرد. اولین داستان امیری به نام «هیچ» در مجلهٔ ادبی کلک چاپ شد. او در نقاشی، مجسمه‌سازی، داوری مسابقات پرش با اسب و چوگان نیر تجربیاتی داشته است. ناتاشا امیری برندهٔ چندین جایزه‌ٔ ادبی معتبر شده است. کتاب «بعد دیگر نمی توان خوابید» یکی از مجموعه‌داستان‌های اوست.

بخشی از کتاب بعد دیگر نمی توان خوابید

«چراغ‌های زرد پیکان که رو به جادهٔ خاکی و ناهموار خارج شهر سفیدی مه را پاره کرد، باید می‌گفتم: «بهتره پیاده شیم!» اما کلمه‌ها هنوز بیرون‌نیامده توی دهانم حل شدند. مثل وضعیت اضطراری هواپیما بود که هم ماسک خودم را می‌گرفتم هم ماسک مانیا را. چون اگر به سفر نمی‌رفتیم، به قصد کنجکاوی یا هر چیز دیگر، نمی‌دانستم چه کار دیگری می‌توانستیم بکنیم. کتاب ایران‌گردی به شناخت آن‌جا که نقطه‌ای کوچک روی اطلس گیتاشناسی بود، کمک نمی‌کرد. انگار میان ابرها حرکت می‌کردیم و همه‌چیز پشت سفیدی‌شان پنهان بود؛ رودخانهٔ بزرگ قره‌سو که بومی‌ها شمع‌های روشن توی پوست گردو را رویش شناور می‌کردند و اعتقاد داشتند بیمار مبتلا به تب‌های کهنه را شفا می‌دهد، دخترهای روستایی وقت ظرف شستن، کشمش‌های خشک‌شده در باغ، مراتع، مزارع دیمی، آبراهه‌ها، کندوهای عسل، دمن‌های پُر از گوسفند... با کف دست بخار روی شیشه را پاک کردم اما مه سفید، غلیظ‌تر به پنجرهٔ ماشین چسبید. ابن‌حوقل هم که قرن چهار از منطقه دیدن کرده بود و می‌گفت مردم شهر به سیصد زبان حرف می‌زنند حتماً اشتباه می‌کرد چون مردهایی که تسبیح می‌چرخاندند، دم کارگاه موزاییک‌سازی و قندریزی در جواب این‌که قلعهٔ بابک کجاست، بی‌حرف نگاه‌مان کردند و به‌نظر نمی‌رسید روزگاری خانه‌های اجدادشان به دست سربازهای سپاه افشین در آتش سوخته باشد.»