کتاب شاه شهیدپرور؟!

کتاب شاه شهیدپرور؟! نوشته  روح‌الله رشیدی است. کتاب شاه شهیدپرور؟! را انتشارات معارف منتشر کرده است و مجموعه یادداشت‌های فرهنگی اجتماعی است.

درباره کتاب شاه شهیدپرور؟!

این مجموعه، حاصل کنار هم چیدنِ تعدادی یادداشت مطبوعاتی است که در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۴ نوشته شده‌اند. غالباً سرمقاله‌های نشریات محلیِ «آذرپیام»، «میثاق» و «بهمن آذربایجان» هستند؛ برخی نیز از سایر نشریات.

این کار را شاید بتوان نوعی تجربه‌نگاری مطبوعاتی دانست. تجربه‌هایی که در گذر از زمان‌ها و شرایط مختلف، حاملِ تصویرهایی از موقعیت‌ها و مسائل مختلف‌اند. برای هرچه نزدیک‌تر شدن به این مقصود، تلاش شده است تا در گزینش عناوین منتخب، یادداشت‌هایی در اولویت باشند که تاریخ‌مصرف ندارند. اگر هم برخی عناوین، چنین امتیازی ندارند، به‌زعم نگارنده، «صورت‌مسأله» ای مهم را بازگو می‌کنند که می‌تواند تحلیلی امروزی را برانگیزد.

یادداشت‌ها، حوزه‌های متنوع و متکثری را شامل می‌شوند؛ از فرهنگ و اقتصاد و سیاست گرفته تا دین و آیین و رسانه. با این همه، همگی رویکردی انتقادی و پرسشگرانه دارند.

خواندن کتاب شاه شهیدپرور؟! را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به تاریخ انقلاب پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شاه شهیدپرور؟!

عجیب است آنچه در یک سال آخر عمر حضرت امام (ره) گذشته؛ تصمیماتی که گرفته، حرف‌هایی که زده و پیام‌هایی که صادر کرده، همگی جای تأمل دارند. همین مقطع یک ساله هم، اتفاقاً غریب‌ترین دورهٔ حیات ایشان است برای ما و ما کمترین آشنایی‌ها را با امامِ یک سال آخر داریم. این در حالی است که امام (ره)، عصارهٔ چند دهه مبارزه و مجاهده را به شکل‌های مختلف، در این یک سال عرضه داشته و در مقام راهبری الهی، هر آنچه شرط بلاغ بوده را با ما گفته. حال اگر امروز، می‌پنداریم که اصول انقلاب، خوب ترسیم نشده، این ناشی از تغافل ماست. شک نکنید که دسته‌ای از ما، تعمداً به مهجوریت مرام امام (ره) دامن زده‌ایم تا موجِ برآمده از آموزه‌های او، دامن‌مان را نگیرد! این رفتارِ ما با امام (ره)، درست مانند رفتاری است که با دین‌مان داریم؛ گزینشی و کاریکاتوری! مگر ما، بسیاری از آیات الهی را از ترس اینکه تکلیفی را بارمان کند، پنهان نمی‌کنیم؟!

وجوه مهجورِ مکتب امام (ره)، اگر غبارروبی شود، با مردی آشنا خواهیم شد که در آستانهٔ نود سالگی، چنان آرمانخواهانه فریاد می‌زند که گویی در ابتدای راهِ مبارزه است! برای همین هست که می‌گوییم، عده‌ای تعمداً نگذاشته‌اند که پروندهٔ یک سال آخر راهبری امام (ره) باز شود. خستگان، بریدگان، متظاهرین و قاعدین، باید هم نخواهند این اتفاق بیفتد.

شهریور ۱۳۶۷؛ پیام به هنرمندان:

«...تنها هنری مورد قبول قرآن است که صیقل‌دهندهٔ اسلام ناب محمدی (ص)، اسلام ائمه هدی (ع)، اسلام فقرای دردمند، اسلام پابرهنگان، اسلام تازیانه‌خوردگان تاریخ تلخ و شرم‌آور محرومیت‌ها باشد. هنری زیبا و پاک است که کوبندهٔ سرمایه‌داری مدرن و کمونیسم خون‌آشام و نابود کنندهٔ اسلام رفاه و تجمّل، اسلام التقاط، اسلام سازش و فرومایگی، اسلام مُرفهین بی‌درد، و در یک کلمه «اسلام آمریکایی» باشد. هنر در مدرسهٔ عشق، نشان‌دهندهٔ نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، نظامی است. هنر در عرفان اسلامی ترسیم روشن عدالت و شرافت و انصاف، و تجسیم تلخ‌کامی گرسنگان مغضوب قدرت و پول است. هنر در جایگاه واقعی خود تصویر زالوصفتانی است که از مکیدن خون فرهنگ اصیل اسلامی، فرهنگ عدالت و صفا، لذت می‌برند...»