کتاب دخانیات و مواد مخدر از دیدگاه اسلام

کتاب دخانیات و مواد مخدر از دیدگاه اسلام نوشتهٔ سیدعلی موسوی جابری خرمشهری است و انتشارات میراث ماندگار آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب دخانیات و مواد مخدر از دیدگاه اسلام

اعتیاد به دخانیات و مواد مخدر از معضلات ناگوار قرن حاضر است که تمامی جوامع بشری را تحت الشعاع قرار داده است و این مسئله خسارات زیادی چه از نظر فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی و... به‌بار آمده است. سیگار و مواد مخدر با تخریب افکار جوانان، ضربات سنگینی بر پیکرهٔ جامعه وارد می‌کند که جبران آن بسیار سخت و طاقت فرساست. از لحاظ علم پزشکی و سلامت این مواد تأثیر بسیار مخربی بر جسم و روح آدمی دارند که کاملاً اثبات شده است و دوست و دشمن از آن آگاهی کامل دارند. 

دین اسلام کامل‌ترین و بهترین دینی است که سلامتی ما را در همهٔ امور تضمین می‌کند و ما را به سوی پاکی‌ها فرا می‌خواند و آن را حلال کرده است و ما را از آلودگی‌ها و هر چیزی که در آن برای نفس بشر ضرر و زیان باشد، بر حذر داشته و حرام کرده است. یکی از چیزهایی که از نظر شرع اسلام حرام است، استعمال دخانیات و مواد مخدر است.

در اسلام، حفظ صحت و سلامت واجب شمرده شده است. حتی اگر عباداتی، مانند روزه واجب، برای انسان مضر باشد نه تنها جایز است ترک شود بلکه واجب است که ترک شود و در چنین مواردی، کار واجب به کار حرام مبدل می‌شود. در اسلام هر چیز زیان آوری که به جسم انسان لطمه وارد آورد، تحریم شده و این یک قاعده فقهی است که: «کُلُ مُضرٍّ حرام» هر چیزی که ضرر دارد حرام است. در این کتاب ادلهٔ مضر و حرام بودن دخانیات و مواد مخدر از منظر آیات و روایات و مدارک پزشکی بررسی می‌شود

خواندن کتاب دخانیات و مواد مخدر از دیدگاه اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کسانی که می‌خواهند نظر دین اسلام را دربارهٔ سوءمصرف مواد مخدر بدانند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دخانیات و مواد مخدر از دیدگاه اسلام

تهلکه به معنی هلاکت و خود را به خطر و یا نابودی انداختن می‌باشد.

البته هلاکت و نابودی شکل‌های مختلفی دارد. گاهی هلاکت به مفهوم بدبختی و فلاکت است. مثل اینکه کسی تمام اموالش را به قمار بزند. و فقیر و بدبخت شود و گاهی به هلاکت انداختن با اعمال ناشایست و خطرناک است.

مثل دزدی و آدم کشی و تجاوز به نوامیس دیگران، اعتیاد به مواد مخدّر و دخانیات که طبیعتاً چنین فردی خود را به مهلکه و زندان می‌افکند. ولی اگر مقصود عذاب اخروی باشد در این صورت، نهی در آیه، نهی ارشادی خواهد بود نه مولوی. مطابق آیه فوق هرگونه فعلی که از ناحیه مکلف باعث از بین رفتن قوای جسمی و روحی گردد و یا هر نوع عملی که از نظر عرف عقلا زمینه نابودی فکری و جسمی فرد را فراهم سازد بی‌شک مشمول نهی و تحریم قرار خواهد گرفت. مضمون آیه، مطلق هلاکت را می‌رساند و به مقتضای اصالت تطابق بین ظهور و مراد جدی، بدون تردید مراد جدی مولا مطلق هلاکت می‌باشد. خواه چنین امری جنبهٔ افراطی داشته باشد و یا تفریطی. مثلا بخل و امساک از انفاق در زمان جنگ، سبب از میان رفتن نیروها و تضعیف سپاه خودی و تسلط دشمن بر کشور می‌شود. از این رو انفاق نکردن در چنین شرایطی که القای نفس در هلاکت و شکست است، بی‌تردید حرمتی واضح و شدید دارد.