کتاب استادی در عشق

کتاب استادی در عشق نوشته دون میگوئل روئیز با ترجمه فرزام حبیبی اصفهانی منتشر شده است. این کتاب راهنمایی عملی در هنر ارتباطات است.

 درباره کتاب استادی در عشق

هزاران سال پیش تولتک‌ها در سرتاسر جنوب مکزیک به عنوان «مردان و زنان خرد» شناخته می‌شدند. انسان‌شناسان از تولتک‌ها به‌عنوان یک قوم یا یک نژاد یاد می‌کنند، اما درواقع تولتک‌ها دانشمندان یا هنرمندانی بودند که جامعه‌ای تشکیل دادند تا به کشف و حفظ خرد معنوی و آیین‌های کهن بپردازند. آنها به‌عنوان استاد (ناوال) و شاگرد در تئوتی هواکان، شهر باستانی اهرام در خارج از مکزیکوسیتی که به «بشر خدا می‌شود» مشهور است، گرد هم آمدند. پس از گذشت سال‌های طولانی، ناوال‌ها مجبور به پنهان کردن خرد باستانی و نگهداری از آن در خفا شدند. فتح قاره توسط اروپایی‌ها به همراه سوءاستفادهٔ افراطی تعدادی از شاگردان این ضرورت را ایجاب کرد که آن دانش را از کسانی دور نگه دارند که آمادگی استفادهٔ عاقلانه از آن را نداشتند، یا آنهایی که ممکن بود عمدآ از آن خرد برای اهداف شخصی خود سوءاستفاده کنند.

خوشبختانه، دانش پنهان تولتک توسط دودمان ناوال‌ها جمع‌آوری و نسل‌به‌نسل منتقل شد. گرچه همچنان در طول صدها سال در پرده‌ای از اسرار پنهان ماند، پیشگویان کهن پیشگویی کردند که هرگاه بازگشت خرد به مردم ضروری باشد، این خرد باز خواهد گشت. 

حالا، دون میگوئل روئیز (ناوالی از تبار ایگل نایت) در این کتاب آماده است تا آموزه‌های قدرتمند تولتک را با ما در میان بگذارد.

خرد تولتک همچون تمام سنت‌های محرمانهٔ موجود در سراسر جهان مقدس، از یکپارچگی ذاتی حقیقت برخاسته است. این مکتب گرچه یک مذهب نیست، به تمام استادان روحانی و معنوی که با علم خود انسان‌ها را آموزش داده‌اند، احترام می‌گذارد. درحالی‌که روح را در بر می‌گیرد و به معنویت می‌پردازد، به‌درستی به‌عنوان راهی برای زندگی و به‌ویژه در دسترس قرار دادن شادکامی و عشق، تعریف شده است.

خواندن کتاب استادی در عشق  را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به کتاب‌هایی درباره عشق، معنویت و آگاهی را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنیم

بخشی از کتاب استادی در عشق

شما نیرویی هستید که با ذهنتان بازی می‌کنید و جسم‌تان را همچون اسباب‌بازی مورد علاقه‌تان به‌کار می‌گیرید تا با آن سرگرم شوید و لذت ببرید. این دلیل بودن شما در اینجاست: بازی کنید و خوش بگذرانید. ما با حق شاد بودن و لذت بردن از زندگی زاده شده‌ایم. برای زجر کشیدن به اینجا نیامده‌ایم. هرکس که می‌خواهد رنج ببرد، به رنج و درد خوش آمده است، اما ما مجبور به رنج کشیدن نیستیم.

پس چرا رنج می‌کشیم؟ زیرا تصور می‌کنیم که رنج بردن امری طبیعی است. بعد، نظام باورها را برای حمایت از آن «حقیقت» خلق می‌کنیم. برخی آموزه‌های تحریف‌شده به ما القا می‌کنند که به این دنیا آمده‌ایم تا زجر بکشیم، که زندگی وادی اشک است. اما حقیقت و تقدیر الهی غیر از این است.

ما انتخاب کرده‌ایم که زجر بکشیم، زیرا رنج کشیدن را آموخته‌ایم. اگر به چنین انتخابی ادامه دهیم، به رنج کشیدن ادامه خواهیم داد. رؤیای سیاره، افسانهٔ انسانیت و تکامل انسان‌ها را در خود دارد و رنج کشیدن در نتیجهٔ این تکامل است. انسان زجر می‌کشد چون می‌داند، چون این آگاهی را کسب کرده است. ما آنچه را باور داریم، در ذهن خود پرورده‌ایم. ما تمام آن دروغ‌ها را می‌شناسیم و چون نمی‌توانیم همهٔ آن دروغ‌ها را به انجام برسانیم، رنج می‌کشیم.

بهشت یا دوزخ حالا و اینجاست. نیازی نیست که منتظر مرگ بمانید. اگر مسئولیت زندگی و اعمالتان را به عهده گیرید، آن‌گاه آینده در دستان شماست و تا هنگامی‌که جسم‌تان زنده است، می‌توانید در بهشت زندگی کنید.

رؤیایی که اغلب انسان‌ها در این سیاره خلق می‌کنند، مشخصآ دوزخ است. این درست یا غلط، خوب یا بد نیست و کسی را نباید سرزنش کرد. آیا می‌توانیم والدین‌مان را سرزنش کنیم؟ نه. هنگامی‌که آنها شما را در کودکی برنامه‌ریزی می‌کردند، تمام تلاش خود را به‌کار بردند. پدر و مادر آنها نیز همین کار را با آنها کردند، یعنی تمام تلاش خود را به‌کار بردند. اگر بچه دارید، شما هم نمی‌توانید بفهمید که چه کار دیگری باید بکنید.