کتاب سیرانو دو برژراک

کتاب سیرانو دو برژراک نمایشنامه‌ای در پنج پرده از ادمون روستان و ترجمه فرزام پروا است که نشر قطره آن را منتشر کرده است. این اثر با تکیه بر شخصیتی شاعر، شمشیرزن و تندخو پیش می‌رود که پشت زبان تیز، شوخ‌طبعی و جسارتش زخمی عمیق پنهان شده است: ناتوانی در گفتن عشق. نمایشنامه هم‌زمان فضای تئاتر، طنز، دلدادگی، غرور و نبرد را کنار هم می‌آورد و از همان صحنه‌های آغازین، کشمکش میان ظاهر و باطن را به مرکز ماجرا می‌برد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سیرانو دو برژراک

کتاب سیرانو دو برژراک نوشته ادمون روستان یکی از نمایشنامه‌های شناخته‌شده‌ی فرانسوی است که زندگی و خیال را در قالبی نمایشی به هم نزدیک می‌کند. متن بر محور شخصیتی شکل گرفته که هم اهل شعر است، هم در شمشیربازی مهارت دارد و هم در جمع، حضوری پرسر‌وصدا و فراموش‌نشدنی پیدا می‌کند. سیرانو با بینی بزرگ و چهره‌ای که خودش آن را مانع عشق می‌بیند، در برابر تمسخر دیگران عقب نمی‌نشیند و با حاضر‌جوابی، غرور و تندی از خود دفاع می‌کند. در همان پرده‌های آغازین، فضای شلوغ تئاتر، رقابت‌های اجتماعی، بازی قدرت و کشش عاطفی کنار هم قرار می‌گیرند و نشان می‌دهند که ماجرا فقط یک قصه‌ی عاشقانه یا یک نمایش پرحادثه نیست.
کتاب سیرانو دو برژراک در پنج پرده پیش می‌رود و از دل گفت‌وگوها، تک‌گویی‌ها و صحنه‌های پرتحرک، چند لایه‌ی مهم را کنار هم می‌گذارد: عشق پنهان، شأن فردی، ترس از دیده‌شدن، فاصله‌ی میان آنچه کسی احساس می‌کند و آنچه می‌تواند بر زبان بیاورد. متن نمایشنامه از یک‌سو حال‌وهوای پرجنب‌وجوش صحنه را حفظ می‌کند و از سوی دیگر به لحظه‌های درونی شخصیت‌ها میدان می‌دهد. در این میان، حضور روکسان، کریستیان و چهره‌های فرعی دیگر، مسیر عاطفی و نمایشی اثر را گسترده‌تر می‌کند.
کتاب سیرانو دو برژراک فقط بر حادثه تکیه ندارد. بخش مهمی از کشش آن از زبان اثر می‌آید؛ زبانی که گاهی طعنه‌آمیز است، گاهی پرشور و گاهی اندوهی پنهان را آشکار می‌کند. مقدمه و توضیحات مترجم نیز زمینه‌ای مفید برای شناخت جایگاه نمایشنامه، پیوند آن با تاریخ فرانسه و اشاره‌های اسطوره‌ای متن فراهم کرده است. به‌این‌ترتیب، اثر هم به‌عنوان یک نمایشنامه‌ی خواندنی عمل می‌کند و هم تصویری از شخصیتی می‌سازد که میان دلاوری، شوخی، رنج و سکوت عاطفی گرفتار مانده است.

خلاصه کتاب سیرانو دو برژراک

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سیرانو شاعری شمشیرزن و پرآوازه است که در جمع با جسارت و زبان تندش همه را کنار می‌زند، اما در خلوت با زخمی قدیمی دست‌وپنجه نرم می‌کند: او عاشق روکسان است و ظاهر خود را مانعی برای بیان این عشق می‌داند. در سوی دیگر، کریستیان جوانی خوش‌چهره اما کم‌زبان است که او هم دل در گرو روکسان دارد. از دل این موقعیت، پیوندی عجیب شکل می‌گیرد؛ یکی احساس و کلمات را دارد و دیگری چهره‌ای را که می‌تواند دل ببرد. کتاب سیرانو دو برژراک از همین گره عاطفی، ماجرایی می‌سازد که در آن عشق، غرور، فداکاری و فاصله‌ی میان آنچه گفته می‌شود و آنچه پنهان می‌ماند، مدام پررنگ‌تر می‌شود.

