کتاب داستان موشی که کمک می‌کرد

«داستان موشی که کمک می‌کرد» نوشته اچ.اچ. مونرو(ساکی)(۱۹۱۶-۱۸۷۰)، نویسنده انگلیسی است. این کتاب ۷ داستان کوتاه از این نویسنده را دربرمی‌گیرد که همه به نوعی در نقد اجتماع و قواعد حاکم بر آن است. در بریده‌ای از داستان «رسشنال» می‌خوانیم: «کلاویس در گرم‌ترین قسمت حمام ترکی مانند یک مجسمه‌ی متفکر کاملا بی‌حرکت نشسته بود و با خودنویس‌اش روی صفحات دفترچه‌اش یادداشت می‌کرد. بعد به برتی ونتان که روی صندلی کنارش لمیده بود و با سری کج نوشته‌هایش را دید می‌زد و سروصدا می‌کرد، نگاه کرد و گفت: «مثل بچه‌ها ورجه‌وورجه نکن! این‌طوری حواسم‌ را پرت می‌کنی. دارم شعر‌های ماندگار می‌نویسم.» برتی با علاقه نگاه کرد و گفت: «اگه واقعا قرار باشد یک شاعر بدنام بشوی پس بهتر است به جای آن یک نقاش پرتره شوی. اگه آن‌ها تصویرت را در آکادمی به عنوان کلاویس سنگریل ای. اس. جی نصب نکردند و آخرین آثارت را قید ننموده‌اند، حتما تو را برای انجام مطالعات نادیا اورفیوس که در خیابان جرمین صورت می‌گیرد از قلم انداخته‌اند. آن‌ها باور دارند که لباس‌های مدرن و از این قبیل چیزها سودمندتر است تا یک دستمال کاغذی و یک خودنویس.» کلاویس وانمود کرد که به حرف‌های برتی ونتان بی‌توجه است و در ادامه‌ی حرف‌هایش گفت: «این پیشنهاد خانم پکلتید بود که گفت باید چیزی بنویسم. اگر دقت کرده باشی لونا بیمبرتون قطعه‌ی شعری گفته که از سوی روزنامه‌ی «نیو اینفنسی» پذیرفته شده. روزنامه‌یی که ایده‌ی خودش را با آرمان نگاه نو که بسیار قدیمی و جا افتاده است، شروع کرد. خانم پکلتید هم بعد از خواندن‌اش به لونا بیمبرتون نوشت: لونای عزیز شما خیلی باهوش هستید. هر کسی می‌تواند چنین قطعه‌یی بسراید، اما هیچ‌کس نمی‌تواند فکر چنین کاری به سرش بزند. لونا اعتراض کرد و به ما فهماند که کارهای بسیار سختی انجام داده است و هر چه‌قدر باشد کم یا زیاد، استعداد شاعری‌ محسوب می‌شود.»