کتاب یک مشت جوان خوشگل موبور

کتاب یک مشت جوان خوشگل موبور نوشته ابراهیم سلیمی کوچی است این کتاب شامل داستان‌های پیغام‌ها، سرگیجه زنبور، از آن یکشنبه، کولی رنگ‌ها، سرهنگ، با اجازه، دانه‌های سیاه اسفند، از ستاره‌ی روی‌شانه‌ام، دیوارها، عقاب‌ها، اسکندر، شبیه خیلی‌ها و موریزاکی است. داستان‌ها زبانی ساده و خوش‌آیند دارند و خواننده را تا انتها با خود همراه می‌کند. این کتاب‌ خواننده را با خودش همراه می‌کند و او را به دنیای خودش می‌برد.

خواندن کتاب یک مشت جوان خوشگل موبور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب یک مشت جوان خوشگل موبور

چشمت که به او می‌افتاد، قبل از هرچیزِ دیگری دست‌های درازش را می‌دیدی. دست‌هایی که به‌طورِ عجیبی شُل‌ووِل بود. وقتی بی‌کار و بلاتکلیف می‌ایستاد، نمی‌دانست دقیقاً باید با آن‌ها چه‌کار کند. هروقت هم دستپاچه یا عصبانی می‌شد، اوّل بی‌هوا می‌چرخیدند و بعد کج‌وکوله و بدقواره کنارِ ران‌هایش خشک‌شان می‌زد.

بهترین حالت دست‌هایش وقت‌هایی بود که راه می‌رفت. همین‌طور که قدم برمی‌داشت، آرام و آسوده کنارِ تنش به حرکت درمی‌آمدند و دیگر خیلی توی ذوق نمی‌زدند. این‌طور وقت‌ها بود که خیال می‌کردی بی‌خیال‌ترین موجودِ روی زمین دارد به نقطهٔ نامعلومی می‌رود.

پشتِ سرش پَخ بود. هروقت موهایش را می‌تراشید، گوش‌های قرمز و پُف‌آلودش مثلِ دسته‌های قابلمه از بغلِ سرش بیرون می‌زد. کم پیش می‌آمد که با کسی حرف بزند. بزرگ‌تر هم که شدیم، تنهایی و انزوایش به‌مرور به‌صورتِ قلمرویی درآمد که کمتر کسی جرأت می‌کرد به آن پا بگذارد.

خانه‌ی‌شان توی آخرین کوچهٔ خاکیِ زیرِ‌دیوارِقلعه بود و بعد از آن دیگر هیچ خانه‌ای نبود و بیابانی شروع می‌شد پُر از بوته‌های خشکِ گَوَن و خارشُتر که به سرِ هر کدام‌شان تکه‌پلاستیک‌ِ ولگردِ آفتاب‌خورده‌ای چسبیده بود.

پدرش کارگرِ شب‌کارِ کارگاهِ الکلِ صنعتی بود. سه‌خواهرِ کوچک‌تر از خودش داشت که مادربزرگش نگه‌شان می‌داشت. مادرش چندسال پیش، خودش را وسطِ حیاط آتش زده بود. درست سه‌روز بعد از این‌که به حیدرآباد آمده بودند.

هیچ کس‌وکار و فامیلی نداشتند. پدرش تمامِ روز خواب بود. فقط دمِ‌غروب برای خریدنِ سیگار تا بقّالی نورالله می‌آمد و از همان‌طرف راهش را می‌کشید و می‌رفت کارگاه. آن‌ها که توی کارگاهِ الکل کار می‌کردند می‌گفتند اسمش پرویز است. همین. کسی بیشتر از این چیزی نمی‌دانست.