کتاب رستم و سهراب

کتاب رستم و سهراب نوشتهٔ آتوسا صالحی در نشر افق منتشر شده است. این کتاب یکی از آثار مجموعهٔ قصه‌های شاهنامه است.

درباره کتاب رستم و سهراب

شاهنامه مهم‌ترین و ارزشمندترین حماسهٔ زبان فارسی است. کتاب رستم و سهراب دربارهٔ یکی از مشهورترین و غم‌انگیز‌ترین داستان‌های شاهنامه است. در این داستان، رستم، قهرمان مشهور شاهنامه در مقابل پسرش قرار می‌گیرد. 

داستان رستم و سهراب یکی از مشهورترین داستان‌های شاهنامه است که کودکان می‌توانند آن را در کتاب رستم و سهراب به زبان روان و ساده، همراه با تصاویر زیبا بخوانند.

خواندن کتاب رستم و سهراب را به چه کسانی پییشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کودکان ایران پیشنهاد می‌کنیم.

درباره آتوسا صالحی

آتوسا صالحی متولد ۱۳۵۱ شاعر، نویسنده، مترجم و ویراستار کتاب‌های کودکان و نوجوانان است. صالحی از سال ۱۳۶۹ فعالیت حرفه‌ای خود را با مجلهٔ سروش نوجوان آغاز کرد و بعدها با نشریه‌هایی چون همشهری، هفته‌نامه و روزنامهٔ آفتابگردان، روزنامهٔ شرق و ایران همکاری کرد. از آن سال تا امروز، او مسئولیت‌هایی چون مدیریت باشگاه کتاب افق، عضویت در شورای مباحث نظری و رمان نوجوان کانون پرورش فکری و دبیری مجموعه‌های رمان‌هایی که باید خواند (نشر پیدایش) و کارگروه بازآفرینی (انتشارات نردبان) را بر عهده داشته است؛ هم‌چنین، داوری جایزه‌هایی مانند پروین اعتصامی و کتاب سال وزارت ارشاد، جشنوارهٔ سپیدار، جشنوارهٔ کتاب برتر و ادبیات کودک شیراز و کتاب سال کانون پرورش فکری نیز از مسئولیت‌های او بوده است.

از آثار او می‌توان به کتاب‌های مجموعه‌ٔ ۱۲ جلدی بازآفرینی قصه‌های شاهنامه، مجموعه‌ٔ ۴ جلدی داستان‌های جیرک و جورک، ماشین قشنگ من کاهو، حتی یک دقیقه کافی است، کوچ روزبه و مجموعه‌ٔ ۴ جلدی ماجراهای نارگل اشاره کرد.

بخشی از کتاب رستم و سهراب

«به راه می‌نگرم. نه می‌ایستم و نه بازمی‌گردم.

پرپیچ‌وخم است و پرفرازوفرود؛ همچون راه زندگی. اما من نه می‌ایستم و نه می‌گذارم مرا با خود به هر کجا که می‌خواهد ببرد. که اگر او را به خود واگذارم، هست و نیستم را بر باد می‌دهد و در پایان راه، پیش پای گرگ تیزدندانِ مرگ می‌اندازد. نه، باید افسار سرنوشت را آن‌گونه به دست گیرم که می‌خواهم - نه من در پیِ او- که او را از پیِ خود بکشانم.

ژنده‌رزم فریاد می‌زند: «از این‌سو.»

و سهراب به دنبال ژنده‌رزم پای در راهی می‌گذارد که مِه، پرده‌ای سپید بر آن کشیده است. پایان راه ناپیداست. پهلوان می‌کوشد گفته‌های مادر را به یاد آورد: «چون او را دیدی، یادگارش را نشانش بده و درود این زن تنها را به او برسان. بگو تهمینه سخت دلتنگ دیدار است. بگو تهمینه پسرش سهراب را به تو می‌سپارد که پهلوانی است درخورِ نام پدرش.»

و سهراب به یاد می‌آورد که به مادر گفته بود: «او را می‌یابم و یک‌یک پرده‌های اندوه را از دل کنار می‌زنم. از روزهایی می‌گویم که در آرزوی دیدار او، در پسِ ابرهای ناامیدی پنهان شد و مثل برگ‌های زرد پاییزی بر باد رفت.»»