کتاب رکود روانی

کتاب رکود روانی (Languishing)، نوشته کوری کیز و ترجمه خشایار رحیمیان، یکی از تجربه‌های مبهم اما فراگیر زندگی امروز را نام‌گذاری کرده و آن را حالتی میان فرسودگی، بی‌حوصلگی و جداافتادن از معنا خوانده است. نویسنده با تکیه بر تجربه‌های شخصی، پژوهش‌های روان‌شناختی و نمونه‌های اجتماعی توضیح می‌دهد که چرا ممکن است کسی افسرده نباشد، اما همچنان حس کند با باک خالی پیش می‌رود. کتاب حاضر را انتشارات لیوسا منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رکود روانی اثر کوری کیز

کتاب رکود روانی (در دنیایی که نفست را بریده، دوباره جان بگیر)، نوشته‌ی کوری کیز، به وضعیتی می‌پردازد که در آن فرد لزوماً دچار افسردگی نیست، اما شور، تمرکز، پیوند و حس جهت‌مندی خود را از دست داده است. نویسنده این حالت را نه به‌عنوان یک برچسب مبهم، بلکه به‌عنوان تجربه‌ای قابل‌شناسایی معرفی می‌کند؛ تجربه‌ای که می‌تواند در نوجوانی، جوانی، میانسالی و سالمندی به شکل‌های متفاوت ظاهر شود. اثر از یک‌سو به نشانه‌ها و تفاوت‌های رکود روانی با افسردگی و فرسودگی می‌پردازد و از سوی دیگر آن را در بستر خانواده، مدرسه، دانشگاه، محیط کار و ساختارهای اجتماعی بررسی می‌کند.

کتاب رکود روانی نشان می‌دهد که چرا بعضی شکل‌های بی‌حالی و بی‌معنایی را نمی‌توان صرفاً با توصیه‌های فردی توضیح داد. کوری کیز نمونه‌هایی از نوجوانان، دانشجویان، والدین، کارکنان و سالمندان را ارائه کرده است تا روشن شود این وضعیت چگونه با تنهایی، فشارهای اقتصادی، کمال‌گرایی، فرسایش شغلی، ضعف پیوندهای انسانی و کاهش حس تعلق گره می‌خورد. کتاب حاضر مفهوم شکوفایی را به‌عنوان نقطه‌ی مقابل رکود روانی مطرح کرده است.

کتاب رکود روانی اثر کوری کیز در دو مسیر پیش می‌رود؛ نخست توضیح ریشه‌های این وضعیت و پیامدهای آن برای سلامت روان و کیفیت زندگی و دوم، ترسیم راهی برای حرکت به‌سوی شکوفایی. نویسنده به پرسشنامه‌ی ارزیابی سلامت روان، نشانه‌های هشداردهنده و چند تمرین مشخص برای بازسازی معنا و ارتباط اشاره کرده است.

خلاصه کتاب رکود روانی

بسیاری از آدم‌ها، بدون آنکه الزاماً افسرده باشند، احساس می‌کنند از زندگی جدا افتاده‌اند و با نیرویی کم‌جان پیش می‌روند. کوری کیز ابتدا نشانه‌های این وضعیت را شرح می‌دهد و مرز آن را با افسردگی و فرسودگی روشن می‌کند؛ سپس نشان می‌دهد که رکود روانی مسئله‌ای فردی نیست و با مدرسه، خانواده، کار، تنهایی، فشار اجتماعی و حس ازدست‌رفتن کنترل بر زندگی پیوند دارد.
این کتاب مفهوم شکوفایی را مطرح می‌کند؛ وضعیتی که در آن معنا، پیوند، پذیرش خود و مشارکت دوباره فعال می‌شود. مسیر کتاب از نام‌گذاری یک رنج خاموش آغاز می‌شود و به این پرسش می‌رسد که چگونه می‌توان از بی‌حسی و تعلیق، به‌تدریج به زندگی بازگشت.

چرا باید کتاب رکود روانی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رکود روانی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب برای احساسی که میان بی‌حوصلگی، پوچی و بی‌انگیزگی معلق مانده است، تعریف دقیقی ارائه می‌دهد.
• کتاب تفاوت رکود روانی را با افسردگی و فرسودگی روشن و از یکی‌گرفتن این وضعیت‌ها پرهیز می‌کند.
• خواننده می‌تواند نشانه‌های رکود روانی را در زندگی شخصی، روابط، کار و تحصیل بهتر تشخیص دهد.
• اثر نشان می‌دهد که بعضی رنج‌های روان به ساختارهای اجتماعی هم مربوطند.
• نمونه‌هایی از نوجوانان، دانشجویان، والدین، کارکنان و سالمندان آمده است که دامنه‌ی اثر رکود روانی را ملموس‌ می‌کند.

