کتاب هفت درس کوتاه درباره‌ی فیزیک

هفت درس کوتاه درباره فیزیک نوشته پروفسور کارلو روولی، فیزیکدان نظری ایتالیایی است. او در این کتاب هفت درس ساده و کوتاه درباره فیزیک، کائنات، ذرات، زمان، گرما و فضا می‌دهد.

 درباره کتاب هفت درس کوتاه درباره فیزیک

کارلو روولی در مجموعهٔ این هفت درس شرحی گذرا از شگفت‌انگیزترین جنبه‌های انقلابی که در قرن بیستم در علم فیزیک به وقوع پیوسته و نیز مسئله‌ها و رازهایی که از پس این تحول عظیم در این حوزه به وجود آمده است را به خواننده ارائه می‌کند.

درس نخست با عنوان "زیباترین نظریه" به بحث در خصوص نظریهٔ نسبیت عام انشتین می‌پردازد. در درس دوم مکانیک کوانتوم، که دربردارندهٔ حیرت‌آورترین جنبه‌های فیزیک نوین است مطرح می‌شود. درس سوم از کائنات و معماری جهانی که ما انسان‌ها در آن سکونت داریم سخن به میان آورده و در درس چهارم ذرات بنیادی مورد بحث واقع شده‌اند. محتوای درس پنجم در خصوص گرانش کوانتوم و تلاش‌هایی است که اخیراً در جهت پی‌ریزی آمیزه‌ای از عمده‌ترین یافته‌های کوانتومی قرن بیستم صورت پذیرفته است. درس ششم دربارهٔ احتمال و نیز گرمای سیاه‌چاله‌هاست، و درنهایت درس هفتم این کتاب به خود ما بازمی‌گردد و از ما این سؤال را می‌پرسد که چگونه ممکن است در پرتو چنین جهانی که علم فیزیک توصیف کرده، ما انسان‌ها بتوانیم در مورد وجود و هستی خود تفکر کنیم.

درس‌هایی که در این کتاب گردآوری شده‌اند شرحی از مجموعه مقالاتی است که روولی در یک روزنامهٔ ایتالیایی به‌صورت ضمیمه به چاپ می‌رسانده است. 

خواندن کتاب هفت درس کوتاه درباره فیزیک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 پژوهشگران، دانشجویان و علاقه‌مندان فیزیک مخاطبان اصلی این کتاب‌اند. 

 درباره کارلو روولی

کارلو روولی فیزیکدانی نظری ست که یافته‌ها و تحقیقات وی تأثیر بسزایی بر فیزیک فضا-زمان داشته است. این فیزیکدان ایتالیایی در کشورهای ایتالیا و آمریکا دارای سابقه فعالیت بوده و در حال حاضر هدایت گروه تحقیقاتی گرانش کوانتومی در مرکز فیزیک نظری مارسی را بر عهده دارد. هفت درس کوتاه درباره فیزیک خیلی زود پس از انتشار عنوان پرفروش‌ترین کتاب را در ایتالیا به خود اختصاص داد. این اثر تاکنون، یعنی در کمتر از یک سال، به بیست‌وچهار زبان ترجمه شده است.

 بخشی از کتاب هفت درس کوتاه درباره فیزیک

در سال ۱۹۱۳ نیلز بور، فیزیکدان دانمارکی آغازگر شکوفایی و تکوینی بنیادین در نظریهٔ مکانیک کوانتوم شد. بور چنین نتیجه گرفت که انرژی الکترون‌ها در اتم، همانند انرژی نور که پیش‌تر مورد بحث واقع شد، در مقادیر کوانتایی مشخصی قرار می‌گیرد و مهم‌تر اینکه این الکترون‌ها تنها قادرند با انرژی‌های ثابتی و از طریق جذب یا نشر فوتون‌هایی با بسامدهای مشخص بین مدارهای اتمی جهش کنند؛ و این‌ها همان "جهش‌های کوانتومی" معروف هستند.

باری درپی این یافته‌های نوین، گروهی از خبره‌ترین نوابغ قرن در مؤسسهٔ نیلز بور در کپنهاگ دانمارک گرد هم آمدند تا با مطالعه و بررسی رفتار اتم و نیز یافتن نظم و ترتیبی برای جنبه‌های آشفتهٔ آن به خلق یک نظریهٔ روشن و منسجم در این خصوص نایل آیند.

سرانجام در سال ۱۹۲۵ معادله‌ای برای نظریهٔ مکانیک کوانتوم نگاشته شد که به نوعی جای گزینی برای تمامی مکانیک نیوتونی محسوب می‌شد.

تصور دستاوردی بالاتر از این ممکن نبود. تنها با کمک یک معادلهٔ ساده همه چیز منطقی به نظر می‌رسد و می‌توان هر چیزی را محاسبه کرد.