کتاب ازدواج کودکان

کتاب ازدواج کودکان نوشته عهدیه اسدپور است. این کتاب کنکاشی در صد سفرنامه‌ی دوران صفویه و قاجاریه درمورد هویت کودکان و تعیین سرنوشتشان توسط والدینی است که خودشان هم در همین چرخه به این جا رسیده ‌اند.

درباره کتاب ازدواج کودکان

کودک در تاریخ، به عنوان موجودی که دارای هویت و وجودی مستقل است و جایگاه خاص خود را در اجتماع دارد به حساب نمی‌آمد و این عضو کوچک جامعه بدون درک کامل دنیای کودکی با جبر جامعه خود بسیار زود به دنیای بزرگسالان ملحق می‌شد. فرایندی جبری که قبل از دوران معاصر تاریخی، غالب کودکان جهان آن را می‌پیمودند. توجه جامعه ایرانی به «کودک» نیز از این قاعده مستثنا نبوده است. کودکان ایرانی به محض اینکه از شیر مادر محروم می‌شدند به عنوان بزرگسالانی در نظر گرفته می‌شدند که صرفاً از نظر جثّه کوچک‌تر از آنان هستند. این نوع از تفکر در باب کودک را می‌توان به روشنی در طرز پوشش آنان مشاهده نمود. نکته‌ای که خارجیان سفر کرده به سرزمین ایران نیز بدان اشاره کرده‌اند. این کتاب با نگاهی علمی و دقیق اول وضعیت کودکان را بررسی می‌کند و بعد از آن به ازدواج کودکان در آن دوران می پردازد.

خواندن کتاب ازدواج کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب در مرحله اول برای پژوهشگران تاریخ جذاب است اما در مرحله دوم برای تمام کسانی که می‌خواهند جلوه‌های سیاه حقیقت تاریخ را بدانند هم جذاب است.

بخشی از کتاب ازدواج کودکان

با توجه به شدت حساسیت ایرانیان نسبت به زنانشان می‌توان دریافت که پرسش در باب «حرم» نیز امری خلاف عرف و رسم بوده است. مسئله‌ای که دروویل به بهترین نحو آن را بیان نموده است؛

«یک اروپایی در هر مقام و منصبی که باشد ممکن است سالیان سال در یک شهر ایران سکونت نماید بدون آنکه حتی یک بار موفق به دیدار رخسار زن ایرانی شده باشد. یک اقامت طولانی همراه با کیفیات کاملاً ویژه لازم است تا اجازهٔ ورود به بعضی حرم‌سراها، که تنها مکان برای آشنایی با جنس لطیف است، به دست آید. از این رو چگونه ممکن است که جهانگردان که اوقاتشان صرف پیمودن راه‌ها و دیدار از کشور بوده است، توانسته باشند در مدت چند ماه اقامت اطلاعات صحیحی دربارهٔ زنان به دست بیاورند؟ به علاوه اطمینان می‌دهم که با گفت و شنود نمی‌توان روزنه‌ای از واقعیات دربارهٔ زن ایرانی گشود و کسی که چنین کند سعی بیهوده نموده است، مضافاً به ینکه حتی بردن اسم زن در محاوره بسیار نابه جا و شدیداً خلاف آداب‌دانی است. هم‌چنین اطمینان دارم که پرسش نمودن از هرکس دربارهٔ آن‌چه به زن ارتباط دارد نه تنها سودمند نیست بلکه ممکن است به عنوان یک اهانت تلقی گردد و باعث شود که آن‌ها از مرز احترام عمیقی که نسبت به بیگانگان قایلند خارج شوند»