خواندن کتاب رکود روانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب رکود روانی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که احساس می‌کنند بی‌آن‌که دلیل روشنی داشته باشند، از زندگی فاصله گرفته‌اند و شور سابق را ندارند.
• کسانی که می‌خواهند تفاوت رکود روانی، افسردگی و فرسودگی را دریابند.
• والدین، معلمان و مشاورانی که با نوجوانان و جوانان درگیر بی‌انگیزگی، انزوا یا افت عملکرد سروکار دارند.
• دانشجویان و شاغلانی که زیر فشار تحصیل، کار یا بلاتکلیفیْ حس معنا و تمرکز خود را از دست داده‌اند.
• مخاطبانی که به رابطه‌ی میان سلامت روان، تنهایی، ساختارهای اجتماعی و حس تعلق علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند از زاویه‌ی هدفمندی، پیوند انسانی و شکوفایی به وضعیت روان خود بنگرند.

درباره کوری کیز

کوری کیز (Corey Keyes) جامعه‌شناس و استاد بازنشسته‌ی ممتاز دانشگاه اموری در آتلانتاست و کرسی پژوهشی ممتاز وینشیپ را در این دانشگاه در اختیار داشته است. او عضو شبکه‌ی پژوهشی بنیاد مک‌آرتور درباره‌ی سالمندی موفق بوده و در چندین طرح از آکادمی‌های ملی علوم آمریکا ازجمله «آینده‌ی طول عمر سالم انسان» و بهبود شاخص‌های ملی برای سنجش بهبودی از بیماری‌های روان مشارکت داشته است.

پژوهش‌های کیز به معرفی مفاهیمی مانند «بهزیستی اجتماعی»، «شکوفایی»، «رخوت» و «الگوی دو پیوستار سلامت و بیماری روانی» انجامیده و دستاوردهایش برای پیشگیری از بیماری‌های روانی از راه ترویج سلامت روان مثبت و شکوفایی به کار گرفته شدهاست. کوری کیز برای ایراد چندین سخنرانی افتخاری برگزیده شده است. او همچنین اصطلاح «رکود روانی» را برای توصیف وضعیت فرسودگی ذهنی خفیفی ابداع کرد که بر عزت‌نفس، روابط و انگیزه‌ی افراد اثر می‌گذارد و سال‌ها به مطالعه‌ی علل و پیامدهای آن پرداخت.

کتاب رکود روانی (Languishing) نوشته‌ی کوری کیز است. این نویسنده مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ویسکانسین‌ـ‌اوکلر و مدارک کارشناسی‌ارشد و دکتری را از دانشگاه ویسکانسین‌ـ‌مدیسن دریافت کرد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب رکود روانی

- آدام گرانت (نویسنده): کوری کیز با پژوهش‌های پیشگامانه‌ی خود، مفهوم «رکود روانی» (languishing) را مطرح و برجسته کرد. او در کتاب پرقدرت حاضر به همین مفهوم حیات می‌بخشد. آماده باشید تا درک خود را از سلامت روان بازاندیشی و دیدگاه‌هایتان را درباره‌ی شادکامی به‌روزرسانی کنید و به تحقق پتانسیل‌های وجودی خویش نزدیک‌تر شوید.

- نشریه‌ی پابلیشرز ویکلی: کوری کیز در این راهنمای ژرف‌نگرانه بر آن است تا افرادی را که احساس بی‌حسی و یکنواختیِ عاطفی می‌کنند، به‌سوی شکوفایی هدایت کند. او با دقت، ابعاد این پدیده‌ی فراگیر و گاه مبهم را ترسیم می‌کند. تأملات راهگشای کوری کیز مرهمی بر رنج‌های افرادی است که نیازمند نگرشی تازه هستند.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب رکود روانی منتشر شده است؟

کتاب رکود روانی با عنوان خمودگی : چگونه در دنیای ملال و خستگی دوباره احساس سرزندگی کنیم؟ با ترجمه‌ی مهناز فرجی و ویراستاری سمانه منصوری در سال ۱۴۰۴ توسط انتشارات آرایان منتشر شد.‬

بخشی از کتاب رکود روانی

«۹. بازی: بیرون آمدن از چارچوب زمان

یکی از دوستان جوانم دورهمی‌هایی با نام «یکشنبه‌های شاد» برگزار می‌کند. این دورهمی‌ها اغلب یکشنبه شب‌ها، ماهی یکبار، با حضور مادران شاغلی که فرزند خردسال یا نوجوان دارند، انجام می‌شود. هرکس خوراکی و نوشیدنی با خود می‌آورد و مهم‌تر اینکه، همه بدون هیچ‌گونه انتظار یا برنامه‌ای می‌آیند. هدف فقط این است که از اضطراب معمول شب یکشنبه ―یعنی بازگشت به مدرسه و کار در صبح فردا― کمی بکاهند.

اما یک‌شب، دو کودک شش و پنج‌سالهٔ جمع اصرار داشتند که بعد از شام، یک مهمانی رقص برگزار شود. موسیقی را روشن کردند، آهنگ‌های محبوب‌شان را پخش کردند و دیوانه‌وار شروع به رقصیدن کردند. معمولاً در این شب‌ها، مادرها بچه‌ها را به اتاق بازی می‌فرستادند تا خودشان در آرامش، لیوان نوشیدنی‌شان را بنوشند. اما آن شب، بچه‌ها می‌خواستند با مادرهایشان بازی کنند و کردند.»