کتاب درخت ارتباط

درخت ارتباط؛ چگونه حرفه‌ای و مؤثر ارتباط برقرار کنیم؟ کتابی نوشته معاد مدیرزاده است که در انتشارات پارسیان البرز به چاپ رسیده است.

درباره کتاب درخت ارتباط

ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که نیاز داریم با افراد مختلف در ارتباط باشیم. اعضای خانواده، دوستان، آشنایان، همکاران، فروشنده، راننده تاکسی و...، افرادی هستند که در طول شبانه‌روز با آنها سروکار داریم. در چنین جامعه‌ای برقراری ارتباط مؤثر با افراد مختلف لازم و ضروری است. قبل از برقراری ارتباط با دیگران لازم است دو نکته را درنظر بگیریم. نکته اول اینکه ما چه باور و نگرشی نسبت به خودمان داریم و نکته دوم این است که با چه دیدی به دیگران نگاه می‌کنیم. به همین خاطر در این فصل به‌طور مفصل به این دو نکته -ادراک و خودپنداره- خواهیم پرداخت؛ چون ریشه و اساس ارتباط مؤثر هستند.

درختی که از ریشه مشکل دارد هرچه قدر هم که به شاخ و برگش رسیدگی کنید، فایده‌ای ندارد و پس از مدتی خشک می‌شود. ارتباط مؤثر هم مانند یک درخت است که باید از ریشه بررسی شود. اگر مشکلات به صورت ریشه‌ای بررسی شوند، می‌توانیم امیدوار باشیم که در آینده بتوانیم ارتباط مؤثر و قدرتمندی با اطرافیان خود برقرار کنیم.

 معاد مدیرزاده در این کتاب این درخت ارتباط را بررسی کرده و آسیب‌ها و آفت‌های قسمت‌های گوناگون آن همچون ریشه، تنه، شاخه‌ها، برگ‌ها و میوه‌های آن را برشمرده و برای انها راهکار داده است.

 خواندن کتاب درخت ارتباط را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به کتاب‌های رشد فردی و موفقیت مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب درخت ارتباط

چرا خودپنداره مهم است؟

ریشه بیشتر رفتارهای ما به خودپنداره و تصوری که نسبت به خودمان داریم برمی‌گردد و یکی از مهم‌ترین مباحثی است که در ارتباط مؤثر، اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس ما تأثیر دارد. اگر ما حس بهتری نسبت به خودمان و توانمندی‌هایمان داشته باشیم و خودمان را دوست بداریم و با تمام محدودیت‌ها و نقطه‌ضعف‌هایی که داریم، خودمان را بپذیریم، عزت‌نفس و اعتمادبه‌نفس ما نیز افزایش خواهد یافت. افرادی که خودشان را دست‌کم می‌گیرند و نمی‌توانند به‌درستی ابراز وجود کنند به خاطر این است که دید درستی نسبت به خودشان ندارند.

قسمت اعظم تصوری که ما نسبت به خودمان داریم، به تصوری که دیگران نسبت به ما دارند، بر می گردد؛ یعنی اگر پدر یا مادری کودک خود را توانمند و باارزش بدانند، کودک نیز این تصور را نسبت به خودش خواهد داشت و برعکس آن نیز صادق است. حتی ممکن است تصوری که دیگران نسبت به ما دارند از تصوری که ما نسبت به خودمان داریم قوی‌تر باشد. بدان معناست که خیلی وقت‌ها ما خودمان را باور داریم، اما واکنش‌هایی که اطرافیان نسبت به رفتار ما از خودشان نشان می‌دهند، می‌تواند خودپنداره ما را به‌طورکلی تغییر دهد.

کودک در مسیر رشد مرتب خودش را با پدر، مادر، خواهر، برادر، همسایه‌ها و سایر اطرافیان مقایسه می‌کند. اگر برادر یا خواهرش از خودش باهوش‌تر باشند و پدر و مادر به‌درستی با این قضیه برخورد نکنند، ممکن است کودک، خود را کم‌هوش یا بی‌استعداد تصور کند. یا اگر اطرافیان او خانه و ماشین زیباتر و امکانات بیشتری داشته باشند، ممکن است خود را فقیر تصور کند. مقایسه یکی از اصلی‌ترین موارد در ایجاد خودپنداره ضعیف یا قوی است.

یکی دیگر از مهم‌ترین عوامل ایجاد خودپنداره، الگوبرداری از دیگران است. ما از همان دوران کودکی دوست داریم از پدر، مادر، خواهر، برادر و اطرافیان خود تقلید کنیم و بخشی از الگوهای رفتاری آنها را انتخاب می‌کنیم. تحقیقات نشان می‌دهد که تقلیدکردن و همانندسازی می‌تواند باعث ایجاد یا تغییر خودپنداره شود.

بنابراین خانواده مهم‌ترین رکن در ایجاد خودپنداره است. هرگونه نقص و ایرادی که در شیوه تربیتی پدر و مادر و نحوه رفتار با کودک وجود داشته باشد، می‌تواند تأثیر نامطلوبی در خودپنداره کودک بگذارد. به‌طورکلی افرادی که خودپنداره قوی دارند، والدینی داشته‌اند که این ویژگی‌ها و خصوصیات را داشته‌اند.