کتاب این زین که اسب ندارد

«این زین که اسب ندارد» سطرهای برگزیده‌ای از شعرهای هرمز علی‌پور با گزینش بهاءالدین مرشیدی است. هرمز علی‌پور شاعر پیشکسوت متولد ۱۳۲۵ است که کار شعر را از ۲۰ سالگی آغاز کرد. او در کنار منوچهر آتشی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های شعر ناب ایران محسوب می‌شود اما علی‌پور برای شعر ناب حدو مرزی قایل نیست و در ادامه مسیرش از این نوع شعر هم فراتر رفته است. علی‌پور ادبیات فارسی خوانده و در آموزش و پرورش خدمت کرده است . پس از ۵۰ سال فعالیت ادبی کتاب‌های گوناگونی از این ادیب منتشر شده است که برخی از آنها عبارتند از: با کودک و کبوتر» (نشر موج، ۱۳۶۰)، «سب‌بابه»، «سپیدی جهان»، «همین دیدن‌ها»، «نرگس فردا»، «الواح شفاهی»، «اوراق لاژورد»، «علف یونان به لغت عذرا»، «۵۴ به دفتر شطرنجی»، «فاخته هیمالیا»، «ریحان آلفابت»، «گیاه کهکشان». «کتاب‌های هرمز از ما دورند، حتا حالا که معاصر اوییم، ما و بعدِ ما از الواح شاعر، دفتر شطرنجی و اوراق لاژوردش چه می‌داند، از کتاب‌های او چه می‌خوانند که نیست. این‌همه، در سخن آمد که بگویم هرمز دور است از حافظهٔ معاصر؛ اسبِ سرکشِ یال بلندِ شعرش، وحشی است، افسارگسیخته؛ مهار ناشده، ناشدنی. شاعری که خودش را به شعرش سپرده، کاشفی بر کلمات و ترکیب کلمات. او کشف بسیار دارد. کشف‌هایش را آورده‌ام در این دفتر. گزیده‌ای از سطرهایی لابه‌لای شعرهای هرمز. «تنها به قوس‌ها نیست که اسبان به رنگ مرگ آشنایند» کدام قوس، کدام اسب، کدام مرگ و رنگ آشنا؟ رنگ مرگ کدام است و آشنا به کدام رنگ؟ انحنای مرگ را می‌بینی در این خط‌ها. قوسی که مرگ به زندگی می‌دهد. می‌بینی اسب دوباره می‌آید، خودش را نشان داده نداده می‌رود. «این زین که اسب ندارد»» چون مرثیه‌ای که در آغاز تنهاست و بعد تمام آسمان را می‌گیرد اندوه تمام جان مرا گرفته است