تقی مدرسی

سیدمحمدتقی مدرّسی روحانی متولد ۱۳۱۱ در تهران، نویسنده، رمان‌نویس و روان‌پزشک ایرانی است. او از نوجوانی به نویسندگی علاقه داشت، اولین مجموعه داستانش با نام «دائم‌الخمر» را در سال ۱۳۲۵ منتشر کرد. پس از اتمام تحصیل در رشتهٔ پزشکی، شاهکار خود، رمان «یکلیا و تنهایی او» را در سال ۱۳۳۳ نوشت که با برداشتی اسطوره‌وار از داستان‌های عهد عتیق و ارجاعات فراوان به «کتاب مقدس»، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و در سال ۱۳۳۵ به‌عنوان کتاب برگزیده سال مجله سخن انتخاب شد. این رمان که بازتابی از سرخوردگی‌های شخصی و سیاسی پس از کودتای ۱۳۳۲ است، به دلیل زبان توصیفی محکم و روایت منسجم، نام مدرسی را به عنوان داستان‌نویسی مطرح تثبیت کرد و یکی از اولین تجربیات استفاده از اسطوره‌های غیربومی در ادبیات داستانی ایران به شمار می‌رود.

مدرسی در سال ۱۳۳۸ به آمریکا مهاجرت کرد و در رشتهٔ روان‌پزشکی ادامه تحصیل داد و موفق شد در سال ۱۳۴۳ در رشته روان‌پزشکی نوزادان و کودکان از دانشگاه مک‌گیل کانادا فارغ‌التحصیل شود. او در سال ۱۹۶۷ به عضویت دانشکدهٔ روانپزشکی دانشگاه مریلند درآمد و در سال ۱۹۸۲ مرکز تحقیقات نوزادان را در همین دانشگاه بنیان نهاد. از دیگر آثار او می‌توان به «شریفجان، شریفجان»، «کتاب آدم‌های غایب»، «آداب زیارت» و «عَذرای خلوت‌نشین» اشاره کرد. مدرسی در سال ۱۳۴۳ با آن تایلر، رمان‌نویس آمریکایی، ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دو دختر بود. او سرانجام در سال ۱۳۷۶ در ۶۵سالگی بر اثر بیماری سرطان در بالتیمور مریلند درگذشت و کتابخانه شخصی‌اش به دانشگاه دوک اهدا شد.