کتاب دیوان رهی معیری

«دیوان رهی معیری» مجموعه‌ای از سروده‌های رهی معیری(۱۳۴۷-۱۲۸۸)، شاعر معاصر ایرانی است.

رهی معیری در آغاز شاعری، در انجمن ادبی حکیم نظامی که به ریاست مرحوم وحید دستگردی تشکیل می‌شد شرکت جست و از اعضای موثر و فعال آن بود و نیز در انجمن ادبی فرهنگستان از اعضای موسس و برجسته آن به شمار می‌رفت. رهی در سال‌های آخر عمر در برنامه گل‌های رنگارنگ رادیو، در انتخاب شعر با داوود پیرنیا همکاری داشت و پس از او نیز تا پایان زندگی آن برنامه را سرپرستی می‌کرد.

درباره رهی معیری

رهی معیری (Rahi Mo'ayyeri) با نام واقعی «محمدحسن معیری»، در ۱۰ اردیبهشت ۱۲۸۸ به دنیا آمد و در ۲۴ آبان ۱۳۴۷ درگذشت. او یکی از شناخته‌شده‌ترین شاعرها و ترانه‌سرایان ادبیات معاصر ایران است. عمدهٔ سروده‌های برجستهٔ او در دو کتاب «سایهٔ عمر» و «آزاده» به انتشار رسیده‌ است. او در خانواده‌ای برجسته و اهل هنر و در تهران به دنیا آمد. پدرش پیش از تولد او چشم از جهان فرو بست. رهی معیری پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌ در تهران، به دستگاه دولتی وارد و در مشاغل مختلفی مشغول به کار شد. او در سال ۱۳۲۲، به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر (که بعداً به وزارت صنایع تغییر یافت) رسید. پس از بازنشستگی از این وزارت، به استخدام کتابخانهٔ سلطنتی درآمد. در واپسین سال‌های زندگی‌، سرپرستی برنامه‌ای رادیویی با عنوان «گل‌های رنگارنگ» را بر عهده داشت. علاقهٔ او به شاخه‌های مختلف هنری (از قبیل ادبیات، موسیقی و نقاشی) از همان سنین کودکی آشکار بود. از ۱۷سالگی سرایندگی را آغاز کرد و تخلص «رهی» را برای خود برگزید. با عضویت در «انجمن ادبی حکیم نظامی» که وحید دستگردی آن را اداره می‌کرد، به‌‌صورت جدی وارد دنیای شعر و ادب شد. به‌محض عضویت در این انجمن، به یکی از اعضای فعال و مؤثر آن بدل گشت. بعدها در انجمن‌های مشهور دیگر از قبیل «انجمن ادبی فرهنگستان»، «انجمن موسیقی ایران» و «جامعهٔ باربد» نیز فعالیت جدی داشت.

زندگینامه و معرفی آثار رهی معیری را در صفحه این شاعر مطالعه کنید.

در یکی از غزل‌های رهی از این مجموعه می‌خوانیم

ساقی بده پیمانه‌ای، زآن می‌که بی‌خویشم کند

بر حسنِ شورانگیز تو، عاشق‌تر از پیشم کند

زان می‌که در شب‌های غم، بارد فروغ صبحدم

غافل کند از بیش و کم، فارغ ز تشویشم کند

نور سحرگاهی دهد، فیضی که می‌خواهی دهد

با مسکنت شاهی دهد، سلطان درویشم کند

سوزد مرا سازد مرا، در آتش اندازد مرا

وز من رها سازد مرا، بیگانه از خویشم کند

بستاند ای سروسهی، سودای هستی از رهی

یغما کند اندیشه را، دور از بد اندیشم کند