کتاب دموکراسی یا دموقراضه

کتاب دموکراسی یا دموقراضه کتابی خیالی است که سید مهدی شجاعی با زبانی طنزگونه در ۱۵ فصل آن را نوشته است. داستان دموکراسی یا دموقراضه در رابطه با کشور ساختگی غربستان و پادشاه آن، ممول است که می خواهد دموکراسی را در کشور خود اجرا کند. به این شکل که بعد از مرگش مردم بتوانند با انجام انتخابات، از بین پسران او پادشاه آینده خود را انتخاب کنند. در نهایت پس از برگزاری انتخابات بسیار دموقراضه به سلطنت می‌رسد.  

درباره کتاب

پادشاه ممول پادشاهی معمولی بود که بر مردمی معمولی‌تر حکومت می‌کرد. او که در زمینه های بسیاری پیشرو بود، این میراث را برای فرزندانش از جمله دموی آخر یا به تعبیر خاندان سلطنت دموکافیه یا به تعبیر مردم دموقراضه هم به جا گذاشت. اما دموقراضه خودش هم استعداد و خلاقیت زیادی داشت. مثلا «در فصل همه گذشتگان همه جور فحش بوده اند» آمده است که یکی از اولین، مهم‌ترین، گسترده‌ترین و جدی‌ترین تصمیمات دموقراضه این بود که برادرانش را از چشم مردم بیندازد، کمترین آبرو و حیثیتی برایشان باقی نگذارد و به مردم بفهماند که اصلی‌ترین مأموریت او نجات مردم، از دست برادران بوده و هست.

او برای تفهیم هرچه بهتر مردم ناگزیر شد افرادی را با عنوان روشنگران تربیت کند تا آنها در قالب گروه‌های سیّار به مناطق مختلف سفر کنند و مردم را نسبت به فجایع دوره‌های پیشین و ظلم و ستم‌های برادران، آگاه سازند.

خواندن کتاب دموکراسی یا دموقراضه را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم

این کتاب برای تمام افرادی که از طنزهای سیاسی - اجتماعی لذت می برند بسیار جذاب خواهد بود.

هم چنین دستورالعمل های آن برای کسانی که قصد دارند کشور خودشان را تشکیل دهند، یا برای دزدی و زورگویی به دنبال روش های نوینی می گردند نیز مفید است!

درباره سید مهدی شجاعی

سید مهدی شجاعی متولد ۱۳۳۹ُ نویسنده و فیلمنامه‌نویس است. وی در سال 1376 اقدام به تاسیس انتشارات نیستان کرد. او آثاری برای بزرگسالان و آثاری نیز برای کودکان و نوجوانان دارد. علاوه بر این سابقه فعالیت با کارگردان‌های بسیاری از جمله مجید مجیدی را نیز در کارنامه خود دارد.

از سید مهدی شجاعی کتاب‌های گنجی که می‌جستیم، ماهی رنگین‌کمان و یک اتفاق دیگر و... و همین طور چندین کتاب صوتی مثل: پدر عشق و پسر، رزیتا خاتون، آفتاب در حجابُ از دیار حبیب، کشتی پهلوگرفته و... در طاقچه موجود است.

بخشی از کتاب

به هر حال، پادشاه می‌بایست لااقل برای طرف‌داران خود توضیح و توجیهی پیدا کند که چرا همه کارهایی را که برای حکومت‌های پیش خود، خلاف می‌شمرده و محکوم‌شان می‌کرده، برای خود، مجاز می‌شمرد و هیچ ابایی از انجام آنها ندارد.

خوشبختانه این توضیح یا توجیه در یکی از سخنرانی‌های نسبتاً محرمانه پادشاه آمد و از اسناد محرمانه سر درآورده و یکی از اسناد معدودی است که بعدها به دست نویسنده افتاده.

برای رعایت امانت هم که شده، چند سطر موجود از سخنرانی پادشاه عیناً نقل می‌شود:

«... گناه حکومت‌های پیشین، این بود که اموال مردم را در جهت اهداف پلید خود خرج می‌کردند. درحالی‌که ما این اموال را در جهت اهداف پلید آنان خرج نمی‌کنیم، بلکه در جهت اهداف ارجمند خودمان خرج می‌کنیم. و هر کس که از کمترین میزان عقل و شعور برخوردار باشد، می‌تواند تفاوت زمین تا آسمان را میان ما و آنها ببیند.

پس ما کاملاً سر حرف خودمان هستیم که می‌گفتیم: «دزدی کار زشتی است» اما اکنون به یک استثنای کاملاً طبیعی که تا به حال از شدت وضوح، مغفول مانده بود، تصریح می‌کنیم و جمله تاریخی خود را به این ترتیب تکامل می‌دهیم:

«دزدی کار زشتی است مگر برای اهداف متعالی.»

به عبارت دیگر، وقتی ما پول مردم را صرف تحکیم و تقویت حکومت خودمان می‌کنیم، در حقیقت به مردم خدمت کرده‌ایم. و مردم یقیناً قدرشناس و سپاسگزار ما خواهند بود. یعنی به واقع‌ اگر بخواهیم نگاه دقیق‌تری داشته باشیم، نباید اسم دزدی روی این کار بگذاریم. و اگر می‌گذاریم صرفاً به این دلیل است که مردم در حکومت‌های پیشین، این کار را به این اسم، صدا می‌کرده‌اند.