کتاب صوتی دختران گمشده پاریس

کتاب صوتی دختران گمشده پاریس نوشتهٔ پم جنوف و ترجمهٔ رویا صهبایی است. گویندگی این کتاب صوتی را تارا تیمورزاده انجام داده و رمانو آن را منتشر کرده است؛ کتابی دربردارندهٔ یک رمان آمریکایی و تاریخی.

درباره کتاب صوتی دختران گمشده پاریس

کتاب صوتی دختران گمشده پاریس (The lost girls of Paris) در قالب رمانی آمریکایی از زنانی حرف می‌زند که در تمام‌شدن جنگ جهانی دوم نقش اساسی داشتند. داستان این اثر صوتی که از کتاب‌های پرفروش نیویرک تایمز بوده است، از جایی شروع می‌شود که «گریس» به‌طور اتفاقی یک بسته عکس را داخل چمدانی در ایستگاه راه‌آهن پیدا می‌کند؛ چمدانی که بعدها معلوم می‌شود متعلق به زنی است به نام «النور تریگ». النور تریگ، مأمور بلندپایهٔ یکی از سازمان‌های مخفی در زمان جنگ جهانی دوم، صبح همان روز در حادثه‌ای مقابل ایستگاه راه‌آهن کشته می‌شود. گریس در تلاش برای پیداکردن بازماندگان او متوجه می‌شود که عکس‌های داخل چمدان، متعلق به زنانی است که ظاهراً هیچ‌کس اطلاعی دربارهٔ سرنوشت آن‌ها ندارد.

شنیدن کتاب صوتی دختران گمشده پاریس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب صوتی را به دوستداران ادبیات داستانی آمریکا و قالب رمان تاریخی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره پم جنوف

پم جنوف (Pam Jenoff) نویسندۀ چندین کتاب داستانی تاریخی، دارای مدرک امور بین‌الملل از دانشگاه جرج واشنگتن و مدرک تاریخ از کمبریج و مدرک JD از UPenn است. رمان‌های او از تجربیاتش در پنتاگون و دیپلمات وزارت امور خارجه در امور هولوکاست در لهستان الهام گرفته شده است. رمان تاریخی «دختران گمشده پاریس» یکی از آثار اوست.

بخشی از کتاب صوتی دختران گمشده پاریس

«یک ماه بعد، گریس از دفتر کار «بلیکر و پسران» بیرون آمد و با مترو خودش را به خیابان چهل و دوم رساند. آن جا و در نبش خیابان، مارک را دید که منتظرش ایستاده است. «تو می‌دونی چطور همیشه جلوی راه من سبز بشی!»

سربه‌سرش می‌گذاشت. آن‌ها از قبل قرار گذاشته بودند که یکدیگر را در آن جا ببینند. بعد از اینکه بی‌خبر در دفتر کار فرانکی از او جدا شد و به دیدن ماری رفت و بعد از اینکه فهمید چطور می‌تواند تا به او کمک کند، دوباره پیش مارک برگشت؛ ولی مارک رفته بود. به فرانکی گفته بود که باید برای کارش به واشنگتن برگردد.

گریس تماس گرفت تا عذرخواهی کند. دلش نمی‌خواست مارک فکر کند که با آمدن به محل کارش او را فراری داده است. اتفاقاً دقیقاً برعکس، این دیدار برای گریس معنای زیادی داشت. مارک پشت تلفن گفت که او را درک می‌کند؛ ولی واقعاً باید به واشنگتن برگردد؛ اما قول داد بار دیگر که قرار است به نیویورک بیاید، حتماً به او خبر بدهد.

و واقعاً به قولش عمل کرد. شب گذشته تماس گرفت و گفت که برای کاری به آن جا می‌آید و پرسید که آیا می‌توانند با هم دیدار کنند؟ گریس بلافاصله جواب مثبت داد و تمام روز - که انگار طولانی و کشدارتر از تمام روزهای دیگر می‌گذشت - سعی کرد تا فر موها و آرایش صورتش را به هم نزند. به‌خاطر دیدارش، بی‌نهایت هیجان‌زده بود. این ملاقات‌های چند هفته یک ‌بار، بدون اینکه باعث غافلگیری یا بار روانی بشود، خیلی لذت‌بخش و شیرین بود.»