کتاب صوتی در کتابخانه پیدایش می‌ کنی

کتاب صوتی در کتابخانه پیدایش می‌کنی نوشتۀ میچیکو آئویاما با ترجمه‌ی هادی سالارزهی مجموعه‌ای از چند داستان به‌هم‌پیوسته است که در فضای شهری ژاپن می‌گذرد و شخصیت‌های مختلفی را در مقاطع حساس زندگی دنبال می‌کند. نشر نون نسخه‌ی مکتوب آن کتاب را منتشر کرده است و آوانامه کتاب صوتی را با گویندگی سارا فیض، مهبد قناعت‌پیشه و جمعی از گویندگان منتشر کرده است. این کتاب صوتی در قالب روایت‌هایی شخصیت‌محور، از روزمرگی، کار، رؤیاها و بن‌بست‌های جوانان و میانسالان می‌گوید و کتابخانه‌ی محلی و کتابدار خاص آن را به نقطه‌ی اتصال سرنوشت‌ها تبدیل کرده است.

درباره کتاب در کتابخانه پیدایش می‌ کنی

کتاب در کتابخانه پیدایش می‌کنی داستان چند شخصیت است که هرکدام در نقطه‌ای از نارضایتی، بلاتکلیفی یا خستگی از زندگی روزمره قرار گرفته‌اند و به‌طور غیرمنتظره راهشان به کتابخانه‌ی کوچک یک انجمن محلی باز می‌شود. میچیکو آئویاما در آن کتاب از دل جزئیات زندگی عادی، دغدغه‌های شغلی، روابط و احساس ناکامی، مسیری برای بازنگری در خود و انتخاب‌های تازه ترسیم کرده است. کتابدار عظیم‌الجثه و آرام کتابخانه، سایوری کوماچی، با سؤالات ساده و پیشنهاد کتاب‌های ظاهراً پیش‌پاافتاده، جرقه‌ی تغییر را در ذهن مراجعه‌کنندگان روشن می‌کند. در کتاب در کتابخانه پیدایش می‌کنی هر بخش بر زندگی یک شخصیت متمرکز است؛ از توموکا، دختر بیست‌ویک‌ساله‌ی فروشندۀ پوشاک زنانه در فروشگاه زنجیره‌ای عدن، تا ریو، مرد سی‌وپنج‌ساله‌ی بخش حسابداری یک تولیدی مبلمان که رؤیای داشتن عتیقه‌فروشی خودش را در سر می‌پروراند. آن کتاب با توصیف دقیق محیط کار، روابط همکاران، فشارهای پنهان و خستگی‌های مزمن، نشان می‌دهد چطور یک کلاس ساده‌ی کامپیوتر، یک کتاب کودک، یا حتی یک قاشق عتیقه می‌تواند نقطه‌ی شروع تغییری عمیق باشد. کتاب در کتابخانه پیدایش می‌کنی در قالب فصل‌هایی نسبتاً مستقل پیش می‌رود که هم‌زمان با حفظ استقلال روایی، ازطریق کتابخانه و کتابدار، به‌هم متصل می‌شوند. شنونده در هر بخش با مسئله‌ای تازه روبه‌رو می‌شود: بحران شغلی، فرسودگی، دروغ‌های کوچک برای حفظ تصویر خود، یا فاصله‌ی میان رؤیا و واقعیت؛ و می‌بیند که چگونه مواجهه با کتاب‌ها و آدم‌ها، زاویه‌ی دید شخصیت‌ها را آرام‌آرام تغییر می‌دهد.

