کتاب صوتی جهشی در زندگی شما

کتاب صوتی جهشی در زندگی شما یا اهمال‌کاری نکنید و جسورانه زندگی کنید نوشته تامی بیکر است. این کتاب را انتشارات بذر خرد با ترجمهٔ ناهید سپهرپور و گویندگی فریبا فصیحی‌تاش منتشر کرده است. هرکسی که می‌داند زندگی باشکوه‌تری در انتظار اوست و آمادهٔ خلق آن است، باید این کتاب را بخواند!

درباره کتاب صوتی جهشی در زندگی شما

تامی بیکر می‌گوید جهشی در زندگی شما هست که همواره آن را به تعویق انداخته‌اید و دارد شما را می‌کُشد. این کتاب به موضوعی جالب در حوزهٔ موفقیت می‌پردازد و سعی می‌کند کمکمان کند تا این جهش را بیابیم و به سمت آن برویم. چرا که اگر این اتفاق نیفتد و دست روی دست بگذاریم، این تعلل‌ها و در حاشیهٔ امن ماندن ما را در حسرت فرو می‌برد و این حسرت، امید، انگیزه و تمام انرژی‌ ما برای پیشرفت را می‌گیرد و زندگی‌مان را به‌سوی نابودی می‌برد.

آموزه‌های این کتاب ما را به خلق نتایجی عظیم در زندگی‌ سوق می‌دهد و چشم‌انداز نوینی از زندگی را پیش روی ما قرار می‌دهد تا بتوانیم به بهترین نحو از ظرفیت‌های خود بهره‌مند شویم. در این کتاب چهار نوع جهش اساسی در زندگی بررسی می‌شود. جهش در کسب‌وکار، جهش فیزیکی، جهش معنوی و جهش ارتباطی.

در کتاب جهشی در زندگی شما متوجه می‌شویم که برای این راه به چه چیزهایی نیاز داریم و چه چیزهایی را از قلم انداخته‌ایم. این مسیر ملزوماتی نیاز دارد که از قبل باید آماده شوند. ملزوماتی مثل شهامت داشتن، ریسک‌کردن، خودشناسی، شور و هیجان، رؤیاپردازی و باور به این که همیشه زنده نخواهیم بود و باید از وقتی که خداوند در اختیار ما گذاشته به بهترین شکل ممکن استفاده کنیم. به گفتهٔ نویسنده، بزرگ‌ترین ریسک در زندگی، ریسک نکردن است.

کتاب صوتی جهشی در زندگی شما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به کتاب‌های توسعهٔ فردی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب صوتی جهشی در زندگی شما

«راه می‌روم تا به محوطهٔ وسیعی می‌رسم ــ جایی شبیه یک زمین فوتبال قدیمی و بلافاصله به سمت آن کشیده می‌شوم. شاید فقط می‌خواهم آن روزهای باشکوهی را که اتفاق نیفتادند دوباره زنده کنم، اما وارد زمین می‌شوم. و حالا بی‌آن‌که فکر کنم، با هر آنچه دارم، برای زندگی‌ام می‌دوم ــ با شورت و پیراهن برند میشل کورس. چرخهٔ راه رفتن و دویدن را چندین بار تکرار می‌کنم، به این فکر نمی‌کنم که چه کسی ممکن است شاهد این صحنه باشد: هرچه نباشد این‌جا نیویورک است.

وقتی هر ذره از انرژی‌ام را مصرف می‌کنم، روی یک صندلی می‌نشینم. و همین جاست که احساس شکست می‌کنم ــ سیل اشک از چشم‌هایم جاری می‌شود. نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم. احساس تنهایی می‌کنم. احساس خستگی می‌کنم. احساس گسستگی می‌کنم. ابزارهایی که مدت‌ها از آن‌ها استفاده کرده‌ام دیگر کارایی ندارند؛ و برای نخستین بار، با خودم روراست هستم. از جایی که در آن زندگی می‌کنم نفرت دارم. از مردم متنفرم. از این انرژی متنفرم. از این نگرش متنفرم.

احتیاج دارم بیرون بروم.

بی‌آن‌که فکر کنم، گوشی‌ام را بیرون می‌آورم و دگمهٔ بزرگ قرمز را فشار می‌دهم. ضبط صدا آغاز می‌شود. به مدت چهار و نیم دقیقهٔ بعدی، هرچه را به ذهنم می‌رسد می‌گویم. با جزئیات شرح می‌دهم که درعرض یک سال می‌خواهم کجا باشم. و برای نخستین بار، می‌توانم آن را ببینم و احساس کنم. واقعی است؛ و اکنون زمانش رسیده است.»