کتاب زندگی در مرگ

کتاب زندگی در مرگ نوشته سو بلک است که با ترجمه راضیه خشنود در نشر مشکی منتشر شده است. این کتاب روایت یک زندگی عجیب در میان مرگ است. 

درباره کتاب زندگی در مرگ

سو بلک هر روز با مرگ روبه‌رو می‌شود. او استاد آناتومی و انسان‌شناس پزشکی قانونی، در آزمایشگاهش، در صحنه‌های جرم، قتل و قطع عضو و زمان بررسی مرگ‌ومیرهای جمعی پس از جنگ، حادثه یا بلایای طبیعی روی اجساد و بقایای انسان‌ها تمرکز می‌کند. آن‌چه درباره این انسان‌شنا متفاوت است؛ رویارویی او با مرگ است. او بیش از هرفرد دیگری با مردگان روبه‌رو شده است تا آن‌ها را شناسایی کند و یا دلیل مرگشان را تشخیص دهد. او در مقدمه کتابش توضیح می‌دهد این کتاب رساله‌ای سنتی درباره مرگ نیست. مسیر بسیار رایج تئوری‌های دانشگاهی ارزشمند یا تفاوت‌های عجیب فرهنگی را دنبال نمی‌کند و تکرار مکررات پیش‌پاافتاده برای قوت قلب نیست. او توضیح می‌دهد فقط سعی دارد چهره‌های بی‌شمار مرگ را همان گونه که شناخته‌است بررسی کند. چشم‌اندازهایی که در کتابش نشان داده و چشم‌اندازی که در آینده . این کتاب همان قدر که درباره مرگ است درباره زندگی هم هست. این کتاب به شما کمک می‌کند تجربه‌ای متفاوت را از سر بگذرانید، تجربه زندگی در میان مرگ. 

سو روایتش را با مرگ پدربزرگش آغاز می‌کند، گویا می‌خواهد به‌خواننده نشان دهد مرگ برایش همواره یک شکل است، او با یکی از نزدیکانش شروع می‌کند تا به مرگ‌های دیگری که در زندگی دیده است برسد. 

خواندن کتاب زندگی در مرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به خواندن زندگینامه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب زندگی در مرگ

جامعه، در طول قرن‌ها امید به زندگی را اندازه گرفته و طبقه‌بندی کرده است: از نظر آماری در چه سنی احتمال مردن‌مان بیشتر است یا اگر بخواهیم به نیمۀ پر لیوان نگاهی کنیم، طول عمر احتمالی‌مان چقدر است. این جدول‌های زندگی، جالب‌اند و ابزاری مفید و درعین‌حال خطرناک هستند. توقعی ایجاد می‌کنند که برخی نمی‌توانند به آن برسند و برخی دیگر از آن فراتر می‌روند. هیچ راهی وجود ندارد که بفهمیم آیا ما آن انسان متوسط مطابق با معیار هستیم یا کسی که در انتها یا نقطۀ دیگری از منحنیِ زنگوله‌شکل عمر از معیار بیرون می‌زند.

و زمانی‌که خود را در یکی از دو سمت منحنی می‌یابیم، موضوع را شخصی می‌کنیم. اگر از طول‌عمر میانگین فراتر رویم به خود می‌بالیم، چون احساس می‌کنیم بر امر غیرمحتمل فائق آمده‌ایم. اگر به سنی که برای‌مان پیش‌بینی شده نرسیم، بازماندگان‌مان حس می‌کنند زندگی عزیزشان به تاراج رفته و دچار خشم، تلخی و ناامیدی می‌شوند. هرچند این به‌یقین فقط طبیعت منحنی عمر است: معیار تنها معیار است و اکثر ما با اندکی بالا‌و‌پایین در حول‌وحوش آن جای می‌گیریم. انصاف نیست که مرگ را سرزنش و متهم به ظلم و تاراج کنیم، درحالی‌که او همیشه صادقانه نشان داده است که طول عمر ما می‌تواند هرجایی در محدودۀ احتمالات انسانی باشد.

طولانی‌ترین عمر قابل تأیید یک انسان متعلق به زنی فرانسوی به نام ژان کالمان است که در زمان مرگش در سال ۱۹۷۷، صد و بیست‌ودو سال و صد و‌شصت‌وچهار روز عمر کرده بود. در سال۱۹۳۰ (سال تولد مادرم) میانگین عمر زنان شصت‌وسه سال بود، بنابراین وقتی مادرم در سن هفتادوهفت سالگی مرد، چهارده سال از معیار فراتر رفته بود. کار مادربزرگم حتی بهتر هم بود: وقتی در سال ۱۸۹۸ به‌دنیا آمد، امید به زندگی برای او فقط پنجاه‌ودو سال بود. او تا هفتادوهشت سالگی زندگی کرد و بیست‌وشش سال از سن معیار پیشی گرفت که ممکن است بازتاب پیشرفت‌های پزشکی در زمان زندگی او باشد؛ هرچند سیگارهایش درنهایت او را از پا انداختند. پیش‌بینی برای من که در سال ۱۹۶۱ به‌دنیا آمده‌ام، هفتادوچهار سال است. یعنی درحال‌حاضر هفده سال بیشتر برایم باقی نمانده. خدای من! چطور این‌قدر سریع گذشت؟ هرچند بر مبنای سن کنونی و سبک زندگی‌ام، می‌توانم واقع‌گرایانه منتظر رسیدن به هشتاد‌و‌پنج سالگی هم باشم و شاید بتوانم بیست‌ونه سال دیگر یا حتی بیشتر زندگی کنم. هوف!

پس من یازده سال زندگی اضافی به‌دست آورده‌ام. محشر نیست؟ نه واقعاً. من آن سال‌های اضافه را در بیست‌سالگی یا حتی چهل‌سالگی به‌دست نیاوردم. حتی اگر این سال‌ها را به من بدهند، در هفتاد‌و‌چهار سالگی‌ام خواهد بود. چه می‌شد اگر این وقتِ‌اضافه در بهار زندگی به ما اعطا می‌شد؟ زمانی‌که جوان، جوانی خود را به باد می‌دهد.