کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال

کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال اثر شیوا حیدری، اثری خواندنی است که شعر و نثر فارسی در دوره‌ی صفویان را بررسی می‌کند و از شاعران بنام عهد صفوی و سبک هندی می‌گوید.

درباره‌ی کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال

شیوا حیدری در کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال به بررسی شعر، نثر، ویژگی‌های شعر و نثر در دوران حکومت صفویان و سبک هندی پرداخته است. او ابتدا درباره‌ی زبان و ادبیات در دوران حکومت صفویان می‌گوید و توضیحاتی درباره‌ی شعر، نثر و ادبیات و رواج آن در آن دوره می‌دهد. بخش بعدی کتاب به پیدایش سبک هندی می‌پردازد و توضیحاتی مفصل درباره‌ی سبک هندی، ویژگی اشعار، صور خیال در سبک هندی و ... دارد. بعد از آن درباره‌ی شاعران به نام سبک هندی می‌نویسد و ما را با اشعار و ویژگی‌های خاص هرکدام آشنا می‌کند. در این میان، برخی از شاعران هستند که به نوعی سرآمد در سبک و شیوه‌ی خودشان شناخته می‌شوند. کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال به زندگی و ویژگی‌های شعری خاص هرکدام هم پرداخته است.  

کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان به ادبیات و شعر فارسی از خواندن کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال لذت می‌برند. 

بخشی از کتاب نازک اندیشان عرصه‌ی خیال

سبک هندی مبتنی بوده است بر بیان افکار دقیق و ایراد مضامین بدیع و باریک و دشوار دور از ذهن در زبان ساده معمول و عمومی. مقدمات ایجاد این سبک از فترت بین دوره ایلخانان مغول و ظهور تیمور به تدریج پیدا شد و در دوره تیموری و علی الخصوص در حوزه ادبی هرات مراحل ترقی را پیمود و در عهد صفوی به اوج کمال رسید. علت عمده پیدا شدن این سبک وضع اجتماعی آن ایامی است که باعث شد مردم بیشتر به اوهام و افکار دقیق متوجه گردند و از عوالم مادی منحرف شوند و از طرف دیگر زبان فارسی در آن روزگار، به نحوی که دیده ایم، تدریجاً از روش قدیم دور شد و سبک و روش تازه‌ای که مبتنی بوده است بر اصطلاحات عمومی به میان آمد. این دو امر باعث شد که شعر فارسی از طرفی دارای افکار و خیالات باریک شود و از طرفی دیگر از حیث زبان و سبک ظاهری سخن ساده و گاهی بی‌مایه باشد. در سبک هندی توجه شعرا بیشتر به آوردن مضامین بکر و تازه در هر بیت معطوف و معمولًا مضامین با دقت خیال و رقت احساسات و تصورات دور و دراز همراه بوده است و در حقیقت باید گفت که علاقه شاعر به فکر و خیالات و تصورات بیشتر بوده است تا به زبان و صحت استعمالات و متانت و جزالت کلام و همین امر باعث شد که غالباً در ادبیات سبک هندی معانی مهم و زیبا و دقیق نهفته باشد.

علت تسمیه این سبک به هندی؛ آنست که بیشتر گویندگان طرفدار این سبک که معاصر با پادشاهان صفوی و گرفتار عدم توجه آنان به شاعران بوده اند به دربار گورکانیان هند می‌رفته و در آنجا می‌زیسته‌اند و به همین سبب سبک مذکور در هندوستان و افغانستان رواج بسیار یافت و هنوز هم در آن حدود رواج دارد. در سبک هندی غزل بیش از هر نوع شعر دیگر معمول بود زیرا بیان مضامین دقیق و باریک در غزل آسان‌تر است.