کتاب اقتصاد مقاومتی در حوزه انرژی و نیرو

کتاب اقتصاد مقاومتی در حوزه انرژی و نیرو نوشته محمد صیادی و یونس خداپرست است. این کتاب را انتشارات تدبیر اقتصاد منتشر کرده است.

درباره کتاب اقتصاد مقاومتی در حوزه انرژی و نیرو

یکی از الزامات و ضرورت‌های اساسی مديريت اقتصادی موفق در هر کشوری، برخورداری از یک الگوی اقتصادی علمی و مبتنی بر ویژگی‌های بومی آن کشور است. بررسی رویکرد حاکم بر سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی ناظر بر این مهم است که کاهش شکنندگی و ارتقای تاب‌آوری ملی در مسیر چشمانداز ۲۰ ساله کشور از مهمترین اهداف این سیاست‌ها به شمار می‌رود.

ابلاغ سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی از سوی مقام معظم رهبری، فرصتی را برای بخش‌های مختلف کشور فراهم آورده که با ترسیم سیاست‌های نوین مبتنی بر سیاست‌های اقتصاد مقاومتی گامی در جهت بهبود وضعیت موجود و تحقق اهداف اقتصاد مقاومتی بردارند. 

بررسی‌ها نشان می‌دهد، علاوه بر وابستگی شدید اقتصاد کشور به درآمدهای حاصل از فروش نفت، تأخیر در بهرهبرداری از میادین مشترک، پایین بودن ارزش افزوده زنجیره تولید نفت در کشور، سرمایه گذاری ناکافی در صنعت نفت، عدم جذابیت کافی قراردادهای نفتی کشور برای سرمایه گذاران خارجی، راندمان پایین و اتلاف بالای تولید برق و موانع صادرات برق کشور از جمله چالش‌ها و موانع عمده تحقق اهداف اقتصاد مقاومتی در بخش انرژی و نیرو است. این کتاب سعی دارد تمام ابعاد اقتصاد مقاومتی در حوزه انرژی را بررسی کند. 

خواندن کتاب اقتصاد مقاومتی در حوزه انرژی و نیرو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان و دانشجویان اقتصاد پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب اقتصاد مقاومتی در حوزه انرژی و نیرو

از زمان اکتشاف نفت در ایران و حفر نخستین چاه و برداشت نفت در مسجدسلیمان، بیش از یک قرن می‌گذرد. این رخداد را می‌توان نقطه عطفی در تاریخ اقتصادی ایران دانست، زیرا از این تاریخ به بعد، طلای سیاه به‌عنوان کالایی استراتژیک که بیشترین سهم از مبادلات بین‌المللی را به ‌لحاظ حجم و ارزش به خود اختصاص می‌دهد، به مهم‌ترین منبع تأمین درآمد دولت‌های مختلف در کشور تبدیل شده است.

دولت‌های مختلف به پشتوانه برخورداری از حجم عظیم منابع نفت و گاز، قراردادهای متعددی را با شرکت‌های نفتی بین‌المللی منعقد و با توجه به شرایط تاریخی این قراردادها، سهم‌هایی را از درآمد حاصل از فروش نفت دریافت می‌کردند. در این بین، بخش اعظم درآمدهای کشور از طریق استخراج و تولید نفت در میادین بزرگ تأمین می‌شد و میادین مشترک سهم زیادی از کل تولید نفت خام نداشتند. این در حالی بود که به سبب تعدد میادین مشترک ایران و به دلیل مشترک بودن این میادین و سرمایه‌گذاری‌های طرف خارجی در برداشت از آنها، تأکید اصلی باید به برداشت از میادین مشترک معطوف می‌شد.

ایران ‌اکنون با عراق، عربستان، کویت، امارات، عمان، قطر و ترکمنستان میدان مشترک دارد و بخش زیادی از منابع نفت و گاز کشور در این میادین قرار دارد. با این حال، عملکرد ایران در تولید از این میادین چندان رضایت‌بخش نیست. میدان مشترک پارس جنوبی نمونه‌ای از این میادین است که به دلایل مختلف، ایران تولید از این میدان را با تأخیر ۱۲ ساله نسبت به طرف خارجی آغاز کرده و به همین دلیل، تولید انباشتی ایران از ذخایر گازی این میدان کمتر از تولید قطر است. میادین مشترک دیگری مانند میدان سلمان که با عربستان مشترک است نیز وضعیت مشابهی دارد و میزان برداشت ایران به‌هیچ‌وجه قابل مقایسه با برداشت عربستان از این میدان نیست. در میادین مشترک با عراق، بعد از سرنگونی دولت صدام و حضور شرکت‌های بزرگ خارجی،‌ طرف خارجی سرمایه‌گذاری‌های زیادی را در این میادین انجام داده و در برخی از این میادین مشترک، برداشت عراق از ایران بیشتر است.