چرا باید کتاب سیرانو دو برژراک را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سیرانو دو برژراک را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این نمایشنامه عشق را از زاویه‌ی غرور، شرم و ناتوانی در بیان احساسات بررسی می‌کند.
• خواننده با شخصیتی روبه‌رو می‌شود که هم‌زمان شوخ، تند، دلیر و عمیقاً آسیب‌پذیر است.
• متن، صحنه‌های پرتحرک تئاتری را با تک‌گویی‌ها و گفت‌وگوهای عاطفی کنار هم می‌گذارد.
• مقدمه و توضیحات همراه اثر، درک اشاره‌های تاریخی و اسطوره‌ای نمایشنامه را آسان‌تر می‌کند.
• کتاب نشان می‌دهد زبان و کلمات چگونه می‌توانند هم ابزار قدرت باشند و هم پوششی برای رنج.
• برای کسانی که به ادبیات نمایشی علاقه دارند، این اثر نمونه‌ای روشن از پیوند طنز، دلدادگی و کشمکش صحنه‌ای است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سیرانو دو برژراک به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایشنامه‌هایی که بر گفت‌وگو، صحنه و کشمکش شخصیت‌ها استوارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های عاشقانه با لایه‌های اندوه، غرور و فداکاری علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند با شخصیتی پیچیده و به‌یادماندنی در ادبیات نمایشی همراه شوند.
• مخاطبانی که از متن‌هایی با طعنه، شوخی و لحظه‌های عاطفی در کنار هم لذت می‌برند.
• دانشجویان و علاقه‌مندان تئاتر که می‌خواهند نمونه‌ای مهم از نمایشنامه‌های فرانسوی را بخوانند.

بخشی از کتاب سیرانو دو برژراک

«لوبره: (حیرت‌زده)
چه؟ چه می‌گویی؟ یعنی؟
سیرانو: (به تلخی می‌خندد.)
که عاشقم؟
(صدایش را تغییر می‌دهد، سنگین)
عاشقم.
لوبره:
ممکن است بدانم؟... هیچ‌وقت نگفته بودی...
سیرانو:
عاشق چه کسی هستم؟ فکرش را بکن... من حتی خواب دوست داشته شدن توسط زشت‌ترین زنان را هم نمی‌توانم در سر بپرورانم. این بینی را ببین! بینی‌ای که پانزده دقیقه از صاحبش جلوتر می‌رود. پس چه کسی را من دوست دارم؟ لازم به گفتن نیست که زیباترین زنان!
لوبره:
زیباترین؟
سیرانو:
آری، به دنیا زیباترین، به مهتاب جوانی، شب‌افروزترین، به کمند تاب‌داده‌اش، زرفام‌ترین!
لوبره:
آه! او کیست؟
سیرانو:
افسونگر مرگ‌باری که خودش خبر ندارد! افسونش چون عطر مدهوش‌گر گل سرخی است که به گلبرگ‌هایش کوپید خانه کرده است. لبش را صد خنده است، نمکین‌تر از یکدیگر، صد زبان است، هرکدام شکرریزتر از دیگری. او ملاحت و زیبایی را به هر چیز کوچکی عطا می‌کند. آن زمان که او در کجاوه‌اش پا می‌گذارد، ونوس صدف‌نشین می‌شود، و آنگاه که بر سنگ‌فرش‌های پاریس پا می‌گذارد، دیانا ست که به باغ بهاری سبک قدم می‌ساید.»