کتاب نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما

«نمی‌توام به تو فکر نکنم سیما» از نثر بسیار ساده‌ای برخوردار است و جامعه به عنوان پررنگ‌ترین طرح در تمام داستان‌های مجموعه به چشم می‌خورد. داستان‌ها به خوبی نشان می‌دهند که نویسنده‌اش درون جامعه زندگی می‌کند و تمام تجربه‌هایش را از همین جامعه بیرون می‌کشد. او با داستان‌هایش می‌گوید که می‌توان از این جامعه و همین زندگی ساده و عاری از هرگونه هیجان روزمره ما که سفر و ارتباط در آن با وضعیت مالی گره خورده و وضعیت مالی نیز دغدغه‌های این مردم را بالا و پایین می‌برد، داستان نوشت و تجربه‌های عمیق داشت. تکنیک و فرم در هیچ کدام از داستان‌ها کم رنگ نیست و به اعتدالی لذت‌بخش رسیده است. برای مثال، تنوع فرم در داستان‌ها رعایت شده اما هیچ کدام از داستان‌ها صرفا یک فرم نیستند. طرح، به عنوان یکی از عناصر دردسرساز در میان داستان‌نویسان ما، در تمام داستان‌ها حضوری روشن دارد. زاویه دیدها هرگز دچار نوسان نمی‌شود و باقی عناصر نیز هرگز بالاتر یا پایین‌تر از آنچه باید باشد نیست. «نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما» شامل هشت داستان کوتاه است. داستان‌هایی که هیچ یک بیش‌تر از ده صفحه نیست و کتاب در کل ۷۵ صفحه‌ است. در «نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما» ویژ‌گی بارز داستان‌ها ساد‌گی آن‌هاست. پلات‌ها خطی و سرراست هستند و نثر هم ـ به غیر از نثر داستان «شرح بر آن نقاش» ـ نثری‌ است شسته‌رفته و بدون بازی‌های زبانی. شاید نویسنده در این کار عمدی داشته و می‌خواسته با حرکت به سمت ساده‌نویسی مخاطبان بیش‌تری را با نوشته‌هایش پیوند بدهد. تنوع پلات‌ها دیگر نکته‌ای ا‌ست که در این مجموعه ‌داستان دیده می‌شود. هر یک از هشت داستان، ماجرایی متفاوت از داستان‌های دیگر، کاراکترها و قصه‌ جدا و مضمون خاص خود را دارد. داستان «نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما» بن‌مایه‌ای سیاسی را می‌پروراند؛ «شرح بر آن نقاش» جنگ را دستمایه قرار داده «و باز به هم‌ این ساد‌گی ا‌ست» راوی قصه‌ یک عشق است و باقی داستان‌ها نیز در همین حال و هوا هستند. پیش از این، حسینی چهار کتاب چاپ کرده بود: «ریخت‌شناسی قصه‌های قرآن»، «یکی از هم‌این روزها ماریا»، «آبی‌تر از گناه» و «به دنبال فردوسی».