کتاب سرنوشت جنازه‌ی رضا شاه

کتاب سرنوشت جنازه‌ی رضا شاه نوشته ابوالفضل طاهریان ریزی درباره کارها، فعالیت‌ها و اقداماتی است که رضاشاه پهلوی در دوران سلطنت خود انجام داد. 

درباره کتاب سرنوشت جنازه‌ی رضا شاه

رضا پهلوی ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ در آلاشت متول شد و ۴ مرداد ۱۳۲۳ چشم از دنیا فرو بست. او از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۰۴ نخصت‌ وزیر ایران بود و در سال ۱۳۰۴ به سلطنت ایران رسید و سلطنت پهلوی را بنیان نهاد. او تا سال ۱۳۲۰ پادشاه ایران بود و اقدامات و فعالیت‌های بسیاری انجام داد. اما بسیاری از اقداماتش را هم با روش دیکتاتوری جلو برد. ابوالفضل طاهریان ریزی در کتاب سرنوشت جنازه‌ی رضا شاه از زندگی او، اقدامات و فعالیت‌هایی که انجام داده است، نوشته است. 

کتاب سرنوشت جنازه‌ی رضا شاه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان به مطالعه کتب تاریخی کتاب سرنوشت جنازه‌ی رضا شاه را خواندنی می‌یابند.

بخشی از کتاب سرنوشت جنازه‌ی رضا شاه

رضاشاه اهل تهران و پرورده این شهر بود. مادرش او را زمانی که کودک شیرخواره‌ای بود از شهرستان سوادکوه به تهران آورد. رضا در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ هجری خورشیدی در روستای آلاشت از توابع سوادکوه مازندران زاده شد. پدرش داداش بیک سوادکوهی، یاور فوج سوادکوه بوده‌است. 

آگاهی کامل و دقیقی از تبار و نیاکان رضاشاه در دست نیست. مادرش نوش‌آفرین، اهل تهران و تا مرگ داداش بیک ساکن آلاشت بود مرگ عباسعلی و ناسازگاری اعضای خانواده همسرش که تولد این فرزند را بد یمن می‌دانستند موجب شد به همراه کودک نوزاد خود از آلاشت به تهران نزد برادر و دیگر اقوام خود مهاجرت نماید. به این خاطر مادر پس از مدتی نوزاد شش ماهه را برداشت و راه تهران را در پیش گرفت. در این سفر رضای نوزاد در راه سخت میان مازندران و تهران به شدت بیمار شد و با رسیدن به گردنه و کاروانسرای گدوک در فیروزکوه، نوزاد یخ زد و مادر و سایر همسفران وی را مرده پنداشتند. بنابراین او را از مادر جدا نموده و برای دفن در روز بعد، او را در طویله‌ای کنار یونجه‌ها گذاشتند. گرمای محیط موجب شد تا کودک مجدداً جانی بگیرد و اطرافیان را متوجه خود کند. کودک پس از مداوا توسط کاروان بعدی به مادر رسانده شد.

این داستان را رضاشاه بارها در دوران پادشاهی و در هنگام ساخت راه‌آهن شمال برای اطرافیان از جمله محمدعلی فروغی و حسن اسفندیاری نقل نموده است رضا و مادرش در محله سنگلج در نداری و تهیدستی زندگی می‌کردند. مخارج زندگی آنان تا هفت سالگی رضا بر عهده سرهنگ ابوالقاسم آیرم‌لو بود. او در آن زمان بنام ابوالقاسم بیک، خیاط قزاقخانه بود. پس از مرگ وی سرتیپ نصرالله‌خان آیرم زندگی آنان را اداره می‌کرد.