خلاصه داستان در کتابخانه پیدایش می‌ کنی

کتاب صوتی در کتابخانه پیدایش می‌کنی بر محور کتابخانه‌ی انجمن محلۀ هاتوری و کتابدار مرموز آن، سایوری کوماچی، شکل گرفته است. توموکا، فروشندۀ جوانی که از کار یکنواختش در فروشگاه عدن خسته شده، برای یادگیری اکسل به کلاس کامپیوتر می‌رود و از همان‌جا پایش به کتابخانه باز می‌شود. او با پیشنهاد کتاب کودک گوری و گورا و یک ماهیتابۀ نمدی، کم‌کم یاد می‌گیرد به مهارت‌ها، تغذیه، نظم خانه و شغلش طور دیگری نگاه کند و از دل همان کار ظاهراً «معمولی» معنا و رشد بیرون بکشد. در بخش بعدی، ریو، کارمند حسابداری سی‌وپنج‌ساله، میان رؤیای داشتن عتیقه‌فروشی و واقعیت کار اداری گیر کرده است. او هم مانند دیگر شخصیت‌ها با مسئله‌ی انتخاب، ترس از تغییر و فشار روابط روبه‌رو است و مسیرش به‌نوعی به کتابخانه و مواجهه با گذشته و خواسته‌های واقعی‌اش گره می‌خورد.

چرا باید کتاب در کتابخانه پیدایش می‌ کنی را بشنویم؟

کتاب صوتی در کتابخانه پیدایش می‌کنی با تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره نشان می‌دهد تغییر لزوماً از تصمیم‌های بزرگ شروع نمی‌شود، بلکه از یادگرفتن یک مهارت ساده، پختن یک کیک، یا خواندن دوبارۀ یک کتاب کودک آغاز می‌شود. شنونده در خلال داستان‌ها با شکل‌های مختلف نارضایتی شغلی و بلاتکلیفی آشنا می‌شود و می‌بیند چگونه بازتعریف رؤیاها و مهارت‌ها می‌تواند مسیر تازه‌ای بسازد.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به کسانی پیشنهاد می‌شود که از کار روزمره خسته شده‌اند، در انتخاب شغل یا مسیر زندگی مردد هستند، یا به داستان‌هایی علاقه‌مندند که در فضای شهری معاصر، از کتابخانه‌ها، کتاب‌ها و تغییرات آرام درونی می‌گویند. همچنین برای علاقه‌مندان به ادبیات ژاپن و روایت‌های شخصیت‌محور مناسب است.

بخشی از کتاب در کتابخانه پیدایش می‌ کنی

«کتابخونه. چه واژۀ خوش‌آوایی. خیلی آرامش‌بخش است. احساس می‌کنم دوباره دانشجو شده‌ام. کتابخونه... «من اجازه دارم از اونجا کتاب امانت بگیرم؟» «البته. هرکسی که تو این محله زندگی می‌کنه می‌تونه تا سقف شش کتاب رو به مدت دو هفته امانت بگیره. فکر کنم قانونش همین باشه.» سپس آن پیرمرد از خانم گانو کمک خواست و او هم رفت تا کمکش کند. من هم عناوینی که خانم گانو گفته بود را یادداشت کردم و از آنجا بیرون رفتم. *** کتابخانه هم در طبقۀ همکف واقع شده بود. از دو سالن اجتماعات و اتاقی که کنار آشپزخانۀ کوچکی واقع شده بود و سبک ژاپنی‌ای داشت عبور کردم و درنهایت به در بزرگی رسیدم که واژۀ کتابخانه به‌زیبایی روی سردر آن نقش بسته بود. ردیف‌های طولانی‌ای از قفسه‌های کتاب محوطه‌ای به اندازۀ یک کلاس درس را پر کرده بودند. میزی در سمت چپ در ورودی قرار داشت و عبارت «امانت گرفتن و بازگشت» روی آن نوشته شده بود. نزدیک پیشخوانی که روبه‌روی در ورودی قرار داشت دختر کوتاه‌قامتی که پیش‌بندی به رنگ آبی تیره داشت، مشغول مرتب کردن کتاب‌هایی درون یک قفسه بود. به او نزدیک شدم و با کم‌رویی پرسیدم: «ببخشید، کتابای شاخۀ کامپیوتر رو از کجا می‌تونم پیدا کنم؟» سرش را با عجله بالا آورد، گونه‌هایش از خجالت گل انداخت. دخترک چشم‌های بزرگی داشت و موهایش را دم‌اسبی پشت سرش بسته بود که با حرکت سرش به این‌طرف و آن‌طرف تاب می‌خورد.»