کتاب انقلاب اسلامی از دیدگاه فلسفه‌ی تاریخ

آیه قرآن نازل شد که محمد پیامبری بیش نیست که قبل از او هم پیامبران دیگری بودند؛ یعنی هر پیامبری که آمده است مردن دارد، کشته شدن دارد. محمد برای شما از جانب خدا پیامی آورده است، خدای او و پیام خدایی او زنده است. آیا فرضآ پیغمبر بمیرد یا کشته شود (البته اصل قصه هم دروغ بود، پیغمبر کشته نشده بود) باید شما به عقب و پشت سر برگردید؟

انسانها اصلا در طبیعت خودشان آزاد آفریده شده بودند که تنها ] زندگی کنند. [انسان اگر خودش باشد و خودش، اگر مواجه با دشمنهای خودش در طبیعت نشود، طبیعتش اقتضاء می‌کند که فردی و تنها در فضای آزاد، در صحرا و بیابان و جنگلها زندگی کند

پیوندش با خدای متعال محکم و برقرار نمی‌شود مگر آنکه پیوندهای دیگر را ببُرد و قطع کند. بندگی خدا جز با آزادی از غیر خدا میسر نیست. اصلا بندگی خدا مقرون به آزادی است. گفت: نشوی بنده تا نگردی حر نتوان کرد ظرف پُر را پُر اول باید آزاد شد تا بتوان بنده خدا شد. اول باید پیوندهای دیگر را برید تا بتوان پیوند با خدای متعال را مستحکم کرد. اول باید کفر به طاغوت ورزید تا زمینه برای ایمان به خدا فراهم بشود.

خدایی که در لابراتوار در زیر ذره‌بین پیدا بشود، یعنی یک موجود محدود به یک مکان، محدود به یک زمان، دارای تغییر، یعنی یک جزء از اجزای عالم، نه آن موجودی که «فَأینَما تُوَلُّوا فَثَمَ وَجْهُ الله» به هر طرف رو کنید رو به او آورده‌اید. نه تنها خدا را، خیلی چیزهای دیگری داریم که از طریق علمی نمی‌توانیم کشف کنیم. آیا شما زمان را از طریق علمی ـ به همین معنا که عرض کردم ـ آن طور که یک عنصر شیمیایی یا فیزیکی را کشف می‌کنید می‌توانید کشف کنید؟ نه.

ما برای کمی حقوق اعتصاب نکرده‌ایم، یعنی ما برای یک ارزش انسانی اعتصاب کرده‌ایم؛ آن ارزش انسانی وقتی که برقرار بشود همه محرومان به حق خودشان می‌رسند. حق که پیدا شد، ما هم به حق خودمان می‌رسیم.

در سوره اعراف آیه ۳۴ می‌فرماید: «وَ لِکلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌ فَاِذا جاءَ اَجَلُهُمْ لایسْتَأْخِرونَ ساعَةً وَ لایسْتَقْدِمونَ» برای هر امتی و هر جامعه‌ای اجلی و پایانی و زمان مرگی است، آن لحظه مرگشان که برسد نه یک ساعت تأخیر می‌افتد و نه یک ساعت جلو می‌افتد؛ یعنی در لحظه خودش، سر وقت خودش صورت می‌گیرد.

در عالم تصادف وجود ندارد. هرچه را که ما فکر می‌کنیم یک وجود تصادفی دارد، اگر با یک نظر وسیعتر و دقیقتر ملاحظه بشود آن تصادف نیست، یک ضرورت است. تصادف در جایی گفته می‌شود که ضرورتی حاکم نباشد.