کتاب روژی‌یار

فریده خرمی( -۱۳۳۸)، نویسنده است. در بخشی از داستان می‌خوانیم: «پدرم در جوانی عاشق دختر کردی بود به نام روژی‌‌یار. اسم او را روی من گذاشت. جوری صدام می‌‌زد که خیال می‌‌کردم با هر بار صدا زدن هنوز طعم لب‌های او را رو لب‌هاش مزمزه می‌‌کند. دوست داشت صدام کند، خسته نمی‌‌شد از این کار. صدا زدن من براش عادت شده بود، شاید هم یک جور کیف ساده و گذرا نصیبش می‌‌کرد. گَنده‌ دماغ‌‌های ملی‌‌گرا اسمم را دوست نداشتند. می‌‌گفتند پدرت باید اسم فارسی برات انتخاب می‌‌کرد، تو که کرد نیستی. اما برای من فرقی نداشت که اسمم کردی باشد یا ترکی، اصلاً ترک باشم یا تاتار، خودم که انتخاب نکرده بودم. تقدیر مرا پیش از تولدم رقم زده بودند. تره هم خرد نمی‌‌کردم برای قومیت و ملیت و این جور جفنگیات و پرت و پلاها».