کتاب محدودیت صفر، آیین بخشش

محدودیت صفر، آیین بخشش (هواُپونوپونو) اثر اولریک امیل دوپری کتابی برای دستیابی به آرامش و کامیابی در زندگی است.

هواُپونوپونو که در اصل رویکردی برای بخشش، رهایی، و آرامش روح در میان بومیان هاوایی بوده، در مکان‌های دیگری مانند ساموا، تاهیتی و نیوزیلند نیز رایج بوده است، اما اکنون به لطف کتاب‌های ارزنده‌ای که در این زمینه نگاشته و به زبان‌های مختلف برگردانده شده است، کمتر افرادی را می‌توان یافت که از این هنر چیزی نشنیده باشند.

این راهبرد به قدری آسان و عمیق است که تا فرد آن را در زندگی خود به کار نبندد و آرامش ناشی از آن را احساس نکند، نمی‌تواند باورش کند. اما هنگامی که این اتفاق افتاد، شخص دیگر نیازی به دست آویختن به دیگر راه‌حل‌ها و قدم گذاردن در دیگر مسیرها را نخواهد داشت. 

 درباره کتاب محدودیت صفر، آیین بخشش

کتاب پیش رو هواُپونوپونو را به شیوه‌ای روایی و زیبا با بیان داستان‌هایی ساده معرفی می‌کند و راهی نجات‌بخش را پیش روی خواننده می‌گذارد. راهی که در آن عشق، مسئولیت‌پذیری، بخشش و سپاسگزاری را وارد زندگی شما کرده، و خویشتنی فروتن، قلبی فراخ و چشمی زیبابین را به شما عرضه می‌دارد.

اگر ما بتوانیم بپذیریم که ذهن ما مجموعه‌ای از افکار، احساسات، گفتارها و رفتارهای گذشته است، و تصمیمات و زندگی امروز ما بر اساس همان خاطرات گذشته رنگ و شکل می‌گیرد، آن‌گاه می‌توانیم ببینیم که چگونه حذف و پاکسازیِ آن خاطرات، زندگی، خانواده و جامعه‌مان را تغییر می‌دهد. اگر بخواهیم شاهد این تغییر در اطراف‌مان باشیم باید وارد عمل شویم. پس تردید نکنید؛ خود را به هواُپونوپونو بسپارید.

خواندن کتاب محدودیت صفر، آیین بخشش را به چه کسانی یپشنهاد می‌کنیم

 همه دوست‌داران کتاب‌های موفقیت و انگیزشی را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنیم.

 بخشی از کتاب محدودیت صفر، آیین بخشش

هواُپونوپونو یک روش روحانی- معنوی برای پالایش است که ما را از ترس‌ها و نگرانی‌ها، الگوهای مخرّب روابط و هرگونه تعصب دینی و الگوهایی که در تناقض با رشد فردی و روحانی ما است می‌پالاید. این شیوه انسدادهای درون افکار و ساختار سلول‌های ما را باز می‌کند، چون اندیشه‌های ما در قالب جسم‌مان هویدا می‌شود. این تغییر الگو است.

این روش ریشهٔ هاواییایی دارد و بر مبنای این درک استوار است که ما در جهانی از فراوانی زندگی می‌کنیم و خداوند («آکوا۱۲»، خاستگاه اصلی) می‌خواهد ما از این فراوانی و کمال لذت ببریم. با این وجود آن‌چه که مانع تجربهٔ ما از فراوانی واقعی، هم‌بستگی عاشقانه، ثروت درون، رشد روحانی و سلامتی کامل می‌شود، خویشتن خود ما است. اندیشهٔ ما که بر مبنای تجربیات زیادی بنا و تقویت شده، مدت مدیدی است که اعتبار خود را از دست داده است. وابستگی دائمی آن به ترس‌ها و نگرانی‌ها، به قضاوت‌ها، تردیدها و منفی‌نگری‌ها، تجربهٔ ما را از کمال خودمان با شکست مواجه می‌کند.

هنگامی‌که ما می‌فهمیم چه کسی هستیم و قدرتی را که داریم کشف می‌کنیم، درمی‌یابیم که هیچ‌چیز برای ترسیدن وجود ندارد. همیشه از ما مراقبت می‌شود. ما همیشه محافظت می‌شویم. همهٔ ما از ترس رنج می‌بریم، حتی می‌توانیم بگوییم که این یک بیماری است. ما معتاد به ترس و رنج هستیم. ترجیح می‌دهیم رنج بکشیم چون برایمان آشنا است، می‌دانیم چه حسی دارد. علی‌رغم رنج کشیدن، احساس راحتی داریم. ترس یک آشنای دائمی است. وقتی ما جرأت می‌کنیم با ترس‌هایمان مواجه شویم و آن‌ها را رها کنیم، به‌سوی دیگر تونل می‌رسیم. نور را می‌بینیم. ما تشخیص می‌دهیم که چه‌چیزی درست است و نه‌تنها احساس پیروزی و رضایت از خودمان داریم، بلکه به عقب می‌نگریم و می‌بینیم آن‌قدر هم که تصور می‌کردیم وحشتناک نبوده است.

تصور کنید که در هر دست‌تان سنگ بزرگی گرفته‌اید. اگر من بخواهم به شما مقداری پول بدهم، باید ابتدا سنگ‌ها را کنار بگذارید. همین موضوع به الگوها و تعصبات ما، ارزش‌ها و داده‌های جهان نیز اعمال می‌شود. کلید توانایی دریافت چیزی، توانایی رها کردن چیز دیگری است، در ایمان به این‌که ما در صورت رها کردن آسیب یا خسارتی نمی‌بینیم.

آیین بخشش هواُپونوپونو، عشق ورزیدن در عمل است. شما خود و دیگران را به‌خاطر هر نوع خسارتی که رسانده‌اید یا به‌خاطر این‌که هنگام نیاز نتوانسته‌اید کمک کنید، می‌بخشید. «درست کردن چیزها به درستی» یک فرایند سادهٔ چهارمرحله‌ای است که به شما کمک می‌کند یاد بگیرید خود را بی‌قیدوشرط ببخشید، عشق بورزید و همچنین اوضاع را بهتر کنید. مثل این است که هارددیسک کامپیوترتان را دوباره فرمت‌بندی کنید. این کار همهٔ داده‌هایی که زندگی‌تان را آهسته و مشکل کرده است، حذف می‌کند. اگر چیزی ما را آزار می‌دهد و ما درون خودمان احساس ناهماهنگی می‌کنیم، و مشکل یا مسأله‌ای را تشخیص می‌دهیم، همیشه می‌توانیم یک هواُپونوپونوی ساده شده را انجام دهیم.