کتاب به دور از تعصب

کتاب به دور از تعصب نوشته هنریک شینکیویچ است که آیین قبادی آن را مستقیم از لهستانی به فارسی ترجمه کرده است. شینکیویچ که یکی ز نویسندگان تاثیرگذار لهستانی است مدت‌ها در آمریکا و فرانسه زندگی کرده است و آثار او بسیار مورد توجه منتقدان ادبی بوده است.

درباره کتاب به دور از تعصب

در این کتاب داستانی عاشقانه و تراژیک می‌خوانید از یک اشراف‌زاده لهستانی به نام لئون پلشوفسکی که یک هفته بعد از تولدش مادرش را از دست داده است و پدرش برای او یک قهرمان بوده. اما او به دور از سرزمین مادری در تنهایی و ترس در میان خانواده‌ای زندگی می‌کرده که غرق در غرور و زوال اخلاقی و بی‌ایمانی بوده‌اند. این کتاب که با فرم یادداشت نویسی نوشته شده است سعی دارد اطلاعاتی دقیق از جامعه به اصطلاح روشنفکر اطراف نویسنده در ختیار مخاطب قرار دهد و با نگاهی موشکافانه به عشق و ازدواج احساسات انسان را بررسی کند.

خواندن کتاب به دور از تعصب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی اروپای شرقی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب به دور از تعصب

نمی‌توانم با سردی و خشکی دراین باره صحبت کنم. اعتقادات مذهبی را ازآن‌جهت در خود زنده نگه داشته‌ام که همیشه شیفتهٔ ایمان بوده‌ام. تعالیم کودکی‌ام به من می‌گوید ایمان شکوه‌مندترین نعمت‌هاست، و من امروز در پی این شکوه‌ام و همیشه انتظار می‌کشم تا شاید چنین شکوهی به من هم نمایانده شود تا روح من بدون هیچ پرسش و تردیدی ایمان آورد، حتی اگر این همان ایمان کودکی‌ام باشد. از آن‌جایی که من بیشتر جذب ظواهر مذهب می‌شوم، دلایل ساده‌تری نیز برای رسیدن به ایمان می‌توانم یافت. از دوران کودکی‌ام یاد گرفته‌ام همیشه قواعد خاصی را در زندگی رعایت کنم. حال تمام این قواعد را از روی عادت انجام می‌دهم. هنری چهارم۶۵ می‌گفت پاریس ارزش مبارزه را دارد، من نیز با همان منظور می‌گویم که آرامش ارزش هر تلاش و مبارزه‌ای را دارد. مردم هم‌طبقهٔ من همیشه در ظاهر تمام فرامین دینی را به خوبی رعایت می‌کنند، حال من احساس می‌کنم اگر روزی بخواهم علیه تمام این ظواهر جذاب و فریبنده قیام کنم باید پیش از آن پاسخی قاطع‌تر از «نمی‌دانم» برای خود پیدا کنم. من هنوز گاهی به کلیسا می‌روم، چون حتی به شکاکی‌های خودم هم شک می‌کنم. این اصلاً احساس خوشایندی نیست. روح من همیشه یک بال خود را روی زمین می‌کشد. شک و تحلیل افکار همیشه دست‌کم انسان را از ناامیدی محض که زاییدهٔ همین پرسش‌هایی است که امشب از آن می‌گویم نجات می‌دهد. ولی خوشبختانه من همیشه به این حالت گرفتار نیستم. همان‌طور که در ابتدا گفتم گاهی اصلاً به این پرسش‌ها فکر نمی‌کنم. آن‌گاه با وجود علم بر این‌که لذات و تفریحات دنیا نمی‌تواند روح تشنهٔ مرا سیراب کند، باز هم خود را تسلیم آنان می‌کنم. آن‌گاه دیگر «بودن یا نبودن» مسئلهٔ من نیست.