کتاب فراتر از جنون

کتاب فراتر از جنون نوشته سید مرتضی امیری است. این کتاب را انتشارات خودنویس منتشر کرده است. کتاب فراتر از جنون شما را به فضایی عجیب می‌برد، دنیایی سوررئالی که مرز خیال و واقعیت است.

درباره کتاب فراتر از جنون

فراتر از جنون یک رمان سورئال و جنایی‌ است. که داستان آن چندین سال قبل‌، در شهری دور افتاده رخ می‌دهد. موضوع اصلی رمان نیر در اصل پرده‌برداری از یک ماجرای مرموز بعد از گذشت پنج سال است و درون مایه اصلی آن تقابل دیدگاه های مختلف انسان‌ها با یک‌دیگر است.

فراتر از جنون دقیقاً همان جایی است که دیگر فکر نمی‌کنی و درکی از اطراف نداری. فراتر از جنون یعنی یک جنازه که نفس می‌کشد یا یک نابینا که تماشا می‌کند. همه‌چیز زمانی‌که انسان به فراتر از جنون می‌رسد می‌تواند تبدیل به یک توهّم شود و مانند دروغی کثیف، رنگ حقیقت به خود بگیرد.

خواندن کتاب فراتر از جنون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پرهیجان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب فراتر از جنون

خوب به خاطر دارم که گاهی می‌گفت دلم برای همسرم تنگ شده است؛ دلم می‌خواهد مانند قبل او را به آغوش بکشم و تا ابد به چشمانش خیره شوم. انگار دوباره تبدیل به آن انسان سابق شده بود، تاآنکه یک روز ناگهان موضوع حرف‌هایش عوض شد. از آن روز به بعد تنها دربارهٔ انتقام فکر می‌کرد و می‌گفت آن‌کسی را که این بلاها را سر او آورده خواهد کشت، آن‌هم با یک چاقوی کُند! می‌گفت می‌خواهم زجرکشیدنش را با چشمانم تماشا کنم، می‌خواهم ببینم چگونه مانند یک حیوانِ دست‌وپابسته در مقابل چشمانم جان می‌دهد. از حرف‌هایش به‌خوبی حس کینه و انتقام را احساس می‌کردم؛ تاآنکه یک روز کلمه‌ای به زبان آورد و بعدازآن برای همیشه سکوت کرد. هنوز هم بعد از گذشت سال‌ها از شنیدن آن کلمه وحشت دارم و نمی‌خواهم آن را با کسی در میان بگذارم؛ اما سکوت او از هر کلمهٔ دیگری ترسناک‌تر بود. انزوا تمام وجودش را آرام‌آرام فرا گرفت و کاری از دست هیچ‌کس ساخته نبود. تا این اواخر از کنج اتاق تکان نمی‌خورد. انگار دیگر برای زنده‌ماندن نیازی به آب و غذا نداشت. همین باعث شد تا آن‌هایی که پشت اتاق بودند غذاهایش را متنوع‌تر کنند؛ اما بازهم فایده‌ای نداشت و او لب به غذا نمی‌زد. اگر از پشت میز بلند شوم و از این فاصله نگاهی به جدول زمان‌بندی بکنم، دیروز دقیقاً هزاروهفت‌صدوشصت‌ویکمین‌روزی بود که از حبس‌شدن او داخل آن اتاق می‌گذشت. هرچند خودش این‌ها را نمی‌دانست؛ اما قطعاً گذر زمان را احساس می‌کرد. ماهی یک‌بار زمانی‌که به خواب می‌رفت چند نفر مخفیانه وارد اتاق می‌شدند و بعد از بی‌هوش‌کردن او با یک سرنگ، ریش‌هایش را کوتاه می‌کردند و دستی به سرورویش می‌کشیدند. به نظرم اگر از اوّل، تقویم یا زمانی برای خودش درست می‌کرد، زودتر می‌توانست بفهمد چه روزی از ماه آن افراد برای اصلاح‌کردن مویش به سراغش می‌آمدند. آن‌موقع می‌توانست خودش را به خواب بزند و زمانی‌که آن افراد سعی می‌کردند او را بی‌هوش کنند، با آن‌ها درگیر شود و از دستشان فرار کند. اگرچه آخرِسر در کنج اتاق برای خودش یک تقویم کوچک درست کرد؛ اما دیگر خیلی دیر شده بود؛ شاید هم نه خیلی و فقط کمی... هیچ‌کس فکر نمی‌کرد آن تقویم چیز مهمی باشد و بی‌اهمیت از کنار آن می‌گذشت؛ تاآنکه دو شب قبل همه متوجه فاجعه‌ای بزرگ و جبران‌ناپذیر شدند. او بعد از گذشت ماه‌ها، شب‌هایی که به سراغش می‌آمدند را پیدا کرد و شب قبل برای اوّلین‌بار موفق به فرار شد. هیچ‌کس حتّی در خواب فکرش را هم نمی‌کرد؛ اما آن فاجعه که همه از آن گریزان بودند اتّفاق افتاد. اگرچه شخصاً مطمئن بودم یک روز فرار می‌کند؛ اما هرگز انتظار نداشتم فرارش تا این حد طولانی شود. بگذریم ...

به‌هرحال او موفق به فرار شد و احتمالاً همین حالا سرگردان در شهر به دنبال خانهٔ همسرش می‌گردد. مطمئنم این خبر او را دیوانه می‌کند. اگرچه او همین‌حالا هم دیوانه است؛ اما دیوانه‌ترش می‌کند.