کتاب کاربرد پروتکل یکپارچه برای درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی

کتاب کاربرد پروتکل یکپارچه برای درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی نوشتهٔ دیوید اچ. بارلو و تد ج. فرشیون و ترجمهٔ مجید محمودعلیلو و راضیه پاک و نسترن عطارد است و انتشارات ابن سینا آن را منتشر کرده است. این کتاب بر کاربست‌های بالینی پروتکل یکپارچهٔ درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی (UP) تمرکز دارد.

درباره کتاب کاربرد پروتکل یکپارچه برای درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی

در کتاب کاربرد پروتکل یکپارچه برای درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی، بارلو، فارشیون و همکاران کاربرد پروتکل یکپارچه (UP) را در طیف وسیعی از مشکلات شرح می‌دهند. این کتاب، مکمل راهنمای درمانگر و کتاب تمرین (بارلو، فارشیون و همکاران، ویراست دوم، ۲۰۱۸) است. علاوه بر توضیح اینکه چطور می‌توان هر اختلال را به صورت ابعادی، به عنوان مشکلی در ارتباط با واکنش‌پذیری منفی مرکزی و عدم کنترل ادراک شده هیجان مفهوم‌سازی کرد، هر فصل به این موضوع می‌پردازد که چگونه ماژول‌های اصلی UP را می‌توان برای آن مشکل یا در آن زمینه اجرا کرد. هر فصل همچنین شامل مثال‌های موردی دقیق برای نشان دادن چگونگی کاربرد اصول UP در کار بالینی است.

همان‌طور که تمام درمانگران اطلاع دارند، وضعیت همبودی، بیش از آنکه استثنا باشد قاعده است و این امر یکی از دلایل اصلی تدوین درمان‌های فراتشخیصی مانند UP است. در فصل‌های این کتاب که مطابق با تشخیص‌های خاص هستند، می‌بینیم که درمانگران چگونه از UP برای مفهوم‌سازی اختلالات و مشکلات همبود به صورت ویژگی‌های مشترک سرشتی استفاده می‌کنند و عناصر اصلی UP را به صورت فردویژه به کار می‌برند. این فصل‌ها را درمانگران بااستفاده از این دانش می‌توان به UP، پروتکل مبتنی بر شواهدی که کاراییِ آن پشتوانه پژوهشی زیادی دارد، حیات بخشید.

خواندن کتاب کاربرد پروتکل یکپارچه برای درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به روان‌شناس‌ها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کاربرد پروتکل یکپارچه برای درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی

«خوشبختانه بنابر تجربهٔ ما، یکپارچه کردن دیدگاه فراتشخیصی با مفهوم‌سازی موردی چند مزیت امیدبخش ارائه می‌دهد. تمرکز بر ویژگی‌های مشترک آسیب‌شناسی روانی که از مرزهای تشخیصی فراتر می‌رود، درمانگران را قادر می‌سازد تا اهمیت عوامل نگهدارنده و سبب‌شناختی را که سهم عمده‌ای در مشکلات فرد دارند، مورد توجه قرار دهند فارغ از این که آیا این مشکلات تنها در یک طبقهٔ تشخیصی قرار می‌گیرند و یا بین طبقات مختلف. این امر به نوبه خود، اهدافی را برای مداخلات کارآمد فراهم، و مفهوم‌پردازی موردی را تسهیل می‌کند. برای مثال رویکرد فراتشخیصی به مفهوم‌پردازی موردی، اغلب فرآیندهای مهمی را آشکار می‌سازد که احتمالاً با ارزیابی طبقاتی سنتی قابل ثبت نبوده‌اند.

رویکرد فراتشخیصی برای فهم روابط کارکردی بین علائمی که گستره‌ای بیش از یک اختلال در DSM دارند، مناسب است. برای مثال، درمانگر می‌تواند به یک بیمار با تشخیص اصلی OCD و اضطراب اجتماعی زیر سطح بالینی، در طرح‌ریزی نحوهٔ مواجهه با موقعیتی که در آن می‌خواهد خودش را به همکاران جدیدش معرفی کند و با آن‌ها دست دهد، آماده کند و در نتیجه تحمل او را در برابر اضطراب اجتماعی و ترس از آلودگی بیشتر کند. یک چارچوب فراتشخیصی همچنین نقش فرآیندهایی از قبیل احساس گناه، عصبانیت و شرم را مشخص می‌کند که – همان طور که قبلاً نیز توضیح داده شد - علیرغم قرار گرفتن در خارج از دسته‌های تشخیصی سنتی، اغلب به آسیب‌شناسی روانی تداوم می‌بخشند. به عنوان مثال، یک فرد ممکن است احساسات خشم و ترس (به شکل هراس) را به طور مکرر و شدید تجربه کند و به همین ترتیب ممکن است درگیر استراتژی‌هایی شود تا از تجربه هر یک از این احساسات خودداری کند.»